Tomasz Kaźmierowski gościem Miejskiej Biblioteki Publicznej w Złotowie

Tomasz Kaźmierowski - urodzony w październiku 1967 r., absolwent złotowskiego LO im. Marii Skłodowskiej-Curie, wydziału prawa na UAM w Poznaniu i École Supérieure de Commerce we francuskim Breście. Pracował blisko dwadzieścia lat w korporacjach francuskich, amerykańskich, szwajcarskiej i rosyjskiej. Był współzałożycielem i prezesem Inteligo. Dziesięć lat temu zrezygnował z pracy w wielkich firmach. Poza Polską pomieszkiwał – dłużej lub krócej – w Bretanii, Paryżu, Szwajcarii, Holandii i w Moskwie.
Do jego głównych zainteresowań należą historia, kultura, pamięć, tożsamość, a także wino i kulinaria.
Kaźmierowski jest założycielem Fundacji Identitas, która od 2014 roku przyznaje Nagrodę Identitas w dziedzinie literatury i historii oraz wspiera stypendiami polskich absolwentów i doktorantów uczelni humanistycznych. Wśród laureatów i nominowanych do Nagrody Identitas znaleźli m.in. Jarosław Marek Rymkiewicz, Marta Kwaśnicka, Beata Halicka, Ryszard Kaczmarek, Jan Polkowski, Bogdan Podgórski, Anna Janko i Przemysław Dakowicz. Nagroda Identitas jest dziś wśród pięciu największych tego typu nagród w Polsce.

Dwa lata temu wydał “Podróże z kwasem, garbnikiem i słodyczą” (wyd. Zysk & S-ka). „Winnik. Krople z podróży” (wyd. Noart) to wybór felietonów Kaźmierowskiego z ostatnich lat. Wino jest z rzadka głównym ich bohaterem, częściej tłem i paralelą, a czasem jedynie pretekstem. Jak mawiał W.C. Fields: „Gotuję z winem; czasem nawet dolewam je do potrawy!”. Ostatnio „Winnikowi” program poświęciły TVP Kultura (Studio Kultura Rozmowy) i Polsat (Prawy do Lewego).
Regularnie publikuje felietony w Public Relations, a okazjonalnie w tygodniku Do RZECZY i miesięczniku WINO.
Jest ojcem trójki dzieci, regularnie publikuje na blogu Kroplezpodróży.pl i wyprowadza buldoga na warszawskim Powiślu.
W tej wciąż stosunkowo wąskiej dziedzinie piśmiennictwa w Polsce nie brakuje jednak mistrzów, od Marka Bieńczyka i Bogusława Deptuły, po samego Melchiora Wańkowicza. Bez wątpienia ich prace były dla autora niedoścignionymi wzorcami, przy tym raczej centylitra i niepowtarzalności – niż metra.