Prymas wprowadził relikwie

Ks. abp Wojciech Polak, Prymas Polski, przyjechał do Krajenki, by wprowadzić do parafii relikwie i zapoczątkować kult świętych Zeli, Ludwika i Tereski od Dzieciątka Jezus. Udzielił także sakramentu bierzmowania młodzieży z parafii.

Uroczystość odbyła się w poniedziałek 10 czerwca. Rozpoczęła ją procesja służby liturgicznej do ołtarza polowego, przy którym umieszczono relikwie.

– Ten relikwiarz jest zupełnie inny od pozostałych relikwiarzy. Od początku do końca został wykonany przez nas, tutaj w Krajence. U jego podstawy bursztynem został wyłożony zarys naszej gminy. Z niej wyrasta drzewo, które osadzone jest na krzyżu. W nim umieszczone są relikwie. (...) Chcemy przez wstawiennictwo tych świętych budować świętość w domach i rodzinach. Zwłaszcza wtedy, gdy pojawia się w nich kłopot i trud wychowania nastoletniej młodzieży – mówił ks. kanonik Grzegorz Fabiszak. Zwrócił się także z prośbą o udzielenie bierzmowania młodzieży z parafii.

– Mam nadzieję, że młodzi ludzie, będąc blisko świętych dnia dzisiejszego, ową świętość będą chcieli w życiu wprowadzić – dodał. Następnie odbyło się poświęcenie relikwiarza i przywitanie ks. Prymasa przez społeczność parafii.

Sz. Chwaliszewski

***

Teresa Martin urodziła się jako ostatnia z dziewięciorga dzieci Zelii Guerin i Ludwika Martin. Jej ojciec był zegarmistrzem, matka zaś koronkarką. Rodzice byli pobożnymi ludźmi. Ludwik miał zostać mnichem, lecz z powodu braku znajomości języka łacińskiego nie został przyjęty do zakonu. Matka chciała wstąpić do zakonu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, ale jej kandydatura została odrzucona ze względu na problemy z oddychaniem i nawracające bóle głowy. Ludwik i Zelia poznali się w 1858, a trzy miesiące później wzięli ślub. Mieli dziewięcioro dzieci, z których tylko pięć córek: Marie, Pauline, Leonie, Céline i Thérèse dożyło wieku dorosłego.

Gdy Teresa skończyła osiem lat, rozpoczęła naukę w szkole klasztornej sióstr benedyktynek. Rok później jej siostra Paulina, z którą była zżyta, wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Lisieux. Także Teresa chciała być członkinią tego zgromadzenia, ale z powodu młodego wieku jej kandydatura została odrzucona. W czternastym roku życia, gdy jej kolejna siostra Maria wstąpiła do tego samego zgromadzenia, ponownie starała się wstąpić do Karmelu i znowu nie została przyjęta. Następnie razem z ojcem odbyła pielgrzymkę do Rzymu, gdzie podczas audiencji generalnej poprosiła papieża Leona XIII, aby ten wprowadził ją do zakonu w piętnastym roku życia.

9 kwietnia 1888 wstąpiła do Karmelu w Lisieux, przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus, do którego 10 stycznia 1889, w dniu obłóczyn rozpoczynających nowicjat, dodała predykat „od Najświętszego Oblicza”. 8 września 1890 złożyła śluby zakonne. Rok później odkryła „małą drogę dziecięctwa duchowego”. Pragnęła, by jej życie stało się aktem doskonałej miłości, a cierpienie możliwością jej pogłębienia i wykazania.

Pod koniec 1894 roku jej siostra Paulina poprosiła ją, by spisała wspomnienia z dzieciństwa (rękopis „A”). Pierwszy rękopis „A”, wraz z jej kolejnymi rękopisami „B” (spontaniczny list do Jezusa, wyrażający głęboką miłość) i „C” (opisujący życie zakonne) opublikowane po jej śmierci, stanowią autobiografię.

Autobiografia św. Teresy, zatytułowana później „Dzieje duszy”, należy do klasyki karmelitańskiej. Doczesne szczątki Teresy spoczywają dziś w Bazylice pod jej wezwaniem, konsekrowanej w 1954 r. w Lisieux.

Wikipedia