Bić albo nie bić

Ponad połowa badanych uważa, że zna przypadki bicia dzieci. Tymczasem przyznaje się do tego tylko osiem procent opiekunów

Od lat trwa narodowa dyskusja, czy danie dziecku klapsa to już znęcanie się nad nim, czy też jest to jedna z metod wychowawczych. Ci pierwsi uważają, że sprawą powinny zająć się organa ścigania, drudzy, że jak świat światem klaps, a w nieco ostrzejszej wersji – pasek, nikomu jeszcze na złe nie wyszedł. Pewnie prawda, jak to zwykle bywa, leży gdzieś po środku.

Ciekawych danych w tej kwestii dostarczyła coroczna informacja Miejsko–Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z realizacji programu problematyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, którą jednogłośnie przyjęli radni na marcowej sesji; szczególnie część dotycząca agresji dorosłych wobec dzieci. Z badań MGOPS w Okonku wynika, że 33 procent badanych uważa, iż dziecko powinno bać się rodziców, bo wtedy łatwiej jest uzyskać posłuszeństwo i szacunek. Przeciwnicy twierdzą, że dziecku w okresie dorastania nie powinien towarzyszyć lęk przed rodzicami. Większość dorosłych (78 procent) jest przeciwna stwierdzeniu, że surowe traktowanie dziecka hartuje je, dając większe szanse na sukces wychowawczy, a dziecku pomoże lepiej sobie radzić w przyszłości. Część mieszkańców (22 procent) konsekwentnie dowodzi, że jest dokładnie odwrotnie.
[[reklama]]
Przeważająca część mieszkańców gminy nie pochwala kar cielesnych w procesie wychowania dzieci, choć 8 procent z nich nadal uważa, że stosowanie kar fizycznych jest dobrą metodą wychowawczą. Dodatkowo fakt, że aż 68 procent wskazuje, że zna w swoim środowisku przypadki bicia dzieci przez swoich opiekunów może świadczyć o znacznym rozpowszechnieniu tego zjawiska. Liczby te dowodzą zatem, że tak naprawdę o wiele więcej osób bije swoje dzieci, jednak nie chce się do tego przyznać.

Ryszard Mikietyński

Foto: www.sxc.hu