Ambitne plany Jarosława - przez Polskę na rowerze

Na początku sierpnia wrócił z sześciodniowego przejazdu wzdłuż polskiego wybrzeża. Pomysł wycieczki nie zrodził się z dnia na dzień. Na rowerze Dopytała jeździ od lat. Aktywność nauczyciela wychowania fizycznego w Zespole Szkół w Łąkiem to zresztą nie tylko rower. Przed laty był zawodnikiem piłkarskiej drużyny z Lipki, jest też namiętnym biegaczem, kajakarzem, pływakiem, triathlonistą, a wreszcie cyklistą, który zaczynał przed laty od rowerowych wyścigów z cyklu XC i MTB. Od jakiegoś czasu zapuszcza się z kuzynem w samochodowe eurotripy, w których zapakowany na auto rower to obowiązkowy środek lokomocji, dogłębniej pozwalający poznawać odwiedzane miejsca.

Start w Goleniowie

W przejazd wzdłuż polskiego wybrzeża Dopytała wybrał się sam.

– pokazuje na dwie niewielkie torby przy przednim kole, w których musiało się znaleźć tylko to, co najważniejsze. Łącznie z małym, gazowym palnikiem. Nie kryje, że miał obawy. Wyłącznie przed ludźmi.

– argumentuje.

Pociągiem dojechał do Goleniowa. Chciał do Świnoujścia, ale połączenia nie pasowały, więc podróż zaczęła się w właśnie w Goleniowie.

– relacjonuje początki wyprawy. Zalew Szczeciński, Świnoujście, Wyspa Uznam – to pierwsze miejsca, które zaliczył na trasie.

– wspomina miejsce z piękną ścieżką rowerową, pełną cyklistów.

Dwa małe pakunki, reszta na sobie

Zgodnie z planem pierwszym miejscem postoju były Międzyzdroje.

– podkreśla, że trzymanie się planu i założenia, że dziennie będzie pokonywać około 170 kilometrów, było bardzo istotne. Inny punkt zakładał piętnastominutowy odpoczynek na każdą przejechaną godzinę.

W dalszej części przeczytasz:

Zimne noce, mokre poranki - Samych noclegów Dopytała się nie bał, jedynie tego, czy kłopotów nie sprawią nieprzewidziane osoby...

Przez małą pustynię - Po Międzyzdrojach było m.in. Darłowo i Słowiński Park Narodowy. W jego ocenie międzynarodowa trasa rowerowa R–10 okazała się niewypałem...

Masakra w Trójmieście - Te przygody zabrały sporo zaplanowanego czasu. Żeby nadrobić dystans część dalszej trasy pokonał, zarywając nieco jedną z nocy...

Przygraniczny szok - Lipczanin dotarł do jednego z ostatnich zaplanowanych miejsc. – Zawsze chciałem zobaczyć, jak wygląda przy morzu nasza granica z Rosją...

Jak wino - W kierunku Wielkopolski ruszył przez Braniewo i Elbląg, przejeżdżając po drodze jeden z etapów Tour de Pologne...

Dostęp do pozostałej treści już od 1 zł[[pay]]

– podkreśla. O tej porze miały miejsce dłuższe przerwy, z posiłkiem i drzemką.

Wyzwaniem były noclegi. Oczywiście pod gołym niebem. Bez namiotu, bo i na niego zabrakło miejsca w dwóch niewielkich pakunkach. Musiał wystarczyć cienki śpiwór i niewielka ilość ubioru na przebranie. Reszta?

– odpowiada.

Zimne noce, mokre poranki

Samych noclegów Dopytała się nie bał, jedynie tego, czy kłopotów nie sprawią nieprzewidziane osoby.

– opisuje, że jeśli nie było do czego stabilniej przymocować roweru, trzeba było przełożyć przez koło rękę i liczyć, że nikt nie ukradnie cennych dwóch kółek. Dosłownie cennych, bo rower Dopytały to sprzęt z naprawdę wysokiej półki. Nocna temperatura też nie sprzyjała.

– opisuje. W kolejne odcinki wyprawy ruszał wraz ze świtem. Najpierw godzinna jazda, żeby się rozgrzać. Dopiero po tym pauza, przebranie w suche rzeczy rowerowe i śniadanie.

