Wełniak oskarżany

Dziewięć skarg w ciągu pięciu lat złożyli mieszkańcy Złotowa na działania Stanisława Wełniaka. Burmistrz skarżony był w sprawach mieszkaniowych i inwestycyjnych. - Obywatel ma prawo pisać wszędzie, nawet do Pana Boga, jeżeli ktoś mu tam przyjmie to pismo. Ale skutków prawnych to nie ma żadnych - mówi włodarz miasta

Burmistrz nie ma racji?

Przewodniczącym komisji rewizyjnej Rady Miejskiej w Złotowie jest Kazimierz Steffen. 28 sierpnia radni pod jego wodzą odrzucili skargę mieszkanki Złotowa na burmistrza. Dotyczyła ona przejęcia prywatnego gruntu pod rozbudowę drogi. Decyzję w latach 80-tych wydał Stanisław Wełniak. Dochodzenie odszkodowania teraz nazywa on wyciąganiem publicznych pieniędzy. - Jeżeli grunt został przejęty 25 lat temu, to był czas, żeby ubiegać się o odszkodowanie. Wtedy były takie przepisy, które pozwalały mi, jako naczelnikowi, przejąć ten grunt w zamian za odrolnienie. Za demokracji uznano, że jest to naruszenie praw własności. To państwo dało możliwość ubiegania się o odszkodowanie, a droga jest wojewódzka, niech ta Pani ubiega się o odszkodowanie u marszałka województwa – uważa burmistrz.
[[reklama]]
Większość skarg, które w ciągu ostatnich pięciu lat mieszkańcy złożyli na burmistrza, ma być źle adresowana. Stanisław Wełniak: - Nie każdy musi się znać na prawie ani na kodeksie postępowania administracyjnego, ale każdy ma prawo pisać skargi.

W myśl prawa komisja rewizyjna rady musi je rozpatrywać. – Nigdy od razu nie mówimy, że rację ma burmistrz. Każdą skargę wnikliwie rozpatrujemy – twierdzi K. Steffen. W bieżącej kadencji rady wszystkie skargi rajcy uznali za bezzasadne. – To wynika z przepisów prawa – argumentuje przewodniczący komisji.

[[nowa_strona]]
Winny i co z tego?

W poprzedniej kadencji rady miejskiej były skargi na Stanisława Wełniaka, które rada uznała za zasadne. Jedna dotyczyła odprowadzenia deszczówki z prywatnej posesji przy ulicy Obrońców Warszawy. Burmistrz odmówił wówczas sfinansowania z miejskiej kasy budowy odwodnienia terenu. Za kilkanaście tysięcy złotych. – Ten pan zaczął chodzić do wszystkich świętych, a ja się postawiłem – wspomina włodarz. Rada skargę uznała. - I co z tego, jak i tak to nie zostało zrobione, bo ja się na to nie zgodziłem. Koniec, kropka – kończy burmistrz. Miał prawo odmówić.
[[reklama]]
Trzeba być twardym

Dla Stanisława Wełniaka skarga to szukanie „ostatecznej ostateczności”. Sprawiedliwości każe szukać u wojewody, w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, wreszcie w prokuraturze. – Skarga na burmistrza to jest najprawdopodobniej droga na skróty. Człowiek idzie do radnego, a ten radny nie ma wyjścia, bo nie wypada mu odmówić i piszą tę skargę – zgaduje włodarz Złotowa.
W jego karierze skarg było wiele. Nie robią już na nim wrażenia. Przykładem jest sytuacja byłego radnego, który mieszkał w namiocie rozstawionym przed urzędem. St. Wełniak: - Wszyscy mnie namawiali, żebym dał mu to mieszkanie i będzie spokój. Wy każecie dać, ale wy tu nie usiądziecie we wtorek, za tydzień, za dwa, gdy przyjdą następni. A tych następnych wtedy były setki, dzisiaj są dziesiątki. Nie da się tak rządzić. Trzeba umieć odmawiać. Szukanie popularności na siłę się mści.

Łukasz Opłatek