Tacy sami, choć różni tak

Pani Leszczyńska, pięknie i zrozumiałe napisane o fajnej inicjatywie. Niepełnosprawni, tak tylko jest jedno ale bo jak wyglądała by ta akcja gdyby od lat obowiązywała legalna aborcja o którą tyle osób ostatnio walczy. Wiadomo że niepełnosprawność to ból i wyrzeczenia ale z pomocą dobrych ludzi żyć się chce bo wtedy łatwiej nawet w cierpieniu. Życie płynie bardzo szybko i może trzeba przekazać tym młodym którzy preferują zabijanie aby zobaczyli jak szybko stali się pełnoletnimi a starszym aby zajrzeli w lustro i zobaczyli że mijający czas pozostawia nieodwracalny ślad na każdym z nas. Może po zastanowieniu się dzisiejsi buntownicy walczący o śmierć dla innych zrozumieją ile radości daje walka o godne życie dla niepełnosprawnych bez względu na ich wiek. Zresztą pani to wie bo Fundacja Złotowianka pomimo wielu nieuprawnionych pomówień pokazuje że można i warto. Warto ale dla tych którym uśmiech na twarzy trudno wywołać. Chcąc być w porzadku wobec świata w podziękowaniu za naszą sprawność w swojej ułomności myślenia powinniśmy dać z siebie tyle ile możemy. Wszystko po to aby każdy mógł być zadowolony z życia nawet wtedy kiedy ono jest obciążone niesprawiedliwą chorobą czy kalectwem od urodzenia lub nabytą - nabytym przez los którego do końca sami nie znamy.

Piękna inicjatywa. Winniśmy podziw i uznanie dla pań, którym się chce w tym zagonionym, konsumpcyjnym świecie zrobić coś dla potrzebujących. "Człowiek tyle jest wart, ile może dać drugiemu człowiekowi”. Szacunek.