– mówi, wyliczając swoje niewielkie, ale dość, jak sam mówi, wartościowe posiłki: kaszka z dodatkami typu rodzynki czy orzechy. Na trasie nie zabrakło oczywiście napojów izotonicznych. Obiady, kolacje? Najczęściej były to puszkowane fasolki czy pulpety, których miał niewielki zapas. Później zatrzymywał się na posiłki w trakcie trasy.

Przez małą pustynię

Po Międzyzdrojach było m.in. Darłowo i Słowiński Park Narodowy. W jego ocenie międzynarodowa trasa rowerowa R–10 okazała się niewypałem.

– wskazuje na największe mankamenty. Będąc w Słowińskim Parku Narodowym nie mógł pominąć małej, polskiej pustyni. Była fatalna pogoda, solarna nawigacja padła przez brak słońca, a zalane wodą szlaki stały się nieprzejezdne.

– relacjonuje ze śmiechem. Wydmami pokonał jakieś trzy kilometry. Doszedł do brzegu, po którym przejechał około dwadzieścia kilometrów.

– mówi o swojej drodze. Łatwo nie było, bo w napęd nieustannie dostawał się piach. Mechanizm musiał polewać wodą pitną, bo słona tylko pogarszała sytuację.

– opisuje.

Masakra w Trójmieście

Te przygody zabrały sporo zaplanowanego czasu. Żeby nadrobić dystans część dalszej trasy pokonał, zarywając nieco jedną z nocy.

– wspomina. Jarosław Dopytała nie zapuszczał się daleko w Hel. Jadąc brzegiem dotarł do jednego z poligonów dochodzących do samego morza. Nie było możliwości przejazdu, ponownie trzeba było nadrobić kilometry. Dłużej potrwała też przeprawa przez Gdańsk, Gdynię i Sopot.

– opisuje. Nieco lepiej było na odcinku do Zatoki Gdańskiej, a dalej czekały już promy i przeprawy wiślane oraz dalsza trasa przez Krynicę Morską.

Przygraniczny szok

Lipczanin dotarł do jednego z ostatnich zaplanowanych miejsc.

– przyznaje. Gdy był w Piaskach, około trzykilometrowym odcinkiem dojechał do tej lokalizacji.

– relacjonuje. W strefie przygranicznej, gdzie nie zaskoczyła go obecność wojskowych patroli, zdziwiło go jeszcze jedno: informacja graniczna.

– opisuje.

Teoretycznie w tym miejscu mógł skończyć wyprawę, wsiąść w pociąg i wracać. Wpadł jednak na inny pomysł. Skoro na liczniku było już nakręcone ponad siedemset kilometrów, postanowił wytyczyć nowy cel wyprawy – pokonanie tysiąca kilometrów.

Jak wino

W kierunku Wielkopolski ruszył przez Braniewo i Elbląg, przejeżdżając po drodze jeden z etapów Tour de Pologne.

One były jednym z ostatnich punktów wyprawy, która w Goleniowie rozpoczęła się w sobotę koło południa, a zakończyła po sześciu dniach, w niedzielny wieczór w Lipce. Licznik wskazywał ponad 1060 pokonanych kilometrów.

– po miesiącu wspomina wciąż z sentymentem. Przyznaje, że cztery litery były przez jakiś czas obolałe, a do teraz odrętwiałe ma dwa palce jednej z dłoni, co jest oczywiście skutkiem długotrwałego trzymania kierownicy.

– nie kryje.

Kolejną wyprawę już ma w planach. Także w Polskę, tym razem wzdłuż Wisły, z północy na południe, do samego źródła.

– mówi lipczanin, który czterdziestkę przekroczył już jakiś czas temu, ale wcale nie zamierza zwalniać. Ma wrażenie, że z jego organizmem jest jak z winem.

– przyznaje.

Dowodem tego może być fakt, że obok wymienionych aktywności nasz rozmówca od jakiegoś czasu, i to coraz poważniej, zajmuje się też wspinaczką skałkową. To już jednak temat na osobną opowieść. Historię, którą pan Jarek obiecał się z nami kiedyś podzielić. [[/pay]]