Pięć powodów, by pomóc Amelii wieść normalne życie...

Dzieci wyciągają do niej ręce, każde chcę ją dotknąć. Amelka, Amelka! – wołają uradowane, gdy do nich przyjeżdża. Trochę jak gwiazda, bo jest jedyna taka. To co ma, a czego nie mają inni wylicza jej mama, Natalia Wrischke.  Rozszczep kręgosłupa.

– przytakuje sześciolatka.

– dziewczynka prostuje trzeci palec.

– kończy mama. Ile naliczyłaś? Pięć.

Z tą piątką Amelka zmaga się od urodzenia. Nie chodzi, sama nie sika, za to produkuje dużo płynu mózgowo – rdzeniowego. Coś, co w założeniu ma chronić mózg, u niej może szkodzić.

– piątkę córki zrozumieć próbuje także N. Wrischke. Po latach walki może zgodzi się, że „choroby są dla ludzi i trzeba je jakość znieść”*.

Mamo, mamy problem

To jest 39 tydzień. Poznań, sterylny oddział, fachowa opieka. Amelkę wyjmują przez brzuch, po cesarsku. Natalia Wrischke wie już, że córka urodzi się z dużą głową. I zezem. Tak przynajmniej wyobraża sobie wodogłowie. Myśli o tym od ubiegłego czwartku, kiedy w szpitalu w Złotowie doktor powiedział jej o chorobie dziecka. Jest przerażona.

– mieszkanka Batorówka wraca do wydarzeń z sierpnia 2011 roku. Jej wspomnienia kontroluje córka. Siedzi na ławie w kuchni i udaje, że bawi się kinder niespodzianką. Tak naprawdę tylko skubie czekoladę (nie przepada za słodyczami), bo uważanie przysłuchuje się rozmowie.

Zaraz po urodzeniu Amelka trafia na chirurgię, a potem na salę operacyjną. Lekarze zamykają jej przepuklinę i wszczepiają zastawkę. Oni już wiedzą, że to dziecko na piątkę, a pani Natalia zastanawia się dlaczego ją to spotkało? Czy nie wystarczyłoby to wodogłowie? Długo nie dopuszcza do siebie myśli, że z córeczką jest coś nie tak.

– na dźwięk tego ostatniego słowa Amelka wzdryga połową ciała. Górną, bo dolna jest jakby nie jej. Mięśnie w nogach jej się kurczą, podcięcie ścięgien Achillesa i ubranie gipsowych spodni tylko na chwilę pomogło.

– zauważa Jerzy Wrischke, mąż pani Natalii. Choć nie jest biologicznym ojcem Amelki, to traktuje ją jak córkę. Ona też mówi o nim „tato”. Wspólnie przestali się zastanawiać „jakie jeszcze nieszczęścia były do uniknięcia?”** Zwłaszcza, że od kilku miesięcy są szczęśliwymi rodzicami Otylii. Starsza siostra obiecuje, że będzie się nią opiekować. Jakby wiedziała, że jej imię oznacza pracowitą gospodynię lub dzielną obrończynię domowego ogniska.

Amelka piratem

Amelka bez oporów oddaje swoje życie na artykuł. Trochę się wstydzi, ale robi dobrą minę. Dyktafonu się nie boi, dopiero pod koniec rozmowy zapyta: mama, a co to jest dyktafon? Na pytania odpowiada po chwili zastanowienia. Dzięki temu wiem, że lubi gotować (z babcią Krysią robiła już biszkopta i wątróbkę), kroić cebulę, a najbardziej przyprawiać potrawy.

– ożywia się na myśl o pichceniu i znowu wylicza na placach: marjanek:), sól, pieprz, papryka. Po powrocie z przedszkola będzie wypychać z babcią szmacianą sowę, a gdy zrobi się cieplej może wyjedzie na ulicę. Za kierownica elektrycznego wozu poszaleje po ulicy spinającej rozciągnięte niczym wąż Batorówko.

– mama pana Jerzego pochyla się nad wnuczką.

– zauważa 6 – latka, która w aucie najchętniej słucha „Wymarzonej”. Zespół Mig śpiewa w niej o dziewczynie ze snu.

