Drzymałów ci u nas dostatek cz.2

Pierwszą część artykułu przeczytać możesz tutaj: Drzymałów ci u nas dostatek cz.1

Henryk, czyli Charon?

Najpierw zmarł Leon. Ten ze Starej Wiśniewki. Pan Henryk zamieszkał z nim, gdy stracił mieszkanie w bloku w Wiśniewce właśnie. Musiał się wyprowadzić, gdy zlikwidowali rejon dróg w Złotowie i przenieśli go do Piły. A pan Henryk tyle lat walcem po drogach jeździł…

– mówi, zapraszając do wozu zaparkowanego na tyłach gospodarstwa w Czernicach. Kupił go jeden z „fachowców”, u których pracuje nasz sześćdziesięcioletni gospodarz. On rozsiada się na łóżku, mi wskazuje leżankę, z której odsuwa stertę ubrań. To jak to było z tym Leonem ze Starej Wiśniewki?

– mężczyzna zastrzega, że nie chce, by gdzieś w gazecie pojawiło się jego nazwisko. W ogóle najchętniej to by za wiele nie mówił, ale o Kaziku opowiedzieć musi.

– rodowity czerniczanin wyjaśnia, że posesję Kazika kupiła firma meblowa, a on musiał się wynieść. Znowu był bezdomny, drugi raz w tarapaty wpędziła go śmierć gospodarza. Ostatnie dwa lata przed przeprowadzką do wozu pan Henryk spędził w innym pustostanie w Czernicach.

Wolę być sam

Pan Henryk ma trzech braci i dwie siostry, własnej rodziny nie założył, choć próbował. Sam jest od dwudziestu lat, od śmierci mamy.

W baraku przebywa od wiosny tego roku. Urządził go jak umiał: z dużej garderobianej szafy wygląda garnitur, sportowe kurtki, sweter; kredens z pięcioma pouchylanymi szufladami kryje drobny sprzęt; na nim stoi mały telewizor przypominający pierwsze komputery Atari – klik i po chwili lampy są gorące, a na ekranie pojawia się obraz; całości dopełnia kuchenka gazowa z zieloną butlą pod spodem i okna ze złotymi szprosami. Tu rodzaj ludzki ukazuje się we wszystkich przepychach nędzy.

– przekonuje pan Henryk.

Niech nie zmyli Państwa ta czapka – pan Jan nie jest marynarzem słodkich wód. Po prostu w takim nakryciu głowy chciał wystąpić

Od lat bezdomny mieszkaniec gminy Zakrzewo pracuje u tzw. „fachowców”. Wyrzuca gnój, oporządza zwierzęta, oni kupują mu tytoń, coś tam płacą. Do tego swoje trzy grosze dorzuci Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Zakrzewie.

– wyjaśnia mężczyzna, przyciskając i tak już wygładzone deszczem włosy.

– podkreśla.

Bo pan Henryk plan na przyszłość ma. Na zawsze w baraku nie zostanie.

– planuje. O gminnej noclegowni nie myśli.

Wyraźny chłopak z kempingu

Jan Łajtar jest trzecim z dziewięciu mężczyzn zaliczanych przez gminę Zakrzewo w poczet bezdomnych. Spotykamy się pod sklepem w Drożyskach Wielkich, skąd wychodzi z zakupami: chleb, zupki chińskie, nogi kurczaka… A za pazuchą piwo. Podwożę go do przyczepy.

– na wstępie pan Jan zaznacza, że tu chodzi o glinę. On jest z innej gliny.

Gdy w marcu 2013 roku miał w budzie minus 13°C i „200 stopni ciśnienia”, a chleb mógł siekierą rąbać niczym zesłańcy na Syberię, wezwał pogotowie.

– taki charakter.

Jedna szczerość

Pan Jan od sześciu lat wegetuje w starej przyczepie kempingowej. Kilka merów od domu, który wybudował dwadzieścia sześć lat temu.

– poorane przez czas policzki mężczyzny zwilżają łzy i kapią na niebieską koszulę. Na nią mieszkaniec Drożysk Wielkich zarzucił elegancką kamizelkę. Te rzeczy zabrał z domu, który opuścił z własnej woli. Po rodzinnej kłótni, która oparła się o gminę, policję i sąd. Zakończyła się rozwodem, a teraz ma być jeszcze podział majątku.

Do tego czasu Jan Łajtar będzie w swojej budzie, jak mówi o zdezelowanej przyczepie.

– zawodzi, pokazując na ściany „domu” na kółkach. Jego jedynym towarzyszem jest telewizor – włącza go cicho, tak by nie zakłócił pracy dyktafonu. Rozwesela się też alkoholem.

– podnosi głos, czekając na reakcję. Zamiast tego pada pytanie, jak się ogrzewa. Nawet dziś, gdy od kilkunastu godzin leje, jest tu zimno, a wiar tańczy z firanką.

– podkreśla, wyciskając pięściami łzy.

A może chciałby pójść do noclegowni? Gmina podobno o tym myśli…

– rzuca oburzony, choć od lat uznawany jest za bezdomnego. Nie ma znaczenia, że sam sobie wybrał taki los. Przez to nie jest w większym stopniu panem swojego życia niż pan Józef czy Henryk.

– mówi na pożegnanie.

Gmina Zakrzewo poważnie rozważa możliwość stworzenia noclegowni dla bezdomnych w budynku byłej szkoły w Głomsku. Wójt Henryk Dobrosielski z kierowniczką GOPSu Iwoną Piątkowską sprawdzali, jak funkcjonuje noclegownia w Złotowie. Włodarz gminy zapewnia jednak, że zanim zapadną wiążące decyzje, gmina zapyta o zdanie mieszkańców Głomska.

By noclegownia działała potrzebni są też chętni. Nikt żadnego bezdomnego na siłę do niej nie zaciągnie. Pan Józef, Henryk i Jan dziś pokazują, że wolą znane piekło od nieznanego nieba.