Ludzie kontra park

– Ja tu żyję ponad 70 lat – mówił Edmund Gniot, długoletni mieszkaniec Kujana – mnie nikt ekologii nie musi uczyć! A tym bardziej obrażać!

Pod koniec lutego w remizie Ochotniczej Straży Pożarnej w Kujanie odbyło się ostatnie już doroczne zebranie sołeckie dla trzech miejscowości: Kujanek, Kujana i Drożysk Małych. Na spotkanie przybyła bardzo duża część mieszkańców. Było ich dwudziestu siedmiu, co jest naprawdę wysoką frekwencją, porównując ją na przykład do zebrania w Zakrzewie, stolicy gminy, na które przyszło zaledwie około trzydzieści osób.

Planowane wydatki

Zebranie rozpoczęło się od spraw budżetowych. Tegoroczny budżet omówił wójt. Wyjaśniał on, że wielomilionowe gminne zobowiązania oświatowe i na pomoc społeczną znacznie skurczyły w tym roku możliwości inwestycyjne. Omówiono także wydatki zaplanowane przez mieszkańców tych trzech wsi w ramach funduszu sołeckiego. Była mowa o zakupie głośników na salę, mebli, namiotów, garażu blaszanego, karuzeli na plac zabaw czy, jak w Drożyskach Małych, remoncie drogi gminnej. Zabezpieczono także środki na wiejskie integracje.

Droga do plaży

Jedną z największych gminnych inwestycji skierowanych w kierunku mieszkańców tej części gminy będzie budowa drogi gminnej w Kujankach, prowadzącej do gminnej plaży.

– To ważna inwestycja – mówił wójt Buława – chociażby ze względu na znaczną liczbę odwiedzających ten obszar turystów i planowaną przebudowę plaży gminnej. Kwota przeznaczona na remont – około 100.000 zł wywołała jednak poruszenie wśród mieszkańców, nikt jednakowoż nie zabrał głosu w tej sprawie. Sprawy bieżące, takie jak: oświetlenie wsi, likwidacja śmietnika, nowy przystanek autobusowy w Kujankach, droga Śmiardowo Złotowskie – Święta, o którą padło wiele pytań, zakończyły tę część spotkania.

Żądam przeprosin

Największą część dyskusji na zebraniu zajęła jednak rozmowa mieszkańców z wójtem, a raczej ich apel w sprawie parku krajobrazowego, jaki chcą powołać w tym miejscu ekolodzy z Polskiego Klubu Ekologicznego i przedstawiciele Parków Krajobrazowych z Poznania. Jeden z najstarszych mieszkańców Kujana, Edmund Gniot, w bardzo emocjonalnym wystąpieniu nie zostawił na ekologach i samorządowcach suchej nitki. Jednym z największych zarzutów wobec samorządowców było działanie bez konsultacji i komunikacji z ludźmi.

– My się wszystkiego dowiadujemy ostatni, z gazety – mówili ludzie.

– Ja tu żyję ponad 70 lat – mówił Edmund Gniot – mnie nikt ekologii nie musi uczyć! A tym bardziej obrażać! Nawiązywał tym samym to jednego z ostatnich artykułów w naszej gazecie na temat powołania parku.

– Jeśli ktoś mówi, że nie musi nas pytać o zdanie lub że obudzimy się z ręką w nocniku, to ja czuję się obrażony i żądam przeprosin! – krzyczał.

– W przeciwnym razie pójdę do sądu! – grzmiał i „rzucał” nazwiskami.

– Ja te lasy nasadzałem, wiem, co to jest ekologia! Radzę tym osobom lepiej zająć się zaniedbanym parkiem w naszej miejscowości, który miał być onegdaj przywrócony do życia, a nic dobrego się w nim nie dzieje.

Nie trzeba Einsteina

Głos zabrał także leśniczy Piotr Stoltman. W swojej merytorycznej i spokojnej wypowiedzi przypomniał zgromadzonym, jakie formy ochrony przyrody już w Kujanie, Kujankach i okolicach istnieją „od stuleci”, są chronione „stale” i „nie trzeba do tego żadnego Einsteina”: Natura 2000, obszary chronione, ostoje, obszary referencyjne...

– To, że ekologia, w tym dobrym słowa znaczeniu, nie w cudzysłowie i nie pseudoekologia, której wokół mamy pełno, jest ważna – mówił – to my wiemy. Park powoływany jest na zawsze, to nie jest coś, co sobie dzisiaj powołamy, a jutro odwołamy. Temat jest poważny i może skończyć się w kolejnym kroku powołaniem u nas rezerwatu – w tym miejscu leśniczy podał przykład Puszczy Białowieskiej – to klasyczny przykład działań ekologów.

Lepiej nie

Leśniczy nadmienił także, że mieszkańcy mają żal do wójta i lokalnego radnego, że nikt nie pyta ich o zdanie.

– Dzieje się coś poza nami, my dowiadujemy się z gazety – mówił.

– A moje pytanie brzmi: po co chronić coś, co jest już tak bardzo chronione? – pytał retorycznie. Nadmienił, że nikt nie mówi o kosztach powołania parku.

– Będzie za tym szła administracja – mówił – infrastruktura. W tej chwili wolimy, żeby u nas było po prostu bezpiecznie: chcemy ścieżek rowerowych! Tu żyjemy i będą żyli nasi potomkowie, nie chcemy, żeby nas ograniczać! – wspomniał o ograniczeniach związanych z parkiem. Wójt próbował przekonywać zebranych, że w sprawie parku nic nie jest postanowione, że nadal trwają tylko rozważania. Mieszkańcy emocjonalnie mówili z sali, że „lepiej, aby tak zostało...”

Julita Milczyńska