Dowody przeszłości powinny trafić do Izby Pamięci

Kilka godzin spędzonych w domu państwa Brodzicz to zdecydowanie za mało. Na zapoznanie się ze zbiorem zdjęć, map, licznych dokumentów urzędowych oraz innymi pamiątkami potrzeba raczej dni. Pan Tadeusz dowody przeszłości zaczął kolekcjonować w latach 50. ubiegłego wieku, już jako nastolatek.

– wspomina. Rodzina naszego rozmówcy, podobnie jak wielu okonczan, przybyła z innych rejonów kraju. Oprócz takich jak oni pozostali tutaj również potomkowie byłych pracowników, którzy przed wojną dobrowolnie zarabiali u niemieckich gospodarzy (m.in. Kozłowscy, Fabrowscy i Konkiel), a także Niemcy (państwo Lubenow). Brodziczowie przyjechali z Bydgoszczy, ale nie wszyscy od razu. Pierwszy był senior rodu, pan Feliks.

– mówi T. Brodzicz.

– wspomina nasz rozmówca. Pierwsi osadnicy mieszkali w jednym budynku na rogu ulic Lipowej i Kowalskiej, dom stoi do dziś. Wspólne mieszkanie na owe czasy miało swoje zalety, w tym przede wszystkim zapewniało bezpieczeństwo. W Okonku rządzili bowiem radzieccy żołnierze, trwała wojna – można było spodziewać się wszystkiego. Na swoje przenieśli się po kilku miesiącach. Mama i bracia pana Tadeusza (on urodził się już w Raciborzu, czyli dzisiejszym Okonku) dojechali w kwietniu 1945 roku. Zakończenie wojny świętowali zatem wspólnie. Własny kąt znaleźli przy ul. Szczecińskiej 16.

To dopiero 40% artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Nie warto, nie nasze – Tu gdzie jest dom handlowy była poczta. O, a tutaj, ten balkon jest zresztą nadal, znajduje się nad wejściem do banku. Tu był komisariat policji – pan Tadeusz wyjaśnia, jak...

Skarby ukryte w domu – Okonek to zlepek ludzi z różnych rejonów kraju. To również jeńcy wojenni, przetrzymywani w okolicznych obozach. Ludzie z wieloma ciekawymi, nierzadko i dramatycznymi rodzinnymi historiami...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Nie warto, nie nasze

– pan Tadeusz wyjaśnia, jak kiedyś urządzony był Okonek.

– dodaje. Brodziczowie w tym czasie przy Szczecińskiej 16 mieli sklep spożywczo–przemysłowy.

Wszyscy mężczyźni z urzędu stali się natomiast szeregowymi milicjantami, czuwającymi nad porządkiem i bezpieczeństwem w mieście. Jak zauważa pan Tadeusz, choć ludzie tutaj układali sobie życie, nie bardzo traktowali to miejsce jako własne.

– tłumaczy.

Skarby ukryte w domu

Okonek to zlepek ludzi z różnych rejonów kraju. To również jeńcy wojenni, przetrzymywani w okolicznych obozach. Ludzie z wieloma ciekawymi, nierzadko i dramatycznymi rodzinnymi historiami. Jest zatem o czym opowiadać. W wielu domach do dziś znajdują się liczne pamiątki, o które młodzi często już nie dbają. Zdarza się, że lądują one na śmietnikach jako stare, niepotrzebne nikomu rzeczy. Tymczasem naocznych świadków tych najstarszych wydarzeń już nie ma. Jedyne co zostało to właśnie te zdjęcia i „papiery”. Zdaniem naszego rozmówcy to jednak całkiem sporo i trzeba zadbać, aby przetrwało to dla kolejnych pokoleń.

– mówi T. Brodzicz. Nasz rozmówca gromadził również materiały w czasie, gdy pracował w jednostce wojskowej. Zajmował się wtedy m.in. prowadzeniem kronik. Pan Tadeusz zwraca uwagę, że po zmianie ustrojowej gros interesujących dokumentów po prostu wyrzucano lub palono. Jednym z pomysłów, który zrodził się kilka lat temu w głowach pana Brodzicza i grupki podobnych jemu pasjonatów, było utworzenie izby pomięci. Miejscem, które na ten cel wymarzyli sobie inicjatorzy, jest budynek po byłym kinie. Słów do tej pory nie udało im się jednak przekuć w czyn. Dziś pan Tadeusz już nawet nie zabiega o to tak jak dawniej, teraz tylko raczej apeluje.

– mówi z nadzieją Tadeusz Brodzicz.[[/pay]]