Johnny English Reaktywacja

Najlepszy agent w służbie Jej Królewskiej Mości powraca. Tym razem słynny Jaś Fasola ma do wykonania wyjątkowo trudne zadanie -ponownie rozśmieszyć widzów w kinie, wcielając się w postać brytyjskiego agenta wywiadu. Zagrać tym samym wachlarzem sztuczek co ostatnio, aby fani filmowego Johnny'ego Englisha zostali usatysfakcjonowani, ale jednocześnie pokazać im coś nowego. Oto sprawozdanie z przebiegu jego misji.

Patrycja: Szczerze przyznam, że wybierając się na projekcję nie byłam pozytywnie nastawiona. W roli głównej Rowan Atkinson, czyli przygłupi, zdziecinniały Jaś Fasola, który popada w mało śmieszne perypetie? Nastawiłam się na rozrywkę niskich lotów...

Paweł: Dokładnie. Nie da się ukryć, że nie tylko Johnny English Reaktywacja, ale także inne filmy, w których występuje Rowan Atkinson, tworzone są specjalnie pod jego specyficzny styl. Styl, którym rządzą głupie wpadki i naiwne zachowania tak doskonale znane nam z filmów o Jasiu Fasoli. Rowana można albo pokochać, śmiejąc się do rozpuku z jego niezdarności, albo też całkowicie znienawidzić, obserwując z zażenowaniem, jak na ekranie robi z siebie idiotę pierwszej klasy. Tak było w przypadku wspomnianego już serialu i dokładnie tak samo jest przy okazji filmów z agentem Englishem.
[[reklama]]
Patrycja: Okazało się jednak, że Rowan Atkinson potrafi zaskoczyć. Już pierwsze sceny, w których główny bohater w buddyjskim klasztorze uczy się odporności na ból i doskonali swoje umiejętności w zakresie sztuk walki wprowadziły mnie w dobry nastrój. Trzeba wam bowiem wiedzieć, że pomimo szczęśliwego zakończenia pierwszej części filmu w międzyczasie Johnny English został z MI-7 zwolniony na skutek tajemniczych wydarzeń z Mozambiku, gdzie „dał ciała” podczas ochrony nowego prezydenta (który zginął w zamachu, a okryty wstydem English schował się aż w wysokich górach Tybetu).

Paweł: Przed MI-7 nie da się jednak ukryć. Okazuje się, że do pewnych zadań potrzeba nikogo innego jak właśnie agenta Englisha i jego specjalnych umiejętności. Otóż agent Johnny potrafi przez swoją nieuwagę zniszczyć każde powierzone mu zadanie – zgubić niezbędne przedmioty, wygadać tajne informacje oraz ogólnie zawieść w każdej sytuacji. Pomyli wrogów z przyjaciółmi, a ufając swojemu „niezawodnemu” instynktowi i rozległej wiedzy zawsze coś zniszczy lub położy na łopatki najprostsze zadanie. W tym wszystkim jest jednak na tyle niewinnie ciapowaty, że nie da się nie czuć do niego sympatii. Jest gburem, ale nie chamem, a gdy przychodzi „co do czego” dla ratowania swojego kraju nie wacha się rzucić na szali swojego własnego życia. I to chyba właśnie to ratuje tę postać, że pomimo maksymalnego zadufania w sobie popełnione błędy naprawia jak tylko może.

Patrycja: Rowan Atkinson nigdy nie wydawał mi się aktorem dobrym. Jego wygłupy raczej zrażały mnie do oglądania jakiegokolwiek filmu z jego udziałem. Okazało się jednak, że przy Johnny English Reaktywacja da się przyjemnie spędzić czas. Jest to komedia omyłek, w której nie brakuje scen akcji, zrealizowanych z iście hollywoodzkim rozmachem. Johnny English od początku stworzony został jako parodia Jamesa Bonda. Są tutaj sceny walki, ale zamiast niesamowitej bijatyki oglądamy, jak Rowan nokautuje przeciwnika, nadeptując na obluzowaną w pomoście deskę, która następnie uderza złego zawadiakę w intymne miejsce. Pościg? Oczywiście, jak w każdym filmie akcji, ale zamiast drogiego samochodu Johnny zwiewa przy pomocy… podrasowanego wózka inwalidzkiego. Agenta 007 kojarzymy także z pięknymi kobietami. Nie brakuje ich także w Reaktywacji, ale z Englisha taki podrywacz, jak trąbka z pewnej części koziego ciała.

Paweł: I o tym właśnie jest ten film - o agencie brytyjskiego wywiadu, który nie radzi sobie z codziennymi czynnościami, a musi zmierzyć się z misją rozpracowania międzynarodowej szajki. Jest spójnie, śmiesznie i niesztampowo. Czego chcieć więcej?

Patrycja: Dokładnie tak. Podsumowując - fabuła filmu była dość ciekawa, a kreacje aktorskie udane. Jeśli tylko nie dostajecie wysypki na postać Rowana Atkinsona jest duża szansa na dobrą zabawę.

P. Koplin, P. Pochowski