O tych co grają z prądem, czyli wspomnienia weteranów zakrzewskej sceny rozrywkowej

Kilka lat temu. Scena Domu Polskiego w Zakrzewie. Zenek Nowakiewicz siada za „garami”. Naciska pedał bębna i podskakuje.

– krzyczy, ale gra dalej. Co dotknie stopy, czuje mrowienie pod siedzeniem. Po występie biegnie do Henryka Szopińskiego:

– odpowiada organizator pogrywania weteranów.

Na perkusji gra teraz Stanisław Smełsz, uderza w bęben i nic. Żadnego prądu.

Z. Nowakiewicz nie wierzy, siada na stołku, dotyka stopy i... podskakuje. Cholera!

Wszystko wyjaśnia się po chwili – to Kuba i Szymon, najmłodsi uczestnicy imprezy, zrobili kawał weteranom. Zresztą nie pierwszy.

Stanisław Smełsz należy do złotego pokolenia. W latach 60–tych i 70–tych XX wieku Zakrzewo słynie z muzyków.

– twierdzi 68–latek. Płomień podsycała w nim mama (grała na mandolinie) oraz Józef Jaster. To właśnie miejscowy nauczyciel muzyki i matematyki woził małego Stanisława na lekcje do szkoły muzycznej w Złotowie, prowadzonej przez Stefana Kamprowskiego. Akordeon szybko mu się jednak znudził. Zakochał się za to w saksofonie.

– wspomina uczestnik imprezy pod nazwą: „Pogrywanie – pograj z nami weteranie”. Z piętnastu edycji opuścił dwie. Pewnie pamięta kawał zrobiony koledze po instrumencie, Bolesławowi Tesmerowi. Zakrzewianin mieszkający od lat w Niemczech przyjechał pograć w Domu Polskim.

– zawołał do niego Henryk Szopiński. Ten dmuchał i nic, nie wydobył żadnego dźwięku. Nadął się i jeszcze raz. Cisza.

– śmieje się pan Heniu. Nikt się nie obraża, bo Pogrywanie to nie jest zwykłe spotkanie muzykantów. Na scenie tworzą się prawdziwe przyjaźnie.

– Stanisław Smełsz wraca do opowieści o sobie. Mówi o pracy w Drzewiarzu w Złotowie (jako mechanik), w Złotowskim Domu Kultury i grze na perkusji w big–bandzie. Żałuje, że rodzice nie wybrali dla niego kariery muzycznej.

To dopiero połowa artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Skoro mowa o dymaniu bez wspomagania, to musimy przytoczyć historię Edwina Piocha. Zima, za oknem zamieć, a w Domu Polskim...

Och, pamiętam jak w szkole podstawowej grałem na mandolinie. Zespół prowadził Józef Jaster, a należałem do niego ja i dwanaście dziewczyn...

Prosto z wesela w Starej Wiśniewce jechaliśmy na zabawę w Czernicach. Był metr śniegu, więc nie opłacało się wracać do domu. Przespaliśmy się w...

Bo w Pogrywaniu tak jest, że zespoły montuje się na chybcika. Zmieniają się składy, a muzycy wymieniają się instrumentami. To nic, że czasem...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

– twierdzi muzyczny weteran.

Skoro mowa o dymaniu bez wspomagania, to musimy przytoczyć historię Edwina Piocha. Zima, za oknem zamieć, a w Domu Polskim wyłączają prąd. Ratunek w wiarusach – Pawle Skrentnym i Edwinie Piochu.

– prosi ich organizator imprezy.

– muzycy to ludzie pomocni. Pan Edwin bierze sax tenor, ale coś mu nie pasuje. Mlaska z niesmakiem.

– mówi do grającego na kontrabasie Władysława Kulpy. A ten się trzęsie ze śmiechu:

To kolejny żart Szymona i Jakuba.

Muzyka tak przyciąga

„Pogrywanie – pograj z nami weteranie” powstało z inicjatywy kapeli Rypcium Pypcium. Panowie chcieli zebrać ludzi, którzy już czynnie nie grają i dać im szansę wzięcia do rąk instrumentów. Choćby raz w roku.

– Henryk Szopiński pokazuje na trzydziestu muzyków przybyłych na piętnastą edycję imprezy. Wśród nich jest Bogusław Gabriel. Z niegasnącym uśmiechem pod siwiejącym wąsem. Jego muzą jest gitara basowa. Raz w roku, bo na co dzień w kapeli gra na bandżo.

– wspomina członek Rypcium Pypcium.

Gry na gitarze uczył go Zdzisław Wiśniewski, samouk, a z zawodu leśniczy. Razem przez lata grali w zespole „Kationy”. Potańcówki i wesela były ich chlebem powszednim.

– pan Bogusław zaznacza, że grało się nie tylko dla własnych korzyści. Podczas służby wojskowej (szkolił się w Ostródzie na czołgistę) grał w zespole występującym w kasynie, ale też szkołach i przedszkolach.

– opowiada. W cywilu dorabiał, grając w okolicy. Nieraz przez trzy dni nie wracał do domu. 

– wspomina. A potem ukochana postawiła sprawę jasno: ja albo granie. Tak gitara zawisła na ścianie Domu Polskiego.

– mówi charakterystycznym niskim głosem, a przechodzący obok koledzy wołają go na scenę.

Bo w Pogrywaniu tak jest, że zespoły montuje się na chybcika. Zmieniają się składy, a muzycy wymieniają się instrumentami. To nic, że czasem któryś się rozpadnie, jak akordeon Jana Weinstocka, z którego dowcipnisie wyjęli wszystkie gwoździe.

– twierdzi H. Szopiński.[[/pay]]