Pan Kaziu. Woźny z powołania. Blisko pół wieku na stanowisku

Pracę zaczynałem ponad pięćdziesiąt lat temu jako budowlaniec

Wtedy powstawał tzw. pawilon, w którym montowałem centralne ogrzewanie i tak już zostałem

Brakowało wtedy ludzi do pracy, a takich jak ja, z uprawnieniami do prac przy instalacjach hydraulicznych i centralnego ogrzewania, tym bardziej. Mogłem być i palaczem, i konserwatorem. Jak było trzeba zrobiłem remont, choć w tamtym okresie, żeby zdobyć worek cementu, trzeba się było nieźle nagimnastykować

Reklama

Mieszkaliśmy wtedy w Chlebnie, naprzeciwko dzisiejszej stanicy myśliwskiej. Dojazd stamtąd, zwłaszcza zimą, to nie była prosta sprawa. Szło się pieszo, jechało rowerem, później komarkiem albo motocyklem. W tamtych czasach samochody były bardzo drogie i trudno dostępne, a zarabiało się kiepsko. Dlatego prawo jazdy mam tylko na motor, którym do dzisiaj jeżdżę. Wracając jednak do tych dawnych czasów, w czasie zimy stulecia, na przełomie roku 1978 i 79, zdarzyło się nawet, że dwa dni w pracy siedziałem, bo wrócić nie było jak, tak wszystko zasypało. Tunele w śniegu były pokopane

Reklama

Do łobżenickiej podstawówki chodziły wtedy tylko dzieci z miasta, bo właściwie każda wieś miała swoją szkołę. Trudno powiedzieć, czy były grzeczniejsze niż teraz... To zupełnie inne czasy. Może było biedniej, ale wesoło. Pewnie mniej było zazdrości, zawiści. Teraz dorośli gonią za pracą, za pieniędzmi i to z domów przenosi się też na dzieci, młodzież. Inna sprawa, że urwisy były, są i będą

Nie wiem, z czego to wynika. Podejście miałem takie, że nigdy z nikim nie walczyłem. Każdego z nich wysłuchiwałem, bo zdarzało się, że przychodzili się wygadać. Nigdy nie traktowałem nikogo z góry, nie przekreślałem na stracie. Zawsze wyznawałem jednak zasadę, że „co wolno, to wolno, a co nie, to nie”. Młodzieży to chyba pasowało, bo cytowali mnie nawet, że „Pan Kaziu powiedział...” i pilnowali siebie nawzajem. Młody wiek ma swoje prawa i często przychodzą im do głowy głupie pomysły. Czasem trzeba dać im się wyszumieć, a czasem jasno postawić granicę

Może ich zasmucę, ale po latach pamiętam niewielu. Jednak to miłe, gdy kiedyś do kontroli zatrzymał mnie policjant z pilskiej drogówki i mówi: Dzień dobry panie Kaziu, a gdzie pan jedzie? Okazało się, że to jeden z byłych uczniów, który mnie rozpoznał. Takich sytuacji miałem trochę przez lata

Brakuje mi hałasu

To może wydawać się dziwne, bo niby na starość człowiek łaknie spokoju, a ja mam inaczej

Reklama

Od lat wstaję o 4:00. Chociaż w szkole najczęściej musieliśmy być na 6:00, ja zwykle pojawiałem się wcześniej. Lubiłem sobie wszystko na spokojnie przygotować. Nigdy nie liczyłem godzin, bo taka była specyfika tej pracy. Tu otworzyć drzwi, tam sprawdzić piec, pojechać autobusem po dzieciaki, a popołudniu dokładnie odwrotnie. Trochę już za tym tęsknię. Przepracowałem w szkole ponad 42 lata. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym robić w życiu coś innego

Reklama

Na ryby chodziłem od dziecka, razem z ojcem na starą Noteć. Nigdy najważniejszym celem nie było dla mnie złapanie tej ryby, lecz sam klimat wędkowania. Przyroda dookoła, spokojna toń wody