Do trzech odlicz! Spotkanie ze słynnymi trojaczkami

Rzeczywiście, niemal identyczne – szczególnie Laura i Julia. Zuzia nieco różni się od sióstr.

– zauważa Jerzy Karaś, tata trojaczków.

– dodaje mama, Agnieszka Karaś. Gdy we wrześniu 1999 roku w Poznaniu na świat przyszły trojaczki, nie sposób było się temu nadziwić. Dziewczęta miały swoją chwilę sławy. Nasza redakcja również nie omieszkała poznać nowych mieszkanek Okonka. Ostatni raz na łamach „Aktualności” gościły przed rozpoczęciem swojej szkolnej nauki. W tym roku kończą 18 lat. Postanowiliśmy zatem sprawdzić, co u nich słychać.

O, drużyna piłkarska?!

„Jest jedna główka, druga główka”.

– wspomina pani Karaś.

– wyjaśnił. Czy to był grom z jasnego nieba?

– wspominają państwo Karaś. Gdy dowiedzieli się, że będą w domu trojaczki przede wszystkim martwili się o to, aby nie było żadnych komplikacji. Oczywiście było przerażenie. Tym bardziej, że pan Jerzy i pani Agnieszka mieli już dwóch synów (3– i 6–latka).

– mówi. Okazało się jednak, że te „trzy małe kurczaki” (Laura – 1640 g, Julia – 1540 g, Zuzia – 1560 g) – jak nazwała trojaczki pani Agnieszka, to dziewczynki.

– dodaje pani Karaś.

– wspomina pan Jerzy. Opieka nad maluchami przypominała małą fabrykę. Wszystko było wykonywane taśmowo. Jak jedna chciała jeść, to zaraz karmiło się drugą i trzecią, wiadomym było, że za chwilę i tak się obudzą. Podobnie z przebieraniem, zaglądało się od razu do każdej pieluszki.

– wyjaśnia mama.

– tłumaczy pani Agnieszka.

To dopiero połowa artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Krok w indywidualność – Posiadanie dwóch sobowtórów w okresie dorastania przynosiło dziewczętom, jak dziś wspominają, raczej więcej plusów niż minusów...

Sto lat! – Oficjalne wkroczenie w dorosłość już we wrześniu. Rodzina planuje huczną osiemnastkę. – Samych chrzestnych będzie dość sporo, tak więc mamy trochę gości...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Krok w indywidualność

Posiadanie dwóch sobowtórów w okresie dorastania przynosiło dziewczętom, jak dziś wspominają, raczej więcej plusów niż minusów. W ich życiorysie nie brakuje zabawnych historii. Jak ta z gimnazjum.

– zwierza się Julka.

– dodaje. Dziewczęta w swoich małych kłamstewkach dochodziły do perfekcji jednak latami.

– wspomina pani Agnieszka. Wspólna klasa to również wspólni znajomi. Jak zgodnie potwierdzają dziewczęta, nigdy nie były jednak zmęczone swoją obecnością. Dokonując wyboru szkoły średniej nieco się jednak rozłączyły. Zuzia poszła do ogólnika w Szczecinku, a Laura i Julka do technikum w Pile. Mimo wszystko dziewczęta nadal są blisko i mogą na siebie liczyć. Można powiedzieć, że 30 września 1999 roku każda z nich z automatu otrzymała dwie przyjaciółki. Niestety żadna nie ma telepatycznych mocy, które często są kojarzone z bliźniaczym rodzeństwem, tak więc nie zawsze rozumieją się bez słów. Chociaż wyjątki od reguły się pojawiały.

– wyjaśnia Zuzia.

– mówi Julka. Tak więc to wszystko. Nasze trojaczki z Okonka nie mają żadnych nadprzyrodzonych mocy. I choć wyglądają niemal identycznie, to każda z nich jest przede wszystkim sobą. Zuzia to „człowiek renesansu” – próbuje wszystkiego. Ma wiele zainteresowań. Najbardziej lubi śpiewać, od roku robi to w zespole, interesuje się również rysunkiem.

– mówi. Julia natomiast ostatnio zaczytuje się w horrorach i kryminałach. Interesuje się również Azją. W przyszłości na pewno pójdzie na studia.

– wyjaśnia jedna z sióstr. Co do Laury to tutaj wszystko jest możliwe. Nasza rozmówczyni nie ma jeszcze sprecyzowanych planów, na pewno chciałaby jednak iść na studia. Podobnie jak Julia wychodzi z założenia, że współcześnie taki papierek bywa przydatny.

– dodaje dziewczyna.

Sto lat!

Oficjalne wkroczenie w dorosłość już we wrześniu. Rodzina planuje huczną osiemnastkę.

– zauważył pan Jerzy. Rodzice są spokojni o swoje trojaczki. Krok w dorosłość, choć również wzbudza w nich pewne obawy, z pewnością nie jest tak przerażający jak moment przyjścia dziewczynek na świat.

– zauważa pani Agnieszka. W tym momencie słychać śmiech dziewczynek.

– pyta mama. Dziewczęta, wiadomo, jak to nastolatki, mają również swoje sekrety. Laura, Julia i Zuzia zapewniają jednak, że mama również jest ich najlepszą przyjaciółką. Gdy każdej z nich robi się trochę smutno, rozmowa zawsze pomaga.

– wyjaśnia Zuzia. I choć każda z nich powoli idzie własną drogą, na pewno nigdy o sobie nie zapomną. A jeśli nawet, to wystarczy, że staną przed lustrem – i już – „Siostra znowu stoi przede mną”.[[/pay]]