Załapać się na Arkę

Jarek: Jestem bezdomny i mam nałóg – alkohol. Pochodzę z Wapna. Tam straciłem mieszkanie, nie miałem się gdzie podziać. Przyszłem do Piły, do mamy. Jak to się mówi, jak miałem pracę i pieniążki, wszystko było dobrze z rodziną. Skończyła się praca, skończyły się pieniążki to „wynoś się!” Musiałem iść na klatkę. Kilkanaście lat tułałem się po klatkach. W październiku tamtego rok trafiłem do Artura do Arki.

Reklama

Artur: Miałem ojca narkomana i dilera. Przez dwadzieścia lat nas maltretował. Nie powinno mnie tu dzisiaj być, ale jestem, bo nauczyłem się słuchać…
Jarek: Dzieci mam czwórkę. Trzy dorosłe, jeden wyrostek mały, trzynaście lat ma, ale to w konkubinacie. Z żoną i dziećmi utrzymywałem kontakt jak miałem stary numer. Teraz przetraciłem numer i kartę, nie mam kontaktu z nimi w ogóle. Ale mam adres, wiem, gdzie mieszkają, napiszę list i poproszę o ponowny kontakt.

Reklama

Jarek: Miałem tutaj kilka wpadek…
Artur: Jest coraz lepiej. Oni uczą się tutaj wszystkiego od początku: „dziękuję”, „przepraszam”, szacunku, odpowiedzialności. Ale przypadki są różne. Miałem panią, której sytuacja się ustabilizowała, wróciła już do pracy, a potem...
Jarek: O Ani mówisz?
Artur: Super było do momentu, gdy pojawiły się pieniądze. Mówiliśmy: „Aniu, ty nie możesz mieć tych pieniążków. Zostaw je w depozycie, żeby ciebie nie kusiło picie”. W tej chwili jest umierająca – mężczyzna pokazuje zdjęcia w telefonie. – W Złotowie leży w stanie opłakanym, z uszu krew… A miała tu warunki, wszystko.

Reklama

Artur: Pracowaliśmy 7 dni w tygodniu po 12 godzin, w ogóle nie mieliśmy przerwy.   Dach, instalacja elektryczna, grzewcza, tynki, wszystko. Ze ścian kilkadziesiąt wiader wody wyciągnęliśmy, grzyby usunęliśmy.
Jarek: Chwalę sobie pobyt tutaj. Jest alternatywa taka, że zostanę tu już do grobowej deski. Będzie spółdzielnia, będę zatrudniony na etat normalnie. Mam nadzieję, że dam radę. To jest jako mój dom. Jesteśmy jako rodzina. Nie ma wyróżnień, wszyscy są równo traktowani.

Reklama

Angelika: Mam 34 lata, nie miałam gdzie mieszkać, to tu przyszłam. Mieliśmy eksmisję, bo nie płaciliśmy. Mieszkanie było na tatę, ale on był alkoholikiem i się wyprowadził (przez sąd miał zabronione mieszkać z nami). To było na wsi między Śmiłowem a Grabównem. Brat tak samo jak tata: co zarabiał, to przepijał. Nie myślał w ogóle, by nam pomóc
Artur: Ona jest na rencie, jest całkowicie niezdolna do pracy. Trafiła do nas z mamą przez MOPS. Emocjonalnie są rozwalone. Teraz Angela jest naszym oczkiem w głowie.
Angela: Żeby nie Artur… Jest jak mój brat.
Artur: A ty moja siostra…
Angela: Możemy tylko jemu podziękować, że nas przyjął.
Artur: Mama Angeli spiknęła się tutaj z takim Zbysiem i zrobili się taką parą. To oni zajmują się ogródkiem, odnaleźli się.

Angela: Na początku trudno było, bo tyle rodzeństwa mam, a nikt nie chce pomóc. Każdy ma nas gdzieś...
Artur: One były odrzucone, wywalone na ulicę...
Angela: Najpierw mieszkałyśmy u siostry, ale ona ma takiego głupiego męża, że mamie ciuchy wszystkie wyrzucił za drzwi. „Wypierdalaj!”. Zostałyśmy bez dachu nad głową. Mama poszła do Wysokiej do księdza, on ma pokoje, ale on tych uchodźców tam ma. Dał numer do Artura i na następny dzień przyjechaliśmy. W październiku będzie rok – przez lata Arka Noego działała w Pile. Przeniosła się do Głomska, by móc przyjąć większą ilość osób.
– Bym wolała mieć swój dom, a nie być bezdomna. Żeby nie mama, to bym dawno ze sobą skończyła. Tylko mi tej mamy żal, bo jestem z nią bardzo związana.

