Walka z sks-em trwa

W związku z tym, że już pierwsze zajęcia pokazały, iż chętnych do ruchu nie brakuje, postanowiliśmy odwiedzić ćwiczące panie na drugim treningu. Pod halę zajeżdżam akurat gdy zaczynają się zbierać. Część z nich podwożą mężowie a pozostałe przychodzą pieszo. Jeszcze przed salą dołączam do trójki wesołych kobiet ubranych w kolorowe, sportowe ciuchy. Pytam co je motywuje do tego żeby tu przychodzić. Jedna z pań figlarnie na mnie spogląda i odpowiada: walczymy z sks–em. Skrót ten w tym przypadku może oznaczać tylko jedno – popularny zespół dolegliwości dopadający człowieka w pewnym wieku, czyli w rozwinięciu: starość k...a starość, choć akurat moje rozmówczynie nie wyglądają na dotknięte sks–em. Może to właśnie dzięki tym ćwiczeniom? Zaczepiona przeze mnie trójka, jak i pozostałe schodzące się kobiety pędzą do szatni, więc dalsze pytania mogę zadać dopiero gdy przebrane w sportowe t–shirty i dresy lub leginsy wychodzą na płytę hali. Jak się okazuje większość z nich to zaprawione w bojach sportsmenki od lat uczestniczące w tego typu ćwiczeniach. Cieszą się, że mają taką możliwość i chciałyby jeszcze więcej. 

– pani Irena tłumaczy, że mała częstotliwość ćwiczeń grozi zakwasami, choć ustawiająca się do ćwiczeń tuż za nią pani Wiesia zapewnia natychmiastowo, że po pierwszym treningu nic takiego nie odczuwała. Na razie więc korzystają z tego co jest i ewentualnie kolejne treningi dokładają w domu, jak czyni to np. pani Irena, która korzysta z dostępnych w telewizji i na kasetach instruktaży.

Grażyna Czajkowska jest dumna z seniorek, które ćwiczą z nią już kolejny sezon

Damskie towarzystwo

Zadowolona z treningów jest także prowadząca ćwiczenia Grażyna Czajkowska. Wcześniej prowadziła zajęcia przez trzy sezony, choć ostatni rok miała przerwę z powodu kontuzji doznanej na nartach. Teraz, ku uciesze seniorek wróciła i jest pod wrażeniem tego, że panie nie zapomniały ruchów i od razu widać, które już z nią ćwiczyły, a które to nowicjuszki.

– chwali sprawność i koordynację swoich podopiecznych. Czas już zaczynać, ale muszę jeszcze zapytać o jedną rzecz: dlaczego nie ma tutaj panów? Przecież nigdzie nie było napisane, że to zajęcia tylko dla kobiet. Instruktorka przyznaje, że we wcześniejszych latach pojawiło się kilku seniorów, ale szybko się wykruszali. Zastanawiając się nad takim stanem rzeczy  wskazuje, że w grupach mieszanych panowie i panie czują się wzajemnie skrępowani i może dopiero wtedy gdyby te proporcje były bardziej wyrównane to panowie czuliby się swobodniej niż gdy stanowią zdecydowaną mniejszość.

Więcej już nie przeszkadzam, żeby panie mogły wreszcie wystartować. Blisko 30–osobowa grupa zaczyna  od marszu w miejscu, powoli dokładają wymachy rąk, nóg, z czasem przychodzi kolej na ćwiczenia gimnastyczne i męczące przysiady. Kobiety dopiero się rozkręcają, ale już widać, że świetnie sobie radzą. Bez większych problemów powtarzają ruchy i kroki za panią Grażyną, a gibkości i zapału mógłby im pozazdrościć niejeden młodzian.