Tomasz Zabrocki ma pomysł na Włókniarza Okonek

I tak zawitałem wreszcie do Okonka

Reklama

Kiedy borykałem się z kontuzją, zaliczyłem roczną przerwę w kontakcie z boiskiem. Wtedy trafiłem na trenera Leszka Boratyńskiego, który namówił mnie, abym spróbował jednak wrócić do gry

To zaledwie drugi rok naszej działalności i tak na dobrą sprawę dopiero zaczynamy się rozkręcać. Najsilniejszą grupą wydają się na ten moment podopieczni Leszka Boratyńskiego z rocznika 2005, którzy na dniach będą gospodarzami finału rozgrywek Młodzików przy OZPN Piła.

Miałem uprawnienia, ale i tak praca z zespołem seniorów okazała się dla mnie sporym zaskoczeniem. W odróżnieniu od młodzieży tu przyszło mi dogadywać się ze studiującymi i pracującymi zawodnikami, a nie jest to wcale takie proste. Pod względem szkoleniowym mankamentem Okonka jest z pewnością brak szkoły średniej, młodzi zawodnicy, wytrenowani pod szyldem Włókniarza, szybko trafiają do Złotowa, Szczecinka czy Człuchowa

Jestem po artroskopii kolana i czekam właśnie na rekonstrukcję więzadła krzyżowego. Na tyle jednak wzmocniłem nogę, że myślę, że rozegranie kilkunastu czy kilkudziesięciu minut tygodniowo będzie wiosną w moim zasięgu. Jedno jest pewne: muszę teraz bardziej uważać na zdrowie.

Kiedy Włókniarz rozpoczynał rundę jesienną byłem przekonany, że otrzemy się o środek tabeli. Jeśli chodzi o taktykę wszystko wyglądało dobrze, mieliśmy naprawdę obiecujący zespół. Coś niestety nie zagrało. Było sporo spotkań, w których powinniśmy zdobyć przynajmniej jeden punkt. Z kolei w meczach, w których byliśmy skazywani na sromotną porażkę, udawało się albo zbliżyć do wyniku, który by nas satysfakcjonował, albo wygrać, tak jak w meczach z Czarnkowem i Chodzieżą

Reklama

Tak złej sytuacji jak teraz nie pamiętam ani ja, ani ludzie, z którymi na ten temat rozmawiam. Na znalezienie rozwiązania poświęciliśmy z zarządem sporo czasu. Długo się zastanawiałem, czy wrócić na stanowisko trenera drużyny seniorskiej, ale w końcu zdecydowałem, że spróbuję. Udało mi się namówić do gry wielu zawodników z roczników 2000 i 1999, którzy ze względu na szkołę grali dotąd poza Okonkiem. Teraz mogą wesprzeć rodzimą drużynę i mam nadzieję, że wyniknie z tego wiele dobrego dla naszego klubu

Reklama

Z zespołu grającego jesienią zostało bodajże 6 piłkarzy

To miejscowi zawodnicy, którzy pomogą mi we wprowadzeniu do zespołu młodszych kolegów, a tym, pomimo dobrej techniki, wciąż brakuje boiskowego ogrania.

Na szczęście nie mogę narzekać na frekwencję treningową. Nie zdarzyło się jeszcze, żeby na zajęciach nie było 10 zawodników, a bywa, że miewamy na treningu komplet blisko 20 piłkarzy. Jest także kilku zawodników, którzy z różnych względów nie wznowili jeszcze treningów. Na studiach jest teraz gorący okres, ale cały czas jesteśmy w kontakcie, więc sprawa składu do końca będzie otwarta

Reklama

Czołówka jest teraz poza naszym zasięgiem, ale jestem dobrej myśli na przyszłość. Najważniejszy będzie początek rundy wiosennej. W odbiciu się od piłkarskiego dna może nam pomóc fakt, że nikt nie będzie nas teraz stawiał w roli faworytów. To może okazać się naszym największym atutem