Reklama

Artur: Tak sobie robił, że rączki stracił.
Jarosław: To jest od wstrzykiwania amfetaminy dożylnie. Mam polineuropatię [uszkodzenie nerwów obwodowych, a także splotów nerwowych i korzeni nerwowych – przyp. red]. Wszystko gniło tutaj, jedna rana była. Wszędzie się kułem.

Reklama

Jarosław: Prawie dwadzieścia lat. Głównie heroinę. Sam ją robiłem, tak zwany polski kompot. Jako szesnastolatek poszedłem do zawodówki, spotkałem towarzystwo ćpające i zaskoczyłem.

Trzeba go tylko pokochać, popieścić, przytulić, a będzie to działać

Artur ma dar przekonywania, porywa za sobą ludzi

Jarosław: Zawodówkę skończyłem, pracowałem trzy lata w państwowym ośrodku maszynowym jako tokarz – frezer, ale później wszystko się rozsypało. Jasne, pewnie, że żałuję, ale teraz chcę wyjść na prostą. Tu mi się chyba uda, mam nadzieję.

Jarosław: W tej chwili raczej nie myślę o zakładaniu rodziny... Za późno, nie? Tak mi się zdaje.

Reklama

Jarosław: Super.
Artur: On tu ma swoją służbę. Pilnuje, żeby kosze były zawsze puste, by było czysto.
Jarosław: Wie pan, jak rzuciłem narkotyki? Wierzę w Boga i to mi pomogło. Zawsze wierzyłem, ale teraz po prostu uzewnętrzniło się to na mnie.

Patryk: W wieku trzynastu lat zacząłem brać narkotyki. Nie pamiętam, jak to się zaczęło. Przez te lata mi się to zamazało. Zniszczyło mi głowę, mam dziury w pamięci. W wieku 15 lat zaczęła się dilerka. Sprzedawałem głównie marihuanę i amfetaminę. Z początku wyciągałem 2–3 tys. zł na czysto. Nauczyłem się, jak nie dać się złapać. Nigdy nie trzymałem towaru w domu, nie chodziłem z dużymi ilościami po mieście. Parę razy było blisko zatrzymania, ale zawsze udało mi się połknąć albo wyrzucić towar. Później doszedł hazard, zacząłem grać na maszynach i te pieniążki uciekały. Zacząłem żyć ponad stan. W momencie haju zawsze na te maszyny uderzałem.

Patryk: Osoba uzależniona jest bardzo cwana…

Patryk: Były jakieś podejrzenia rodziców, ale w wieku 16 lat zwinąłem się z domu. W kłótni. Zabrałem torby i pierwsze tygodnie byłem na gigancie – koczowałem po kolegach, klatkach, piwnicach. Gdy już nie dawałem rady, szedłem do babci i u niej przez dwa – trzy lata siedziałem. Aż mama namówiła mnie na przyjazd do ośrodka. Z początku to miała być rozmowa z Arturem i tygodniowy pobyt, ale po dwóch tygodniach pobytu stwierdziłem, że muszę zostać dłużej.
Miałem o tyle łatwiej, że rodzice i dziewczyna się ode mnie nie odsunęli. Tyle że postawili mi warunek: jeżeli znowu pójdę w ćpanie, to oni idą w odstawkę. To mnie pociągnęło do tego, żeby walczyć.

Artur: A według ciebie ile jest narkotyków w środowisku? W Pile?
Patryk: To jest masakra. Całe grono moich znajomych, a ono jest ogromne, ze wszystkich zakątków Piły, w tym siedzi. Są to osoby w wieku czternastu lat, ale też pięćdziesięciu. Skala narkomanii jest potężna.

Ja pierdzielę!

Patryk: Bzdura. Żyłem w takim przekonaniu bardzo długo, aż się spostrzegłem, że bez palenia nie jestem w stanie wytrzymać ani jednego dnia.

Patryk: Za pomoc Arturowi zawsze będą bardzo wdzięczny, ale planuję wyrwać się  stąd, wrócić do domu. Chcę się dogadać z rodzicami, nasze kontakty dużo lepiej wyglądają. Poza tym mam tu pracę, spłacam długi (ponad 20 tys. zł). Zrobiłem kurs na wózki widłowe, prawo jazdy i pracuję w Czernicach jako operator lasera i wózka widłowego, całkiem ciekawa praca, w dobrej atmosferze. No i chcę wrócić do szkoły. Kiedyś zacząłem mechatronikę, zaliczyłem pierwszą klasę, ale ćpanie i dilerka były na zaawansowanym poziomie i były ważniejsze niż lekcje. Teraz myślę inaczej.
Artur: I bardzo dobrze. To jest nasz czołowy cel – powrót do domu.