Trzydniowy bieg po pustyni, czyli Runmageddon Sahara

Runmageddon to wyzwanie rzucone, sile, wytrzymałości i odporności psychicznej. Musisz być gotów dotrzeć do granicy swoich możliwości i ją przesunąć, zapewniają jego twórcy, którzy tym razem wpadli na iście szatańską ideę. Pomysłodawcy pustynnego piekła na co dzień zajmują się organizowaniem biegów OCR (skrót od Obstacle Course Racing, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „wyścigi z przeszkodami”) na terenie naszego kraju. Runmageddon od dawna marzył o zorganizowaniu wymagającej imprezy, gdzieś poza granicami Polski, w końcu wybór padł na pustynne Maroko. W ruch poszły chartery, helikopter, dwa tiry z przeszkodami, quady i mnóstwo innego sprzętu, potrzebnego do przeniesienia imprezy na teren Afryki. Po przyjeździe na miejsce śmiałków z Polski przywitał lekki chłodek i padający deszcz, potem było już tylko goręcej, za dnia temperatury wahały się w granicach 32–36 stopni Celsjusza. Do Maroka wybrała się grupa blisko 50 ludzi z całej Polski. Zapisało się więcej osób, ale ostatecznie wystartowała 44–osobowa grupa biegowych szaleńców.

Czyste szaleństwo

– mówi nam mocno niewyspany Roman Radowski.

Czytasz artykuł premium. Pozostało jeszcze 88% tekstu
Zostań stałym Czytelnikiem.
Zaloguj się i subskrybuj wszystkie treści portalu [[pay]]

W tajemniczych okolicznościach

Jak na taki entuzjazm zareagowała żona?

– wspomina swój pustynny epizod Roman. Jak łatwo się domyśleć udział w takiej imprezie nie należał do tanich. 

Trzy pustynne etapy dały w kość uczestnikom Runmageddon Sahara (fot. arch. Roman Radowski)

Cztery dni, trzy etapy

Runmageddon International to wieloetapowy bieg terenowy, którego trasy wytyczone zostały na bezludnych terenach pustynnych. Podstawowym formatem biegu była formuła SAHARA 50, w ramach której w trakcie trzech etapów uczestnicy mieli do pokonania dystans o długości co najmniej 50 kilometrów. Opcjonalnym formatem biegu była SAHARA 100, w której dzienny dystans liczył co najmniej 30 kilometrów. Biegacze mogli podjąć decyzję o starcie w formule SAHARA 100 przed startem do każdego etapu. Pustynia nie była jedyna przeszkodą. Czas umilały uczestnikom dobrze znane z polskich tras elementy klasycznego Runmageddonu. W trakcie biegu każdy miał obowiązek podążać oznakowaną trasą, dla zapewnienia bezpieczeństwa co 300 metrów stały orientacyjne chorągiewki. Na trasie pojawiło się też kilka naturalnych punktów orientacyjnych, które posłużyły jako dodatkowe punkty odniesienia.

Porządny łomot

Pierwszego dnia organizatorzy puścili swoje harty kamienistą pustynią, która zahaczała aż o góry Atlas.

– przyznaje zmęczony i zadowolony złotowianin.

– wspomina Roman.

– mówi Roman, którego z takich wewnętrznych dialogów do rzeczywistości przywraca świadomość celu, jaki czeka na końcu takiej gehenny, ale też wsparcie najwierniejszej kibicki – córki Zuzi.

Sahara to już tylko wspomnienie. Czas rzucić się w wir przygotowań do kolejnego Biegu Spartakusa (fot. arch. Roman Radowski)

Przysłowiowe banany

Na odpoczynek i odrobinę zwiedzania pozostały ostatnie dwa dni. Nasz obóz namiotowy był  wyposażony w polowe umywalnie, toalety oraz pełną infrastrukturę. Panował tam mega klimat, Marokańczycy z bębnami, tamtejsze jedzenie, coś wspaniałego. W niedzielę zrobiliśmy sobie dodatkowy Bieg Pokoju po plaży Atlantyku, 8 km też z przeszkodami, ale wszyscy mieliśmy na twarzach przysłowiowe banany. Wyjątkową ”atrakcją” Runmageddon Sahara był natomiast… Jerzy Dudek, który okazał się zapowiadanym wcześniej gościem specjalnym. Utalentowany golkiper i tancerz nie był tylko maskotką, sam brał udział w biegu (5 w klasyfikacji Sahara 50).

– opisuje swoje wrażenia Roman Radowski.

– przyznaje be wahania pomysłodawca Biegu Spartakusa, który po drodze planuje jeszcze październikowy bieg na górzystym wschodzie Gruzji. Zegar odmierzający czas do kolejnej edycji Runmageddon Sahara już ruszył, na przyszły rok zapisało się już kilkanaście osób.[[/pay]]