Ślusarz z powołania, czyli Edek – człowiek wytrych

Co może być gorsze od płaczącej kobiety? Trzy płaczące panie. A jeszcze gorzej? Trzy płaczące panie i dziecko uwięzione w aucie. Parking przed Biedronką, policja patrząca na ręce i zamęt nie ułatwiają pracy Edwardowi Błaszczakowi.

– mówi ślusarz, który od blisko dekady pomaga mieszkańcom Złotowa i okolic.

– panikują kobiety, widzące rozwrzeszczane dziecko.

– pan Edek wie, że jeśli dziecko się nie zapowietrza, to jego życiu nic nie grozi. Działa więc spokojnie. Po chwili otwiera zamek i maluch trafia w ręce mamy. Takich przykładów ślusarz, wykształcony w Zespole Szkół Zawodowych w Jastrowiu, ma dziesiątki.

– mężczyzna zawsze powtarza klientom, że najtaniej jest dorobić klucz. Bo otwarcie auta, domu czy sejfu może być znacznie droższe.

Ze strychu babci

Edward Błaszczak wita mnie żartem. Jest po dziewiątej, więc jego zakład dorabiania kluczy powinien już działać, ale właściciel ma mały poślizg.

– nawiązuje do mojego telefonu sprzed minuty. Tak naprawdę z wysypianiem się u ślusarza jest ciężko. Środek nocy, do pana Edka dzwonią policjanci z Jastrowia. Mówią, że jakiś facet w aucie załadowanym mięsem ukręcił kluczyk w zamku. Kawałek klucza wyjął, ale już nigdzie nie pojedzie.

– opowiada rzemieślnik[[pay]].

Przyjechałem w nocy do Złotowa, dorobiłem kluczyk, wziąłem jeszcze na samochód maszynę, która może pracować na zasilaniu 12V z zapalniczki, gdyby było trzeba coś poprawić i pomogłem. Policja spisała zajście, a pan, jako że nie miał ani pieniędzy ani karty płatniczej, zobowiązał się zapłacić mi przelewem – mężczyzna potwierdza, że pieniądze na konto wpłynęły.

Nie zawsze jednak trafiał w życiu na tak poczciwych ludzi. Na szczęście był zabezpieczony.

– w tej sytuacji przydały się idealnie.

Od dziesięciu lat pan Edek prowadzi zakład w Złotowie.

Policjant też człowiek

Nasza rozmowa przerywana jest wielokrotnie. A to pani wkręca ślusarza, że klucz, który dorobił, nie pasuje. Ale gdy rzemieślnik ofiaruje się zrobić kolejny bezpłatnie, pani przyznaje się, że wszystko ok, tylko chce mieć jeszcze jeden.

A to pan, który przyjechał z Niemiec zgubił zapasowy klucz do zabytkowej kasetki. Ile potrwa dorobienie?

– żartuje pan Edek. Uwija się w dziesięć.

W końcu do zakładu przychodzi miłośnik starej motoryzacji. Pan remontuje volkswagena garbusa z 1967 roku, ale nie ma kluczyka. Na ladzie kładzie za to wymontowaną stacyjkę. Ślusarz prosi o zamek z drzwi od strony pasażera (jest mniej wytarty) i obiecuje, że coś wymyśli.

– twierdzi przedsiębiorca. A polecają go sobie nawet policjanci.

– żartuje E. Błaszczak. A na poważnie przyznaje, że kiedyś dobierał się do policyjnego sejfu.

– ślusarz bawi się okularami z żółtymi szkłami, których używa jako osłony, gdy szlifuje.

– patrz: zasada zadowolonego klienta.

Raczej to nie mundurowi polecili pana Edka księdzu. Młody wikary w trakcie przeprowadzki zgubił klucze do małej kasetki. Była ona polskiego producenta, więc otwarcie nie było trudne, ale była przymocowana do dolnej części biurka.

– wspomina nasz rozmówca. Praca na leżąco, z rękami w górze nie wchodziła w grę. Panowie rozkręcili więc mebel, odwrócili, podparli krzesłami i książkami, by ślusarz miał kasetkę na wysokości wzroku.

Śmierć bez klucza

Czasem jednak nie ma z czego się śmiać. Przynajmniej na początku. Święta Bożego Narodzenia. Matka z dwójką dzieci błąka się po mieście. Zgubionych kluczy szuka na policji (może ktoś znalazł i tam zaniósł) i w kościele, bo wcześniej była na mszy.

– pan Edek tłumaczy, że w nerwach ludzie tracą głowy.

Dlatego zwykle radzi im dorobienie kluczy. Tak, on na tym zarobi, ale nie tyle co w przypadku, gdy jest ostatnim ratunkiem. Oto przykład. Młody mężczyzna kupuje pierwsze auto. Wymienia zamki, ale nie decyduje się na zapasowy kluczyk.

Edward Błaszczak rzadko patrzy na zegarek, a już na pewno nie w sytuacji zagrożenia życia. A i takie się zdarzają. Najczęściej dotyczą osób starszych, które mieszkają samotnie. Ślusarza o otwarcie podejrzanie długo zamkniętych drzwi prosi rodzina lub sąsiedzi.

– nasz rozmówca podkreśla, że można w takim przypadku wezwać straż pożarną, ale ta często „jedzie na bogato”.

– podkreśla przedsiębiorca.

Klient bez winy

E. Błaszczak wierzy w sformułowanie „klient nasz pan”. Zawsze stara się, by był on zadowolony.

– poprawiam za darmo. Trzeba umieć przyznać się do porażki i powiedzieć „przepraszam”.

Zabytkowa skrzynia z ogromnym zamkiem (piękna, ręczna robota) jest eksponatem w Muzeum Ziemi Złotowskiej. Tyle że nie do pokazania, bo wieko się zamknęło i zamek się zatrzasnął. Trzynaście rygli po obwodzie skrzyni.

– w oczach E. Błaszczaka widać błysk wyzwania.

– ślusarz podkreśla, że jego praca jest też jego pasją.

– twierdzi i przytacza słowa jednego z klientów: panie Edku, jak pan kochasz to co robisz, to pan całe życie masz wolne.

To co, jutro wolne od dziewiątej, tak? [[/pay]]