I to jest sztuka!

– to już trzeci dzień! Że też on wstydu nie ma! Godzinami mu mówię: „Zrób coś, bo oczy bolą”.

– palec sobie wybiłam!

I myślisz, że mnie chociaż pożałował? Skąd! Powiedział, że na takie głupoty, co ja oglądam, to szkoda prądu. Jak to usłyszałam to myślałam, że nie wytrzymam. Aż takie place czerwone na szyi dostałam. A on nic. Nic!

To początek sztuki „Mąż zmarł, ale już mu lepiej” Izabeli Degórskiej. Jesienią zobaczymy ją na scenie domu kultury w Lipce. Do jej wystawienia przymierza się grupa teatralna „A dlaczego nie”. Niby dorosła, ale amatorska. Wciąż cudownie świeża.

– mówi Przemysław Oszczypała, jeden z tych, co to niedawno odkryli w sobie teatr.

Uważaj na marzenia

– mógłby zacząć tę opowieść Lech Wiśniewski, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Lipce i pomysłodawca stworzenia teatru. Od lat marzył o grupie teatralnej złożonej z dorosłych. O powrocie do czasów świetności Lipki, kiedy to na deskach domu kultury wystawiano wielkie widowiska.

– wspomina dyrektor, który niejako przejął GOK w spadku po ojcu. – Wychowałem się na Teatrze Bałtyckim, który do nas przyjeżdżał. To były piękne kostiumy, wyraziste postaci, sugestywna scenografia – resztę zrobiły poniedziałkowe Teatry Telewizji. Może nie od razu, bo w młodości uważał je za nudne, ale z czasem zaczął doceniać płynące  od aktorów emocje.

– twierdzi, ściskając w dłoni scenariusz sztuki „Mąż zmarł, ale już mu lepiej”. To on jako reżyser i szef grupy wybiera dla niej sztuki.

– żartuje, parząc na rozgadaną grupkę aktorów. Wśród nich Katarzyna Skrentna, która tak mówi o wyborze repertuaru:

Czy te oczy mogą kłamać? Małgorzata Buława i Leszek Wiśniewski na scenie czują się jak ryby w wodzie

Bez gwiazdorzenia

– Przemysław Oszczypała opowiada swoją pierwszą poważną rolę w „Wydmuchowie”. Grał tam chłopskiego syna, który wrócił do wsi z tytułem naukowym. Nawet matka z ojcem musieli do niego mówić per „panie magistrze”.

– opowiada pracownik zakładu drzewnego, a także strażak z Osowa. Z uśmiechem wspomina swoje pierwsze kroki na scenie. Szkoła podstawowa w Lipce. Przemek gra lekarza, który ma pomóc nieprzytomnemu. Zamiast tego woła o walerianę, ale gdy ktoś mu ją podaje, wypija ją na uspokojenie.

– śmieje się niepewnie, jakby dając do zrozumienia, że wrodzona nieśmiałość jeszcze gdzieś w nim tam siedzi.

Najtrudniej jest z teściową. Ty klniesz jak szewc, na oczach kilkuset osób, a mamusia słucha. To reakcji mamy męża najbardziej obawiała się Kasia Skrentna, gdy występowała w „Chłopach”.

– mówi jedna z najodważniejszych aktorek w „A dlaczego nie”.

– twierdzi mama dwóch córek. Pociechy miały okazję widzieć ją na scenie i bardzo im się w tej roli podobała.

– zauważa pani Kasia – a dzisiaj dzieci w Lipce co miesiąc mogą obejrzeć teatr, oswajają się z nim. My także go odkrywamy na własną rękę. Na przykład 1 czerwca mam zamiar jechać z córkami do Teatru Muzycznego w Gdyni.

Skoro mowa o wyjeździe, to proszę się nie dziwić, gdy zobaczą państwo kobietę prowadzącą auto, która mówi do siebie na głos, a na dodatek robi dziwne miny. Spokojnie, to tylko Małgorzata Buława. Na co dzień rolnik, a od święta aktorka, która żadnej roli się nie boi. Jej specjalnością są postaci lekko szurnięte.

– opowiada z lekko drgającym policzkiem (po rozmowie przyzna, że zestresowała się bardziej niż na scenie).

– dodaje mieszkanka Nowych Potulic, która ról poza autem uczy się w domu, po zaśnięciu dzieci.

– zapewnia. Najtrudniejszy jest dla niej język. Zarówno w „Chłopach” jak i w „Wydmuchowie” posługiwała się gwarą.

– pytała sama siebie przed wyjściem na scenę.

Artyści z ogłoszenia

Wici o montowaniu teatru rozeszły się po gminie Lipka pocztą pantoflową. Z ust do ust, od ucha do ucha. Przemka Oszczypałę do grupy ściągnęła sąsiadka, Teresa.

– mówi mężczyzna, który poza niezrozumianym epizodem na szkolnych schodach nie miał wcześniej kontaktu z teatrem. Małgorzata Buława nie pamięta, od kogo usłyszała tę radosną wieść, ale nie zastanawiała się ani chwili.

– zapewnia. Podobne doświadczenia z teatrem przedszkolnym ma Katarzyna Skrentna, choć ona dostąpiła bezpośredniego kontaktu z pomysłodawcą „A dlaczego nie”:

Jednomyślność w grupie dotyczy też koncepcji teatru, który robią mieszkańcy gminy Lipka. Przede wszystkim wystawiają klasykę, do tego z humorem. Aktorom towarzyszyć muszą sugestywne stroje i oddająca charakter miejsca akcji scenografia.

– uważa dyrektor GOKu. Na szczęście zaplecze grupy teatralnej stanowią pracownicy domu kultury. Panie Małgorzata i Ania na przykład dbają o stroje. Jak mówią aktorzy, są niezastąpione (nie tylko za sceną, ale też na niej). Aktorskiego bakcyla połknął  też Tomasz Kordos, także podwładny Lecha Wiśniewskiego.

– wspomina dyrektor Wiśniewski, który wspólnie z lokalnym stolarzem przygotowuje stałe elementy scenografii. Będą one wykorzystywane przy kolejnych przedstawieniach. Bo że robić teatr w Lipce warto to pewne.

Przemysław Oszczypała:

Katarzyna Skrentna:

Małgorzata Buława:

A wiecie Państwo, co jest w tym najlepsze? Że „A dlaczego nie” z grupy nieco przypadkowych osób przerodziło się w prawdziwą trupę teatralną. A przy tym w grono przyjaciół, niemal rodzinę. I to jest prawdziwa sztuka.