Młodzi żeglarze z Lędyczka

„Samodzielność, opanowanie, precyzyjność” – Mateusz Kusznierewicz, najlepszy polski żeglarz XX wieku i dwukrotny medalista olimpijski, odwołując się do własnych doświadczeń w wielu wywiadach podkreślał cechy, których człowiek nabywa na wodzie. Szczególnie w sytuacjach kryzysowych. Takich, w których można liczyć wyłącznie na siebie i swoje umiejętności.

By opuścić bezpieczny ląd trzeba jednak czegoś więcej niż talent i przygotowanie. Trzeba pasji. I kogoś, kto potrafi nią trwale zarazić. Adama Cieślika.

Pasja przyszła później

W przypadku naszego rozmówcy przygoda z żeglarstwem nie zaczęła się od wielkich marzeń o samotnych rejsach i czasie spędzonym na jachcie. Jej tło było zdecydowanie bardziej pragmatyczne.

– jak się okazuje pasja naszego rozmówcy narodziła się w wyniku zapobiegliwości uzupełnionej ambicją. Wtedy, w 1982 roku, Adam Cieślik nie przypuszczał nawet, że już trzy lata później wraz z innymi zapaleńcami prężnie działać będzie w zakładowym klubie żeglarskim Metalplastu.

– opowiada mieszkaniec Lędyczka, który w czasie rozkwitu pasji jak własną kieszeń poznał m.in. jeziora Borowno, Sławianowskie Wielkie czy Zaleskie. Żeglarstwo zawsze było jednak dla niego tylko przygodą.

– zaznacza pan Adam, dodając, że w tamtym czasie nie był zrzeszony w żadnym klubie. Rok 2012 przyniósł zmiany. I nasz rozmówca, i jego żona oraz córka zostali członkami człuchowskiego Yacht Klubu. Starsze pociechy państwa Cieślik nie połknęły bakcyla, żeglarstwo wciągnęło jednak najmłodszą Zuzannę.

Nie mogło być inaczej

W wodzie nawet niespełna roczny maluch może się czuć bezpiecznie. Zwłaszcza gdy w ramionach trzyma go tata. Właśnie taka fotografia znajduje się w domowym archiwum rodziny Cieślików. Dziewczynka ze zdjęcia to Zuzia.

Pan Adam przyznaje, że kiedy córka podrosła co prawda zachęcał ją do żeglowania, żadnych nacisków jednak nie wywierał. Podobnie było w przypadku Wiktora Górniaka.

– wspomina Łukasz Górniak. Entuzjazm jego małżonki był, delikatnie mówiąc, średni[[pay]].

– przyznaje pani Ewelina. Okazało się jednak, że Adam Cieślik ma niebywałą umiejętność przekonywania, zatem... Stało się.

Trening w Człuchowie (fot. Ewelina Górniak)

Chrzest bojowy

W człuchowskim Yacht Klubie nie pozwolono, by młodych adeptów żeglarstwa obleciał strach. Na ten „pozwolić” sobie mogły jedynie mamy, które pierwszy trening oglądały z brzegu. Wiktor i Zuzia z emocji prędko musieli przestawić się na intuicję.

– wspomina pani Ewelina.

– przyznaje Wiktor. O nieszczęściu jednak nie mogło być mowy – nad wszystkim czuwali instruktorzy. Czuwają i dziś, z tą jednak różnicą, że nasi rozmówcy dziś świetnie radzą sobie w sytuacjach kryzysowych.

– wyjaśnia Wiktor.

– dopowiada pan Adam.

– Zuzię rozpiera energia. Nie zawsze jednak jest aż tak fajnie. Z praktyką współgrać musi teoria, nauka podstawowej terminologii to zatem obowiązek. „Brudna robota” – również. Pływanie to bowiem nie tylko przyjemność, w końcu o łódki trzeba dbać. Doskonale wie o tym również Marcelina Kotwica, osiemnastolatka, która żeglować zaczęła cztery lata temu.

Cała trójka do Człuchowa kursuje dwa razy w tygodniu – w weekend.

Zabawa? Nie tylko

Tam gdzie zaczyna się rywalizacja motywacja do nauki i pracy wzrasta. Nasi rozmówcy, choć żeglują rekreacyjnie, nie ukrywają, że każde trofeum cieszy. Zuzia i Wiktor pierwsze sukcesy w regatach osiągają w najpopularniejszej, młodzieżowej klasie żeglarskiej optimist. Marcelina pływa już dwuosobową łódką juniorską – startuje w klasie 420–tek. Jest załogantką – jej zadaniem jest prostowanie żaglówki za pomocą ciężaru własnego ciała. Kto zna Marcelinę ten zdaje sobie sprawę, że przy tak drobnej sylwetce nie jest to zadanie łatwe. Braki w kilogramach można jednak nadrobić – talentem. Dowód? Osiemnastolatka, z uwagi na predyspozycje, już po pierwszym treningu została zapisana na regaty.

Kolejnym atutem w żeglarstwie są odwaga i hart ducha. Marcelinie żadnej z tych cech z pewnością nie brakuje, nie znaczy to jednak, że na wodzie obywa się bez sytuacji stresowych.

– wyjaśnia osiemnastolatka.

Wiktor nie przepada za sytuacjami, gdy mocno dmucha, nie lubi też znacznych przechyłów łodzi.

– zaznacza jego mama. Zresztą...

– dodaje. Nawet, gdy dostają w głowę bomem*, a o to na początku nie trudno.

– to kolejny fakt.

– dopowiada Adam Cieślik.

A to w przyszłości procentuje. Pewnością siebie, samodzielnością i opanowaniem. Dalej – młodzi żeglarze podczas regat uczą się przyjmowania porażek z pokorą, budują też w sobie poczucie, że warto pracować na sukcesy.

Póki co na koncie gromadzą je Zuzia, Wiktor i Marcelina.

– zachęca Adam Cieślik. Jak mu nie wierzyć?

*Bom – poziome drzewce otaczające z obu stron żagiel zaczepione do masztu. Do bomu mocowany jest lik (brzeg) dolny żagla. Bom umożliwia ustawienie żagla pod właściwym kątem w stosunku do wiatru [[/pay]]