Wychowany na ulicy. Walczący raper. Poznaj jego historię

Tak było. Kiedy piszę teksty – nie zmyślam. Piszę o tym, co mnie spotkało, co zabolało, co chcę wyrzucić z siebie

Trudno powiedzieć, co było pierwsze. Rapu zacząłem słuchać, gdy miałem 15 lat. Od kolegów siostry dostałem płyty Paktofoniki i Slums Attack. To mnie wciągnęło. Spodobało mi się, że ta muzyka zawsze opowiadała jakąś historię. Była oparta na przeżyciach

Reklama

Pisałem wtedy inaczej niż teraz. Gdy przychodziło mi coś do głowy brałem pierwszą lepszą kartkę papieru, którą miałem pod ręką i notowałem. To było jednak raptem kilka wersów. Całość pisałem w kilka dni. Teraz potrafię cały utwór napisać w 15–20 minut.

Zaczynałem od tego, że w odtwarzaczu puszczałem płytę z bitami, do których śpiewałem. Nikt tego nie widział, nie słyszał. Pierwsze nagranie było bardzo amatorskie. Puściłem bit, zacząłem śpiewać, a wszystko zarejestrowałem na telefonie

Powiedział mi, że po raz pierwszy słyszy coś tak dobrego.

Pojawiła się okazja do nagrania moich utworów w studiu nagraniowym w Wyrzysku. Spróbowałem i wrzuciłem to na YT

Namawiano mnie, żebym wystąpił w jakimś talent show, wysłał kawałki do jakiejś wytwórni. Stwierdziłem, że tego nie zrobię, bo jeśli faktycznie jestem tak dobry, jak przekonują mnie o tym słuchacze, to ktoś sam się do mnie zgłosi. Wielu muzyków tego gatunku, którzy zaczynali w latach 80–tych i 90– tych osiągało sukces właśnie w taki sposób

Reklama

Przez te wszystkie lata mój styl się zmienił. Zmieniły się priorytety. Kiedyś inspiracją była dla mnie moja sytuacja, moje problemy. Czasem zastanawiam się, czy nie za bardzo odkryłem sekrety mojego życia, ale wiem, że dzięki temu życie moich bliskich też się zmieniło. Dotarło do nich, co było nie tak. Nigdy nie robiłem tego z myślą o jakiejś sławie czy poklasku. Jestem amatorem, a takich jak ja jest wielu. Rap jest trochę jak spowiedź. Wyrzucasz z siebie co leży ci na sercu i czujesz się lepiej

Reklama

Z żoną znamy się dziewięć lat. Nasz syn w lipcu skończy trzy lata. Jego narodzenie jeszcze mocniej utwierdziło mnie w tym, że to oni, a nie pieniądze są w moim życiu najważniejsi

Nie wstydzę się Boga. Może niekoniecznie i nie zawsze po drodze jest mi z księżmi, ale chodzę do kościoła. Lubię tam być sam. Pomodlić się w ciszy. Tylko ja i Bóg. Podobnie jak w tekstach nie robię tego na pokaz, żeby popatrzeć jak się sąsiadka ubrała, jakim autem przyjechał sąsiad, tylko z potrzeby serca. Wierzyć nie znaczy dla mnie pokazywać się co niedzielę w kościele tylko po to żeby inni ludzie to widzieli. Wierzyć to nie znaczy dawać pieniądze na ofiarę, bo Jezus nie brał pieniędzy za nauczanie. Wierzyć to znaczy pamiętać, że kiedyś żył ktoś taki jak Jezus Chrystus

Reklama

Tu, podobnie jak w muzyce, też jestem amatorem

Ale bić lubiłem się jeszcze wcześniej niż zacząłem pisać i śpiewać

Reklama

To było 11 lat temu. Gdybym wtedy miał w głowie poukładane tak jak teraz... Chociaż nie żałuję tego, co się wydarzyło. Tak widocznie musiało być, żebym wyciągnął z tego lekcję

Spotkałem się nie tak dawno z tym chłopakiem, z którym się kiedyś biłem. Nic już do niego nie mam. On do mnie raczej też nie. Było – minęło. Rozmawialiśmy normalnie jak gdyby nigdy nic. To była tylko walka

Reklama

Jedną walkę wygrałem przez nokaut techniczny, drugą przegrałem

Jeśli nie jest się zawodowcem nic się z tego nie ma, żadnych pieniędzy. Łatwo można natomiast nabawić się kontuzji, która wyłączy człowieka z normalnego życia zawodowego. Nie każdy pracodawca będzie tolerował to, że złamałeś sobie nogę podczas walki i siedzisz na chorobowym. Dla mnie w tej chwili najważniejsze natomiast jest, żeby dbać o rodzinę

Reklama

Chciałbym walczyć za pieniądze, ale na bycie zawodowym fighterem jest już trochę zbyt późno. Szansę dla siebie widzę natomiast w roli trenera sportów walki. Marzy mi się własna sala treningowa. To marzenie się może kiedyś spełni, a mój syn powie: tata to był równy gość. Będzie szczęśliwym, że miał ojca wojownika, a nie musiał się wstydzić za ojca alkoholika