Wielka sztuka

Mirosław i Małgorzata podjęli w życiu kilka odważnych decyzji. Ostatnią – całkiem niedawno. W styczniu rodowici jastrowianie, którzy ostatnie osiem lat spędzili w podbydgoskiej Zawadzie, przeprowadzili się do Rudnej. Nic szczególnego? Owszem, do czasu, gdy nie usłyszy się ważnej informacji – czekały tam na nich strusie afrykańskie. Co prawda nie dziesiątki (poprzedni właściciel prowadził hodowlę), a dwie rodziny, czyli sześć dorosłych sztuk, pomysł ich „chowania” i tak był jednak dość zuchwały. Przede wszystkim dlatego, że nasi rozmówcy nie znali wymagań tych zwierząt. Nie wiedzieli, jak z nimi postępować, czym je żywić, jak – w razie potrzeby – leczyć... Zaryzykowali. - Dzieci nas namówiły, żeby kilka zatrzymać – śmieje się pan Mirosław. Dziurę w brzuchu „wierciła” głównie córka Ania, nie ona jest dziś jednak specjalistką od ptaków, a jej młodszy brat Mikołaj. Nim w rozmowę włączył się jego tata, chłopiec zaserwował mi już całkiem pokaźny zestaw informacji – choćby tę, że złamana kość u strusi się nie zrasta, pokazał też swoich ulubieńców: Jajo i Tuptusia. - Na Tuptusiu wszyscy już postawili krzyżyk, a teraz on jest silny i wszystkimi się opiekuje – opowiada chłopiec. Ci ulubieńcy to dwie z sześciu sztuk „młodzieży”. Są też maluchy – trzy trzytygodniowe strusie, poza nimi – sześć dorosłych.

Nad stadem tych ostatnich na innym wybiegu góruje Alex – ważący około 130 kilogramów i mierzący 280 centymetrów. Potężny, w chwilach złości widowiskowo „tańczący” dorosły ptak. Pisklęta niezwykle trudno odchować.

Czytać, czytać, czytać…

Państwo Ruszkowscy, skoro już postawili na strusie, postanowili spróbować czegoś jeszcze: powiększania ich rodzin. Fachowej wiedzy na ten temat, podobnie jak w przypadku zasad żywienia i ogólnie pojętej opieki, szukali w książkach i internecie. Co innego jednak porady specjalistów i co innego rzeczywistość. - Około 40% młodych nam pada – przyznaje pan Mirosław. Przyczyn nie jest w stanie wskazać, zwłaszcza, że wszystko jest tak, jak powinno być – jaja na 39 dni trafiają do inkubatora, następnie na 5 dni do „klujnika”, gdzie wykluwają się młode, a potem... Potem to już loteria wspomagana witaminami: przeżyją albo nie. - Zawsze mówiło się, że najtrudniejsze w hodowli są indyki. Teraz wiem, że strusie przebijają je pod tym względem dwu- albo nawet trzykrotnie – ocena Mirosław Ruszkowski. Trudy hodowli doskonale zna również jego żona Małgorzata, która każdego dnia czuwa nad stadem, dba o zwierzęta i pilnuje, by niczego im nie brakowało.

Pieniądze? A skąd!

- Nie trzymamy strusi dla zarobku, bo przecież pieniędzy z nich nie mamy żadnych, mimo to każdej sztuki jest szkoda – przyznaje mężczyzna.

Powiedzieć, że na strusiach Ruszkowscy nie zarabiają to mało – utrzymanie piętnastoosobowej rodzinki ptaków w skali miesiąca kosztuje naszych rozmówców około tysiąca złotych. Nie dlatego jednak pan Mirosław nie raz myślał już by – jakkolwiek to zabrzmi – skończyć ze strusiami. Bo choć padłymi sztukami denerwować się nie chce, stres przychodzi mimo woli. Poza tym unicestwić taką atrakcję? Lepiej wykorzystać jej potencjał.

Agro-ptaki

Struś to nie kura znosząca złote jajka. - Do hodowli nie ma europejskich dopłat – wyjaśnia nasz rozmówca. Zresztą na kilkunastu sztukach biznesu zrobić nie sposób – jedyna korzyść państwa Ruszkowskich to radość dzieciaków, które przychodzą oglądać stado. Jest jeszcze coś – jaja. - Jedno zastępuje nawet 30 kurzych – wyjaśnia pan Mirosław. - Sporo, ale u nas nic się nie zmarnuje, bo mamy dużą rodzinę – śmieje się mężczyzna.

Wracając do strusi – te mają szansę stać się atrakcją prawdziwie turystyczną. Mirosław Ruszkowski, prowadzący firmę zajmującą się rozbiórkami budynków i odzyskiem materiałów, zastanawia się z bliskimi nad utworzeniem gospodarstwa agroturystycznego. Warunki nasi rozmówcy mają – 8 ha ziemi, prócz strusi kucyka, kury i zarybiony staw. W okolicznych lasach grzyby i jagody. Do szosy – kawałek gwarantujący spokój. Na dobry początek – jak znalazł. Brakuje – najważniejsze –  wodociągu, a także bazy noclegowej, wiadomo jednak, że korzyści bez inwestycji próżno czekać. Taki biznes – w części – byłby spełnieniem dziecięcych marzeń pana Mirosława. - Zawsze mówiłem, że jak już będę duży to będę mieć gospodarstwo – śmieje się nasz rozmówca. Burzących ciszę turystów w pragnieniach sprzed lat jednak nie było. - Już czas odpocząć, a do tego trzeba ciszy – uważa mężczyzna. Dlatego agroturystyka to tylko jeden z pomysłów, jakie kłębią się w głowie pana Mirosława. Jest i inny, może nawet bardziej opłacalny, nie chcąc jednak kusić konkurencji nasz rozmówca na razie zatrzymuje go dla siebie. Czy mieszczą się w nim strusie? Na pewno nie w centralnym planie. Raczej – jak teraz – w drugim. Pod hasłem: relaks, rekreacja i ciekawostka.