Poprosiłem biskupa o zmianę - mówi ksiądz Witold Korowajczyk

 Człowiekiem się jest, a nie bywa

Razem przychodziliśmy do Złotowa i razem stąd odchodzimy

Choć poprzeczka jest zawieszona bardzo wysoko

Jakoś trudno usiedzieć mi dłuższy czas w jednym miejscu, dlatego poprosiłem księdza biskupa o zmianę parafii. Mając wcześniejsze doświadczenie w parafii w Radawnicy wydawało mi się, że jestem bardziej przygotowany do pracy na wsi. Nie zmienia to faktu, że ze złotowską parafią żegnam się z bólem i mam nadzieję, że parafianie również tak do tego podchodzą. Przez dziewięć lat na pewno można się do siebie przyzwyczaić.

Reklama

Wydaje mi się, że w złotowskiej parafii również potrzeba świeżej krwi, nowego podejścia ze strony osoby, która jest gotowa do pracy, jaka jest tutaj do wykonania, a jest tym przede wszystkim budowa nowej plebani. Być może nowy proboszcz pociągnie tę sprawę, której mi nie udało się zrealizować.

To wcale nie jest spokojniejsze miejsce. Parafia w Sadkach posiada bardzo duży zabytkowy kościół, który w stosunkowo szybkim czasie wymaga dalszej konserwacji. Od dłuższego czasu jest w jej trakcie, ale wymaga wielu kolejnych prac. To duża wioska, parafia ma trzy tysiące mieszkańców, jest mniej więcej wielkości Zakrzewa. Wcale nie będzie swobodniej niż w Złotowie. Z tego co zaobserwowałem przez ostatnich kilka dni, które spędziłem już w nowej parafii, będzie tam do wykonania masa pracy. Trzeba też dokończyć remont plebanii, wyremontować dach. To jest praca na kilkanaście lat, pod warunkiem, że będą na to wszystko pieniądze. I to duże pieniądze.

Reklama

Nie było żadnych terminów, był jedynie zamysł przełożonych. Stwierdzenie, że obecna plebania nie spełnia warunków, jest za duża do utrzymania i od początku był nacisk, żeby budować nową. Dlatego kilka lat temu była w tym celu kupiona ziemia.

Temat związany z samą w sobie plebanią nie jest powodem, dla którego wyraziłem wolę odejścia. Tym pierwszym i zasadniczym argumentem było to, że chciałem wrócić do pracy na wsi.

No nie. Wcale nie takie małe, choć rzeczywiście piękne i dobrze się tutaj mieszka. Sam wielokrotnie powtarzam, że nie ma ładniejszego miasta. Natomiast ja jestem chyba człowiekiem o wiejskiej mentalności. Poza tym środowisko miejskie a wiejskie, zwłaszcza w odniesieniu do pracy kapłana, to są jednak spore różnice.

Reklama

Nie mówię, że środowisko wiejskie jest lepsze a miejskie gorsze. Nie w tym rzecz, absolutnie tego nie wartościuję. Jestem takim typem człowieka, któremu trudno dłużej usiedzieć w jednym miejscu, a w Złotowie byłem dziewięć lat i czuję, że powinienem zacząć nowy rozdział. Mając doświadczenie w takiej parafii jak ta w Radawnicy czułem, że tym miejscem powinna być wieś. W sumie z wykształcenia jestem rolnikiem, ukończyłem technikum rolnicze. Na roli nigdy nie praktykowałem, rodzice nie mieli gospodarstwa. Praktykowałem jedynie w państwowym gospodarstwie rolnym. Szkołę rolniczą wybrałem kiedyś trochę jak większość uczniów, tak akurat wyszło, co nie zmienia faktu, że rolnictwo zawsze mnie bardzo interesowało. Do teraz zresztą tak jest. Nie uprawiam wprawdzie ziemi, bo jej nie mam, ale jeżdżę na targi rolnicze.

Oczywiście. Złożyłem prośbę, ksiądz biskup miał się do niej ustosunkować, uczynił to pozytywnie dla mnie.

Reklama

Była jeszcze druga, miałem możliwość wyboru. Wskazałem na Sadki.

Nie byłem rozrzutny. To są pieniądze, które zbieraliśmy w parafii z myślą o przeznaczeniu na rozpoczęcie budowy plebanii. Gdy zaczynałem tutaj posługę, nie było o tym jeszcze mowy. Zbieraliśmy pieniądze na budowę plebani, ale też wydaliśmy sporo na potrzeby związane z remontowaniem kościoła. Wykonaliśmy prace, które wymagały natychmiastowej realizacji, dopiero od pewnego momentu można było zacząć myśleć o rozpoczęciu zbierania.

