Mamy prawo wiedzieć, jak zginął nasz syn

Rafał Piątek uratował pięć żyć. Po tym, jak 26 czerwca o 10.55 komisja lekarska stwierdziła śmierć mózgu 19–latka, jego rodzice wyrazili zgodę na oddanie organów. Komu?

– wyjaśnia Krystyna Piątek. Tym większym zdziwieniem dla niej i dla męża był więc telefon, który po raz pierwszy w grudniu ubiegłego roku odebrał ojciec zmarłego.

– wspomina pan Zbigniew, dodając, że nieznajomy, rzekomo pochodzący z Katowic poprosił o spotkanie.

Niestety, mimo że nasz rozmówca, wciąż pozostający w kontakcie z rzekomym biorcą przez kilka godzin czekał w Katowicach pod wskazanym adresem, do spotkania nie doszło.

Chory żart, bo trudno nazwać to inaczej, na tym się nie skończył.

– kiedy w naszych rozmówcach gniew, wywołany igraniem z ich uczuciami, osiągnął poziom maksimum, zdecydowali się zgłosić sprawę do prokuratury.

„Ciągłe rozbudzanie wspomnień o naszym synu oraz oferowanie spotkań z biorcami jego organów doprowadza nas do życia w stałym napięciu oraz negatywnie odbija się na naszych przeżyciach psychicznych i emocjonalnych. […] Zachowanie to uniemożliwia nam przeżycie żałoby w spokoju i ciągle wystawia na szwank nasze uczucia”

– małżonkowie w ten sposób uzasadnili zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego, które skierowali do Prokuratury Rejonowej Katowice–Północ. Zrobili to, licząc na to, że uda się ustalić prawdziwe dane osoby, która ich niepokoi, a następnie pociągnąć ją do odpowiedzialności. Na rozstrzygnięcie tej sprawy trzeba poczekać[[pay]].

Zażalenie

Po czterech posiedzeniach 17 grudnia 2015 roku w złotowskim sądzie rejonowym zakończyło się postępowanie w sprawie wypadku, do jakiego doszło w czerwcu ubiegłego roku.

– poinformował nas sędzia Sądu Okręgowego w Poznaniu Aleksander Brzozowski.

Zbigniew Piątek złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia, ale, jak informuje sędzia, uzyskał odpowiedź odmowną, ponieważ, jak orzekł sąd, nie jest on osobą do tego uprawnioną. Nasi rozmówcy złożyli zażalenie na tę decyzję, złożyli też apelację od wspomnianego postanowienia, która – z tego samego powodu co zapisany powyżej – została odrzucona. Na tę decyzję państwo Piątek również złożyli zażalenie.

– wyjaśnia Aleksander Brzozowski.

Dlaczego nasi rozmówcy złożyli apelację? Nie dlatego, że chcieliby, aby sprawca wypadku poniósł wyższą karę.

– nasi rozmówcy podczas rozmowy trzymają fason. Przyznają jednak, że nie ma dnia, w którym po ich policzkach nie toczyłyby się łzy.

– urywa mama 19–latka. Czas nie ukoił jej bólu. A przeprosiny? 10 września na sali sądowej Piotr A. przeprosił państwa Piątków. Pan Zbigniew przeprosin nie przyjął, bo – jak powiedział – po osiemdziesięciu czterech dniach od zdarzenia nic one dla niego nie znaczą.

Nasi rozmówcy mają żal do rodziców chłopaka, że po tragedii nie próbowali się z nimi skontaktować. W sądzie młody kierowca suzuki mówił inaczej – twierdził, że ojciec i matka próbowali się skontaktować z naszymi rozmówcami, ale ci nie odbierali telefonu. Tę wersję potwierdził jego ojciec. Mężczyzna dodał też, że nie znali z żoną dobrze państwa Piątków i nie wiedzieli, gdzie mieszkają.

Wspomnienia nie dawały żyć

Państwo Piątek nie byli w stanie zostać w mieszkaniu przy Leśnej.

– wyjaśnia pani Krystyna.

– pan Zbigniew przeżywał podobne emocje.

– mamie chłopca łamie się głos.

Rozprawy ze zdjęciem

– przyznaje pan Zbigniew.

Wiele fotografii z okresu dzieciństwa i młodzieńczych lat ustawiono w pokoju, w którym rozmawiamy. Nad największym z nich wiszą szaliki Kolejorza.

– pan Zbigniew pogrąża się we wspomnieniach. Nie chcąc rejestrować tych dla każdego rodzica najtragiczniejszych: ciała dziecka w trumnie, państwo Piątek podjęli decyzję o skremowaniu zwłok.

Nie odpuścimy

– zaznaczają małżonkowie.

– państwo Piątek myślą o programie Państwo w Państwie.

Nie zamierzają przestać szukać odpowiedzi na dręczące ich pytania, nie zamierzają słuchać tych, którzy mówią, by zapomnieli i żyli jak przedtem. Bo tak żyć się już nie da.

– kończy. [[/pay]]