A, pani idzie… A gdzie pani tak idzie? Kij ci w…

No, ile pani dzisiaj przeszła? - 10 km. O matko, dziesięć! I pani znowu idzie… Tak na Marię Kowalczuk reagują sąsiadki

Dziecko, ty się nie boisz? Mamusiu, jestem już duża, nikt mi krzywdy nie zrobi… Obawy swojej mamy Ewa Abramowicz zbywa żartem. Podobnie jak pytania rodziny, znajomych: Znowu idziesz? Chce ci się?

I jeszcze to najlepsze, z czasów, gdy zaczynała: A narty gdzie...?

Tak było kiedyś. Dziś ludzie już je znają. Do Ewy i Marii dołączyła jeszcze Ania Przypolska. Dawaj Ania, dawaj! – krzyczą obcy ludzie podczas zawodów (na koszulkach „Siostry” mają wypisane imiona).

Chodzić każdy może. To najzdrowsze, co człowiek potrafi. Bez obciążania stawów, bez wielkiego ryzyka kontuzji. Podczas marszu z kijami organizm pobiera więcej tlenu, mięśnie mniej się zakwaszają, mamy wrażenie mniejszego obciążenia. Mniej się wysilasz, spalając 20% więcej kalorii niż przy zwykłym marszu.

Od rana leje jakby ktoś wykręcał nad światem mokry ręcznik.

– odpowiada.

– opowiada pani Ewa, na co dzień nauczycielka w szkole w Pniewie. Przejeżdżają prawie 200 km. Cały czas leje, w Śremie też. Idą pięć kilometrów przez błoto, kałuże, w strugach deszczu. Śmieją się. Jedzą zupkę regeneracyjną i wracają. Ot, taki relaks.

Na imię mu Nordic Walking. Wymyślony został w Finlandii w latach 20. XX wieku jako całoroczny trening dla narciarzy biegowych (widać sąsiedzi pani Ewy mieli trochę racji). Od dwudziestu lat jego popularność rośnie lawinowo.

– mówią panie z grupy Kijowe Siostry. Napisy na ich klubowych koszulkach przyciągają uwagę i pokazują dystans do świata: „Chodzę, bo chodzę i kij ci w oko”.

To tylko fragment artykułu.
Cały znajdziesz w tygodniku Aktualności Lokalne.

Jeśli chcesz czytać cały artykuł
napisz na redakcja@zlotowskie.pl