Tak. Najważniejsze, że ma nowy dach, jest przykryty dobrą dachówką. Strych również jest zabezpieczony. W środku także wykonana jest renowacja, dlatego w tym momencie, i myślę, że jeszcze przez jakiś czas, kościół nie wymaga wkładu finansowego.

Reklama

Myślę, że śladów mojej obecności tutaj trochę pozostanie. Być może należałoby teraz spróbować rozpocząć budowę plebani, ale jakoś bardziej ciągnęło mnie na wieś.

Te tematy się wiążą. Gdy tutaj zamieszkałem trzeba było zagospodarować budynek, dlatego przeprowadziliśmy małe remonty, które dostosowały ten obiekt do realnych potrzeb. Przeprowadziliśmy choćby wymianę okien, co pozwoliło zaoszczędzić na ogrzewaniu. Ta inwestycja zwróciła się w kosztach ogrzewania praktycznie już w kolejnym roku. Prawda jest taka, że zanim powstanie nowa plebania w tym budynku księża na pewno trochę jeszcze pomieszkają. Chyba że pojawi się jakaś nagła możliwość sprzedaży budynku.

Reklama

Tak. Problem był w kwocie. Zainteresowany oferował znacznie mniej niż wynosi wartość tego obiektu, bądź co bądź budynku, który ma ponad sześćset metrów kwadratowych powierzchni użytkowej, poza tym stojącego na atrakcyjnej działce w centrum miasta.

To nawet nie kwestia odgórnego stanowiska biskupa. Sam radziłem się ludzi, którzy w tej materii się obracają i uzyskane informacje były jasne, że proponowana wartość kupna jest zdecydowanie za mała. Ona nas nie satysfakcjonowała, być może nawet w połowie nie pokryłaby kosztów budowy nowej plebanii. A co dalej? Braliśmy pod uwagę różne wersje i warianty, ale żaden nie był idealny. Mam nadzieję, że w nieodległej przyszłości temat zacznie się klarować. Mam nadzieję, że nowy ksiądz proboszcz z zapałem go podejmie. Tym bardziej, że to dużo młodszy ksiądz. Nie miał wprawdzie dotychczas doświadczenia w kierowaniu parafią, ale – a wiem to, bo rozmawialiśmy – podejmuje się tego zadania z wielkim entuzjazmem. Zawsze objęcie probostwa jest skokiem, uzyskaniem statusu pewnej samodzielności.

Wrócić do funkcji wikariusza? Niekoniecznie. Tam też są obowiązki, tylko że inne. Choć na pewno jest łatwiej, gdy człowieka nie interesują takie rzeczy jak wyżywienie, ogrzewanie czy inne prozaiczne aspekty codzienności. Ale jednak funkcja proboszcza daje większą swobodę, trudno byłoby ponownie wrócić do posługi wikariusza, nawet jeśli codzienne borykanie się z kwestiami finansowymi nie jest łatwym obowiązkiem.

Ludzi.

Nie. Jeśli chodzi o nawiązywanie kontaktów, ja jestem dosyć trudny człowiek…

No… ciężko mi to przychodzi. Natomiast jeżeli już z kimś się zaprzyjaźnię, jestem dosyć wierny w tej przyjaźni. Tak mi się przynajmniej wydaje. Natomiast będzie mi na pewno brakować tych parafian, którzy są oddani. Bo naprawdę jest tutaj liczne grono osób zaangażowanych i odpowiedzialnych za to, co robią w parafii. Powiem więcej – od wielu ludzi mogłem nauczyć się przez te dziewięć lat wielu dobrych rzeczy: właśnie odpowiedzialności, pracowitości, byli dla mnie przykładem, wzorem, a czasami wyrzutem sumienia.

Jak?

To ocena ludzi.

Nic nie przychodzi mi do głowy w tym momencie. Fajny to szerokie pojęcie, dużo się w nim mieści. Kto wie, jeśli tak o mnie mówią, może rzeczywiście w jakimś stopniu wyraża to opis mojej osobowości.

Nieraz trochę na siebie pokrzyczeliśmy, ale żeby tak, że z kimś z jakiegoś powodu się nie odzywaliśmy przez dłuższy czas, to nie. Takie relacje, żeby z kimś nie rozmawiać, nie leżą w mojej naturze.

Aaa, takie tam sytuacje. Pewnie przez to, że jestem w sumie uparty człowiek. Pewnie w humorze nie byłem albo lewą nogą wstałem z łóżka. Życie.

Jest to możliwe, choć jak znam swoje podejście do życia, swoją skłonność do zmieniania miejsca, jest to mało prawdopodobne. Ja jestem niespokojna dusza, której trudno dłużej w jednym miejscu usiedzieć. Dziewięć lat w Złotowie to i tak długi czas.

Nie, to niemożliwe.