Wychowankowie o nim nie zapomną

27  lipca w szpitalu w Warszawie zmarł Wiesław Szczęsny. Prawie całe dorosłe życie związany był z jastrowskim domem dziecka, gdzie najpierw pracował jako wychowawca, a potem przez wiele lat był dyrektorem. Swoją pracą i życiową postawą wielu osobom pomógł i dawał przykład tego, jak w życiu być dobrym człowiekiem. Jego pożegnanie odbyło się w piątek w Jastrowiu, ale wiele osób nie zapomni o nim do końca życia.

Na dobre i na złe

Obecna dyrektor jastrowskich placówek opiekuńczo–wychowawczych zaczynała pracę jako wychowawca, gdy pan Wiesław był już dyrektorem. Jako szef był solidny i konkretny.

– opowiada Anna Rakoniewska. Zasłużył w pełni na taki tytuł, gdyż wychowankowie byli dla niego najważniejsi. Nie wychodził ze swojej roli po godzinach pracy i nie zapominał o tych, którzy placówkę już opuścili. Jak bardzo czuł się związany ze swoimi podopiecznymi i jak czuł się odpowiedzialny za ich los doskonale obrazuje historia, którą wspomina pani Anna.

– zaczyna swoją opowieść. Po czasie dowiedziała się od dyrektora, że był to list z aresztu, od wychowanka, któremu gdzieś tam w życiu się nie powiodło i odsiadywał wyrok. Dyrektor był jedyną osobą, która utrzymywała z nim kontakt, a co więcej – przygotowywał dla swojego byłego wychowanka paczki.

Dyrektor i organizator

Miał wielu przyjaciół, nawet na Ukrainie. Dzięki tym znajomościom doszło kiedyś do wakacyjnej wymiany. Dzieci z Ukrainy przyjechały do Jastrowia, a tutejsi podopieczni wraz z opiekunami pojechali za wschodnią granicę Polski. Pani Anna wspomina, że na miejscu panowały kiepskie warunki, a podejście ukraińskich wychowawców do dzieci było bardzo rygorystyczne. Pamięta, że byli oni zdegustowani tym, że polscy opiekunowie bawią się razem ze swoimi wychowankami. Była to cenna lekcja, dzięki której podopieczni bardziej docenili to, co mieli w Jastrowiu. Nasza grupa przebywała wówczas cały czas w odosobnionym ośrodku, podczas gdy dla Ukraińców w Polsce organizowano liczne wycieczki.

– przypomina pani dyrektor. Dzięki temu zwiedziliśmy Chocim i Kamieniec Podolski.

Wychowawca pokoleń

Nawet na emeryturze pan Wiesław był zawsze blisko domu dziecka i to dosłownie, gdyż zajmował mieszkanie nad „Dzwoneczkiem” – jedną z dwóch jastrowskich placówek.

– mówi pani Anna. Pamiętali o nim także wychowankowie. Wielu naszych byłych podopiecznych pozostaje z nami w kontakcie i często, dzwoniąc, pytali o pana Wiesia, choć ten był już na emeryturze. Dzwonią i piszą także teraz, gdy dowiedzieli się o jego śmierci. Odszedł w końcu ich „tata Wiesiu”.

SMS od wychowanka, który prosił, aby odczytać te słowa na pogrzebie:

„Bycie pedagogiem, przyjacielem dzieci to nie zawód lecz powołanie. My, wychowankowie wielu pokoleń, winni jesteśmy złożyć podziękowanie i niejednokrotnie włożone serce w opiekę nad nami. Ta praca bardzo owocuje. Zakładamy własne rodziny, pracujemy, tworzymy lepsze jutro dla nas i naszych bliskich. Ale też nie zapominamy, skąd nabraliśmy tej wiedzy i doświadczenia. I tak jest zawsze pogardliwe być z bidula. Dziś, gdy patrzę na mojego radosnego synka oznacza to dla mnie być dumnym z samego siebie.”

Dobrą pamięć o Wiesławie Szczęsnym zachowają także inni, osoby nie związane bezpośrednio z domem dziecka. Ryszard Sikora, radny powiatowy i były burmistrz Jastrowia z trudem przyjął do wiadomości informację o jego śmierci.

– opowiada o zmarłym.