„Dlatego kocham ją mocno
Ja wiem, że nie liczy się nic
Oprócz niej
Ona buzię ma słodką
To ta, która szczęście mi da”

A babcia Krysia mówi:

Aż chce się płakać

Tym bardziej, że powodów do radości dziewczynka nie ma zbyt wielu. W styczniu rozbolał ją brzuch. Mama nie panikowała, ale stan Amelki się nie poprawiał. Była na pogotowiu, potem w szpitalu w Pile z podejrzeniem zapalenia wyrostka robaczkowego, w końcu w Poznaniu na stole operacyjnym okazało się, że to nie wyrostek, a zapalenie otrzewnej.

– N. Wrischke tłumaczy po co jest ta sławna zastawka. W szpitalu została ona usunięta i zanim wszczepiono nową, dziecko podłączone było do maszyny, która kontrolowała poziom płynu w czaszce.

– opowiada pan Jerzy. Po tym pobycie w szpitalu mama dziewczynki zrozumiała z jak poważnymi chorobami zmaga się jej pociecha. Jakby konieczność jej cewnikowania i opróżniania pęcherza moczowego co kilka godzin nie była tego wystarczającym dowodem.

– zaznacza. Przy okazji dziękuje wszystkim, którzy wspierają jej rodzinę. Ciepło wypowiada się zwłaszcza o przedszkolu w Lipce. Amelka uczęszcza do niego od września ubiegłego roku.

To tam dzieci witały ją tak gorąco po powrocie ze szpitala.

– ocenia Amelia.

– dodaje mama dziewczynki.

– rodzice nie żałują, że nie zapisali córki co przedszkola specjalnego w Złotowie. Chcieli, by uczyła się ona ze zdrowymi dziećmi.

– twierdzi mama patrząc jak sześciolatka bawi się figurką wyciągniętą z niespodzianki.

– pokazuje na czekoladę. Amelka przytakuje. Po ostatnim pobycie w szpitalu coś jej się odmieniło, czekolada już jej smakuje.

Pomożecie?

Antywywrot, składana rama, duże koła, regulowane rączki i oddychające oparcia. Tak wyposażony ma być wózek dla Amelki. Nie elektryczny, ale napędzany siłą rąk.

– o córce mówi J. Wrischke. Wózek kosztować będzie 8 tys. złotych, z czego część wyłożyć ma NFZ, a część Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Złotowie.

– podkreśla pani Natalia. Do tego dochodzą wizyty u ortopedów, neurochirurgów i urologów. Każdy wyjazd do Poznania to kilkaset złotych w portfelu mniej. Na fundusz zdrowia trudno dostać się do specjalisty, poza tym lepiej jest się traktowanym gdy operuje się gotówką.

– twierdzi Jerzy Wrischke szykując się do wyjścia z domu. Na odchodne zdąży jeszcze opowiedzieć o rehabilitacji Amelii. Klientką „Zabajki” jest ona od kilku lat. Jedenastodniowy turnus wykańcza dziecko, ale widać efekty.

– mówi pani Natalia.

Ale i jej to uczucie jest znane. W ośrodku poznała mamę innej Amelki, rok młodszej, z podobnymi schorzeniami. Tamta zaczyna raczkować, chodzić o balkoniku.

– w głosie kobiety słychać smutek. Nutkę żalu, że choroba tak samo traktuje biednych i bogatych, ale leczenie woli tych drugich.

Nadzieję w serce matki wlewają jej sąsiedzi, znajomi i zupełnie obcy ludzie. Biblioteka w Lipce zbiera dla Amelki nakrętki, teatr „A dlaczego nie” wystawił sztukę, podczas której można było wrzucić do puszki datki na leczenie dziewczynki, a w kwietniu na boisku w Lipce odbyć ma się pomocowy festyn.

– na rzęsie kobiety srebrzy się łza.

* Wiesław Myśliwski „Traktat o łuskaniu fasoli”
** Jerzy Szperkowicz „Kurier z Poczdamu”

Darowizny na rzecz Amelii przekazywać można na konto:
89 8944 0003 0000 2088 2000 0010 pod numerem subkonta 380/W Amelia Wcisło – Psiur  – Fundacja Słoneczko