Taki spass - to dla zabawy, czyli co zbiera Pan Edmund?

Gdy zaczynał zbieractwo w wieku kilku lat interesowały go wszelkie drobiazgi.

– przyznaje, a w pamięci najbardziej utkwiły mosiężne klamki. Gdy młody Edmund miał jakieś trzynaście lat pochłonęła go numizmatyka. Monety zbiera do dzisiaj, one stanowią najliczniejszą część kolekcji. Ich ilość pan Edmund szacuje na pięć–sześć tysięcy sztuk. Będące w tej kolekcji talary z okresu Księstwa Warszawskiego (1810 –1815) to też jedne z najstarszych jego skarbów. Imponująca jest również liczba zgromadzonych pocztówek – ponad dwa tysiące.

Oczkiem w głowie pana Edmunda są drobne, ozdobne łyżeczki. Nieużywane raczej w celach konsumpcyjnych, jedynie kolekcjonerskich, najczęściej stanowiące pamiątki z miast. Istne dzieła sztuki, z grawerowanymi i malowanymi elementami.

– podkreśla nasz rozmówca.

To tylko niewielka część liczącej tysiące egzemplarzy kolekcji

Z okresu powstania

Podobne łyżeczki sporadycznie produkuje się do dzisiaj, ale – jak podkreśla pan Edmund – to nie ta jakość w porównaniu z egzemplarzami sprzed lat. Stąd też mało kto je zbiera. Co innego liczące te wiele dziesięcioleci. Najczęściej pozłacane, mające faktyczną, materialną wartość. Najstarsze w jego zbiorze pochodzą z okresu Powstania Listopadowego.

– podkreśla wyjątkowość kolekcji małych arcydzieł sztuki.

Od wielu lat Edmund Zenka nie mieszka w rodzinnej Lipce, ale regularnie do niej przyjeżdża. Z Niemiec nie jest daleko, stąd może sobie pozwolić na przyjazdy kilka razy w roku. Rzeczy, które są zgromadzone w Lipce to tylko drobna część potężnych zbiorów. Łatwiej wyliczyć to, czego w nich nie ma. Są m.in. zegary, dzwonki i lampy naftowe, które zaczął zbierać w ostatnim czasie. Nawet militaria, a wśród nich moździerze. Liczbę wszystkich skarbów właściciel szacuje na ponad dziesięć tysięcy.

Wyrozumiała małżonka

Szczególne miejsce zajmują zegarki kieszonkowe. Również z punktu widzenia materialnego są najcenniejszą częścią zbiorów. Wartość każdego z nich pan Edmund szacuje na przedział od 150 do 800 zł, a ma ich około trzystu. Zegarki czy ścienne zegary – wszystkie chodzą.

Znajomi dziwią się, że z małżonką mogą mieszkać wśród nieustannego tykania i wybijania godzin.

– podkreśla nasz rozmówca. Na swoją kolekcję ma przeznaczony spory, liczący blisko dwadzieścia metrów kwadratowych pokój. W innych pomieszczeniach domu również ma eksponaty, część ma swoje miejsce w szafach.

– wtrąca małżonka, która na chwilę wchodzi do pokoju, w którym rozmawiamy z jej mężem.

Razem z handlarzami

Pasja oczywiście kosztuje. Czas i pieniądze. Drobny handel i pozbywanie się opatrzonych rzeczy pozwalają zarobić na inne. Właściwie nie ma dnia, żeby pan Edmund nie poświęcał czasu swojej kolekcji. Nawet po kilka godzin dziennie. Od kiedy jest na emeryturze, zbieractwo całkowicie go pochłonęło. Wymienia się z innymi zbieraczami, ale prawdziwą skarbnicą możliwości są oczywiście flomarki.

W zbiorach Edmunda Zenki są również militaria - tutaj pruski hełm wojenny

– odwołuje się do wieloletniego doświadczenia. W poszukiwaniu nowości pomocny jest też oczywiście internet.

Jaki jest cel tego zbieractwa?

– nasz rozmówca rzuca z niemieckiego, z szerokim uśmiechem.

– poprawia na polski po ułamku sekundy. Młodszy syn nie połknął tego bakcyla, ale starszy, co z satysfakcją podkreśla nasz rozmówca, także podziela pasję. On zapewne przejmie kiedyś niezwykłą kolekcję. Może poza kieszonkowymi zegarkami, które stanowią niezły kapitał na dalszą część emerytury.