Ule tu, ule tam

Teoretyk, że hej!

Pszczelarstwo to bardzo często zajęcie, które dziedziczy się z pokolenia na pokolenie. W rodzinie pana Kazimierza takich tradycji jednak nie było.

– wyjaśnia mieszkaniec Augustowa. Kiedy i w jaki sposób jemu zaświtał więc pomysł, żeby zająć się tym hobby?

– śmieje się pan Kazimierz. Jednak pewnego dnia po pracy w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Śmiardowie Krajeńskim Kazimierz Markiewicz został poproszony o pomoc przy pasiece przez swego sąsiada Władysława Gajewskiego.

– uśmiecha się pan Kazimierz. W jednym z pomieszczeń gospodarczych na jego podwórku do dzisiaj leżą poukładane w segregatorach czasopisma i książki związane z pszczelarską tematyką. Inna sprawa, że niemal każde z pomieszczeń przystosowane jest do pracy pszczelarza. Od „serwisu” dla uli, po miejsce do pozyskiwania miodu.

Pierwszy ul w warsztacie pana Kazimierza powstał w 1983 roku. Swoje miejsce w tej pasiece ma do dzisiaj

Kazimierz Markiewicz nie buduje tylko tradycyjnych uli. Ten widoczny na zdjęciu powstał z pnia drzewa

Teoria teorią, a co z praktyką?

– mówi K. Markiewicz. Jednak pszczoły okazały się dość nieposłuszne. Zamiast do ula, znów uciekły na drzewo.

– dodaje. Pierwszy, własnoręcznie zbudowany ul, do dzisiaj stoi w pasiece pana Kazimierza.

Złota rączka

Tak rozpoczęła się też przygoda z budową kolejnych. Głównie tzw. wielkopolskich, o wymiarach wewnątrz 37,5 cm na 37,5 cm.

– wspomina Kazimierz Markiewicz, który niemal wszystko robi samodzielnie: od naprawy samochodu po wykonanie drzwi do domu czy szklenie okien.

– dodaje pan Kazimierz. Stwierdza jednak, że żadna z tamtych prac nie wymagała aż takiej precyzji jak wykonywanie uli.

– wyjaśnia mieszkaniec Augustowa. Inna sprawa, że swoje ule udoskonala. Nie są to tylko banalne, kwadratowe „skrzynki”. Tylko w ogródku pana Kazimierza znaleźć można ul przypominający konkretnych wymiarów dom, kowboja z „gębą pełną pszczół” czy przerobioną beczkę na wino.

– oprowadzając po pasiece wyjaśnia pan Kazimierz. Ile czasu spędził w warsztacie, by to całe dobro powstało?

– śmieje się.

– dodaje. Pan Kazimierz dba nie tylko o zdobienia uli, ale też o ich praktyczność. Gdy jeszcze nie było to rozwiązanie powszechnie stosowane, jego ule już miały szybkę w korpusie, która pozwalała podejrzeć, jak pracują pszczoły.

– mówi.

Problem? Jaki problem?!

Pan Kazimierz przez lata wyrobił sobie opinię fachowca jeśli chodzi o pszczoły. Nie raz opowiadał już o nich najmłodszym w szkołach. Inna sprawa, że działając w miejscowej straży pożarnej stał się specjalistą ds. likwidacji zagrożeń związanych z owadami błoknoskrzydłymi. Jego zmysł techniczny sprawił także, że gdy późną jesienią, w lesie leśnictwa Leśnik drwale natrafili na dzikie pszczoły, w pniu drzewa (barć), powiadomiony przez służbę leśną Mirosław Wróblewski, prezes miejscowego koła zrzeszającego pszczelarzy skontaktował się z panem Markiewiczem i udali się na miejsce zdarzenia.

– mówi pan Kazimierz. Plany popsuł borsuk, który wybudzony z zimowego snu wydrapał zawartość oczekującego na obróbkę ula. Dla specjalisty z Augustowa jednak i to nie stanowiło problemu. Choć z zewnątrz ul to po prostu pień drzewa, wewnątrz znajduje się w nim „technika” znana z ula typu warszawskiego – szerokiego. Taka leśna barć stanęła na terenie domku myśliwskiego w Wąsoszu i to nie jedna, a trzy– różniące się rozwiązaniem wnętrza.

– śmieje się pan Kazimierz.