Faceci w czerni. Wyjątkowi chórzyści

W szkole od jakiegoś czasu mówiliśmy o tym, że należałoby godnie uczcić nadanie imienia i sztandaru. Padła propozycja wzbogacenia uroczystości o śpiew w wykonaniu naszych uczniów

To było bardzo spontaniczne i zrodziło się z potrzeby chwili

To był wprawdzie epizod, ale przez dwa lata byłem członkiem chóru akademickiego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze

Reklama

Barytonem

Z moją poprzednią klasą założyliśmy szkolny zespół rockowy. Występowaliśmy kilka razy, nawet podczas imprezy plenerowej w Buczku Wielkim

Mam już koncepcję. Staniemy jak „Faceci w czerni”. To też w sumie dobre słowa na tytuł artykułu

Debiut zaliczyliśmy na tegorocznej inauguracji roku szkolnego

Zawsze mieliśmy problem z hymnem. Była albo tylko jedna zwrotka, albo wychodziło nierówno. Czasami jedni śpiewali, a inni nie. Z reguły te hymny się ciągnęły, a nam zależało, żeby wykonać go naprawdę porządnie. Jak młodzież, energicznie i dynamicznie

Reklama

Nie wszystkim spodobało się szybsze wykonanie, ale generalnie oddźwięk był pozytywny

Niektórzy zwrócili uwagę, że było szybsze tempo niż marsz, ale taką mieliśmy koncepcję. Krytyczne opinie nas nie zraziły. Byłem zadowolony i dumny z chłopaków

Nie było z tym problemu. Lubię muzykę, lubię zarażać nią młodzież. Jest prawdą, że ma ona na ludzi pozytywny wpływ. Powiedziałem chłopakom: zobaczycie, będzie fajnie. I jest.

Niespecjalnie. Było trochę niepewności i śmiechu na próbach przed pierwszym występem

Sądzę, że jesteśmy na takim etapie życia, że nie zwracamy uwagi na to, czy ktoś będzie się śmiać, czy nie. Chcemy to robić jak najlepiej i to wszystko

Reklama

Chłopcy chyba już poczuli, że warto się wyróżniać, być w czymś innym niż reszta. Już się przecież wyróżniają

Przede wszystkim jest to jednak zabawa. Śpiewając, integrujemy się. Na przełomie maja i czerwca wyjeżdżamy na blisko tydzień na klasowy wyjazd. Tam też będziemy oczywiście śpiewać

Nie potrafię tego określić, ale to wszystko inaczej wygląda, gdy jesteśmy ze sobą jako klasa, a inaczej jako chór. To są dwie różne rzeczy

Reklama

Dlatego nie dyryguję tylko śpiewam. Wolę śpiewać, żeby chłopcy mnie słyszeli. Być może to także nadaje tonację, rytm i tempo naszym występom. Być może ułatwia nam występy

Niedostatki udaje się maskować

Cieszyli się, że rozwijamy się w taki sposób

Reklama

Co? Ty śpiewasz!?

Ze względu na to, że sporo chłopców dojeżdża, nie mamy innej możliwości. Najpierw zajmujemy się wychowawczymi sprawami, omawiamy oceny, a później śpiewamy

W sumie mamy dzisiaj tylko jedno zmartwienie: kto zastąpi chłopców? Są obecnie w trzeciej klasie, za rok kończą naukę w naszej szkole. Chciałbym, żeby później chór również tworzyła klasa, w której będę wychowawcą. Choć i tak to będzie trudny moment. W pierwszym roku nauki uczniowie, którzy przychodzą z gimnazjum, są mało dojrzali. Walczą o swoje miejsce w klasie, ustalają kto kim jest. Tak naprawdę zaczynamy rozmawiać na zbliżonym poziomie dopiero pod koniec drugiej klasy, a to już połowa tej wspólnej drogi

Reklama

Czasami dopytują: nie brakuje wam głosów? Mam nadzieję, że jeszcze kilka naszych występów i się przekonają