Umiem wysoko skakać. Wywiad z silną mamą

Nie mogliśmy mieć dzieci, więc w 2010 roku podjęliśmy z mężem decyzję o adopcji. Byliśmy w Pile w Ośrodku Adopcyjnym, tam popytaliśmy, jak wygląda procedura. Zaraz potem wykryto u mnie raka piersi. Wpadłam w rozpacz: matko święta, teraz to już zostaniemy sami! Zadzwoniłam do ośrodka, że jestem chora i że na pewno jesteśmy skreśleni, ale powiedzieli: absolutnie nie. Mam się wykurować, nabrać siły i wtedy zgłosić.

O matko! Czułam się jakbym Pana Boga za nogi złapała. Dobra, jedziemy do Bydgoszczy, zaczynam leczenie: operacja, chemioterapia, radioterapia, hormonoterapia, cacy i wracam do pracy. W rok się wyrobiłam. Wróciłam do mojego kochanego biurka.

Reklama

Kiedyś pracowałam, przez dziesięć lat, w radio. Najpierw rok w RMS Pawła Gacki, potem w Nakle. Do Radia N weszłam z głupia frant. Szefowa pokazała mi stos podań o pracę, ale po chwili rozmowy wzięła mnie na górę do studia, kazała przeczytać tekst, a zaraz potem opowiedzieć go własnymi słowami. Na żywo na antenie. Zrobiłam to, a ona: jutro na 6:00 do pracy. Dojeżdżałam tam z Kujana. Czytałam wiadomości, potem robiłam reportaże, zapraszałam gości do studia, miałam swój autorski program o kosmetykach, co w kulturze piszczy...

Uwielbiałam gadać do mikrofonu, mówić coś z kapelusza. Czułam się tam jak ryba w wodzie. Uważałam, że nie nadaję się do biurka, ale jak za nim usiadłam, to spędziłam tam  prawie dziesięć lat.

Reklama

Jeździliśmy z mężem na spotkania dla przyszłych rodziców adopcyjnych, rozmawialiśmy z psychologami, omawialiśmy problemy. Mieliśmy bardzo fajną grupę – z niektórymi osobami spotykamy się do dzisiaj. Stwierdziliśmy, że niesamowite jest to, jak adoptowane dzieci upodabniają się fizycznie do rodziców.

Niesamowite uczucie. Pobiegałam pochwalić się sąsiadce Gosi na górze. Krzyczałyśmy z emocji obie, a jej córka razem z nami, choć nie miała pojęcia, o co chodzi. Potem pojechałam do rodziców. Oj, jak przebierałam nogami w samochodzie... Tata pracował w ogrodzie, ale jak wysiadłam z bananem na twarzy, od razu wiedział o co chodzi. „Będziesz miał wnuka” powiedziałam. Bałam się, że przepukliny dostanie, jak zaczął mnie w powietrzu obracać. Od razu pojechał do Złotowa po kredyt na wózek. Mama, jak zobaczyła mnie w drzwiach taką rozemocjonowaną, też wiedziała, z jaką wiadomością przyjechałam.

Reklama

Koleżanka zorganizowała łóżeczko, następna – pościel, szwagierka – worki ciuchów. Przebierałam te rzeczy, prałam i suszyłam, a mama całymi dniami prasowała je i układała na kupki – szaleństwo totalne. A to było tuż przed Wielkanocą.

Leżała na tapczanie taka malutka kruszynka przykryta kocykiem. Taka śliczna. Gdy go przytuliłam do serca był koniec. Od tego czasu jest synusiem mamusi, mimo że to ja jestem w domu tą, która go trzyma krótko. Między nami jest silna więź. Przychodzi w nocy się przytulić, głaszcze mnie i mówi: mamusiu, tocham cię.

Reklama

Mówię mu, że jedna mamusia urodziła go brzuszkiem, a ja urodziłam go serduszkiem. A on mówi: ja mam tylko ciebie. Wiem, że poukłada to sobie w głowie po swojemu.

Nie ukrywam tego, że Marcel jest adoptowany. Opowiem anegdotę. Zawsze miałam swoje krągłości, a kiedyś nosiłam płaszczyk z pliską, więc wyglądałam jeszcze lepiej. W sklepie chemicznym ekspedientka zaczepiła mnie, że mam kaszel, a nic nie mogę wziąć. Dlaczego? O co chodzi? A ona dalej: jak się pani czuje? Dobrze. Ale coraz ciężej? Myślę, dlaczego? No bo pani jest w ciąży... Nie jestem, ja tylko tak dobrze wyglądam. Potem zobaczyła mnie z wózkiem: ale pani jest, tak się pani wypierała, że jest w ciąży, a tu dzidzia. Ale ja nie byłam w ciąży! Mój synuś jest adoptowany. Cisza. A ja banan.

Reklama

Matka biologiczna dała mu imię, ale mogliśmy je zmienić. To taki znak, że jest nasz.

Wypisałam najfajniejsze imiona, a kiedy mąż wrócił z pracy oznajmiłam: już mam imię. Tak? Tak! Marcel. A mąż na to: Jak? Ja to zapamiętam? Nie będę musiał z kartką chodzić?

Marcelek nie miał roku gdy dowiedziałam się, że mam przerzuty na kości i do płuc (po trzech latach od pierwszego zachorowania). Miałam tyle wody w płucach, że z małym ledwo wchodziłam na pierwsze piętro. Ale nigdy się nie poddawałam. Mam trzeci atak choroby, ale nie uważam się za osobę chorą.

