Najlepsze kakao w życiu

Dzieciństwo ma różne barwy. Dla wielu dorosłych już mieszkańców Dolnika i Paruszki są to: purpura – barszczu z buraków, brąz – ciepłego kakao, biel – zupy mlecznej czy też beż – świeżego chleba, codziennie rano kupowanego w nieistniejącym już „GeeSie”. Dzieciństwo to również panie przedszkolanki i pracownicy przedszkola. Tacy jak Irena Zelent, która przez 30 lat uczyła, bawiła i karmiła maluchy. W przedszkolnej kuchni spędziła bowiem większość swojego zawodowego życia. We wspomnieniach wychowanków zapisała się wyśmienicie, zresztą nie bez powodu mówi się: przez żołądek do serca. Jak jednak jej praca wyglądała od „kuchni”? Czy wykarmienie setek maluchów było prostym zadaniem, szczególnie w czasach, które nie należały do najłatwiejszych? I czy rzeczywiście pod wspominanymi do dziś daniami, serwowanymi przez panią Irenę, kryją się jakieś magiczne przepisy?

Pani Irena z przedszkolakami. Te dzieci nie miały już jednak okazji posmakować jej potraw

Czas do pracy

Pani Zelent pracę w charakterze intendentki rozpoczęła w 1986 roku, jeszcze w starym budynku przedszkola, należącym do Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Dolniku (obecnie piętro budynku jest puste, na dole znajduje się natomiast sklep). Praca w tych warunkach trwała rok. W 1987 otwarto przedszkole w miejscu, w którym znajduje się do dziś.

Na początku pomagałam w nauce i opiece nad dziećmi dyrektor Teresie Gola. Później, gdy odeszła na emeryturę, pracowałam z Danutą Balcer. W kuchni były natomiast Alicja Araszczuk, a potem Danuta Piotrowicz

– wspomina nasza rozmówczyni.

– wyjaśnia. Ta zmiana było dla niej jak grom z jasnego nieba. Jedyną praktyką kucharską pani Ireny było wówczas gotowanie dla swojej trójki maluchów i męża. Nagle musiała sprostać wymaganiom ponad dwudziestki małych smakoszów. Oprócz bycia kucharką musiała wejść w rolę tzw. menadżera, a nawet dietetyka. 

– wyjaśnia nasza rozmówczyni.

– z uśmiechem wspomina.

To dopiero 40% artykułu. W dalszej części przeczytasz:

Wszystkie dzieci nasze są – Na szczęście o pełne brzuszki pomagali zadbać również rodzice, a także inni mieszkańcy wsi. – Pamiętam, jak jedna mama przyniosła mi...

Lata lecą... – 30 lat pracy to jednak nie tylko trzy dekady układania przepisów i gotowania. To przede wszystkim obserwowanie, jak dorastają wsie...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Wszystkie dzieci nasze są

Na szczęście o pełne brzuszki pomagali zadbać również rodzice, a także inni mieszkańcy wsi.

– mów pani Zelent.

– wspomina.

– dodaje. „Góral” pani Ireny to dość ważne narzędzie pracy w tamtych czasach. Przez wiele lat służył jej jako środek transportu, a przede wszystkim „pojazd dostawczy”. Na nim codziennie rano przynosiła zakupy z lokalnego sklepu, w którym również mogła liczyć na pomoc pani ekspedientki.

– wtrąca kucharka.

– wyjaśnia. W małej wsi niestety nie udało się kupić wszystkiego, dlatego też po większe zakupy kucharka udawała się do Krajenki, rzecz jasna najpopularniejszym wtedy środkiem transportu – PKSem.

– wspomina.

Uroczyste otwarcie nowej siedziby przedszkola. To właśnie tutaj pani Irena pracowała w kuchni (fot. I. Zelent)

Lata lecą...

30 lat pracy to jednak nie tylko trzy dekady układania przepisów i gotowania. To przede wszystkim obserwowanie, jak dorastają wsie. Pani Irena najwięcej miłych wspomnień ma związanych właśnie z dziećmi.

– mówi nasza rozmówczyni. Nagrodą są jednak nie tylko szczerbate buźki obecnych przedszkolaków, ale i tych starszych wychowanków, którzy dziś przychodzą do przedszkola już z własnymi pociechami.

– mówi pani Zelent. Dorośli najczęściej wspominają jednak jej potrawy i napoje. Dla wielu z nich to właśnie nimi smakowało ich dzieciństwo.

– zapewnia pani Irena.

– wyjaśnia nasza rozmówczyni. 

– śmieje się pani Zelent. Kuchnia pani Ireny niemniej jednak była zdrowa i w miarę możliwości bogata (kiedyś, po jedynej z wizytacji sanepidu, otrzymała nawet tytuł najlepszej stołówki w gminie). I zapewne taka też pozostanie we wspomnieniach maluchów, którzy mieli okazję jej smakować. Nieważne, że groch był niedogotowany, że w kakao nie było sekretnego składnika. Ważne, że było serce, a tego, jak zapewnia pan Irena, nigdy jej nie brakowało. Kuchnia w przedszkolu w Dolniku przestała funkcjonować po 2000 roku, gdy w budynku uruchomiono szkołę trzyklasową. Po jej przeniesieniu do Skórki nie było już potrzeby reaktywowania stołówki. Pani Zelent zatem chochle do barszczu musiała zamienić na miotłę. I tak z dniem 31 grudnia swoją pracę zakończy na stanowisku sprzątaczki.[[/pay]]