Reklama

Całą drogę powrotną z Bydgoszczy z Centrum Onkologicznego wyłam jak wilk do księżyca, bo miałam jego przed oczyma. Będę walczyć dla niego!

Chemię miałam przez rok, ale mi nie pomogła. Rzęsami się już podpierałam, tak byłam wycieńczona. Miałam ponad pięćset markerów, a norma wynosi bodaj szesnaście. Wtedy lekarz zmienił leczenie na hormonalne. W końcu zeszłego roku mówiliśmy już o przejściu na leki podtrzymujące.

Reklama

Tyle że pojawiły się bóle. W biodrze, w boku. Pojechaliśmy z mężem do Bydgoszczy, gdzie zrobiono mi badanie kości. Wynik odebrała moja bratanica, która przysłała mi zdjęcie. Jezu! Kolejne przerzuty. Na żebra, kręgosłup, biodra, czaszkę.

One są czyste. Tamto leczenie było skuteczne, tyle że wtedy miałam trzy lata przerwy między atakami choroby i mogłam normalnie funkcjonować, a teraz nie miałam żadnej pauzy. Pomyślałam jednak: do trzech razy sztuka! To jest ostatni raz. Przestań mnie męczyć! Już mam cię dość. Idź w cholerę!

Reklama

On jest mi drogi, bo jest ze mną długo. Przyzwyczaiłam się w jakiś sposób do jego obecności, choć nie uważam się za osobę chorą. Ale on tak daje mi w kość i to dosłownie, że nie wiem, kto może być bliżej.

Każde naświetlanie, każda chemia sprawia, że to on dostaje w kość. To było brutalne z mojej strony. Albo on, albo ja. A może oboje, bo jeżeli się ode mnie nie odczepi i umrę, to on razem ze mną.

Dwa lata temu tak dużo pisałam na Facebooku o chorobie, aż w końcu, by ludzi nie truć tymi wpisami, założyłam bloga. Prosiły mnie też o to koleżanki. Widziały, że gdy wyrzucam z siebie te złe emocje, to jest mi lepiej, czuję się zdrowa. Namawiały mnie też na pisanie o żywieniu w chorobie, ale stwierdziłam, że nie chcę karmić tego raka... Więc jeśli ktoś jest ciekawy, co u mnie słychać, jak postępuje leczenie, może zajrzeć na mojego bloga.

Reklama

Bardzo dobrze. Uwielbiam poznawać ludzi, dlatego komputer jest dla mnie drogą do nawiązywania kontaktów. Ludzie wiedzą, że do wszystkiego podchodzę pozytywnie. Często to ja pocieszam innych. Gdy znajomi dowiedzieli się, że mam kolejne przerzuty, dzwonili: jeju, jaka ty jesteś biedna… jak mogę ci pomóc…
Mówiłam im: spokojnie, wszystko będzie dobrze. A czemu ty płaczesz?

W 2010 roku stawiałam je często. Największą katastrofą była dla mnie utrata włosów w tydzień po chemii. Potem sama brałam maszynkę i ciach, ciach, ciach. Bałam się tylko, jak mały zareaguje. A on pogłaskał mnie po głowie (nie miał roku i nie mówił) i już. Tyle że ogolona na łyso wyglądałam jak mój brat (śmiech). Ostatnio przeglądaliśmy nasze wspólne zdjęcia, pokazałam jedno synkowi, a on zapytał: ja tutaj jestem i wujek Arek?

Reklama

Nie, ale dzięki niemu staję się silniejsza. Zauważam inne problemy, zmienia się moja wrażliwość. Przesuwa się granica tego, co mogę znieść. Pan Bóg stawia mi poprzeczkę bardzo wysoko, ale ja umiem wysoko skakać. Umiem walczyć i będę to robić, dopóki wystarczy mi sił.

On jest uparty, ale ja bardziej. Trafił na mocnego przeciwnika. Nie rozczulam się nad sobą. Kiedy dowiadywałam się o chorobie pierwszy raz czy później o przerzutach, przez dzień byłam nie do życia, rozmawiania, nic. A następnego wstawałam, patrzyłam na słońce za oknem i mówiłam: jest pięknie. I wyskakiwałam do koleżanki na kawę.

Dla mnie najgorsze jest teraz to, że jest ślisko, a muszę przecież jechać do Bydgoszczy...

Skąd! Za dużo mam do zrobienia w życiu, by się poddać. Na pierwszej pozycji jest wychowanie synka najlepiej jak potrafię. Często mówię mu, że nigdy go nie zostawię. Poza tym mam za dużo do zrobienia. Tu mieszkamy dwa lata, a od roku jestem prezesem zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Zasiadam w Radzie Rodziców w przedszkolu. Teraz organizuję zjazd klasowy kolegów z podstawówki. Tworzę również drzewo genealogiczne rodzin z obojga stron. Opracowuję scenariusz imprezy marcowej dla kobiet. Muszę mieć cel w życiu.

Bardzo. Wczoraj przez przypadek kupiłam kawę w ziarnach. Przyjechał mój tata, więc chciałam wyskoczyć wymienić tę kawę, ale przypomniałam sobie jak dziadek mielił kawę ręcznym młynkiem. Ten zapach… Skoczyłam do sklepu, ale po młynek. Tata mielił, a potem wspólnie delektowaliśmy się tą kawą. To był taki powrót do tamtych lat...

Gdy będę staruszką i będę wiedziała, że mój syn ma ułożone życie, wtedy będę mogła sobie umrzeć. Wcześniej nie. Nie ma takiej opcji.