Najwyższe wiatraki, na których pracuje zakrzewianin, mają po 120m!

Ta historia wcale nie zaczyna się na nowoczesnych konstrukcjach turbin wiatrowych. Jej początek sięga kilkadziesiąt lat wstecz i dotyczy świętej pamięci babci młodego inżyniera i jej brata.

– przyznaje młody inżynier elektrotechniki. Na początku naszego spotkania opowiada historię wspomnianej babci, Gertrudy Pikulik. Pochodziła ze znanej w Zakrzewie rodziny Horstów. Jako jedyna z rodzeństwa została na rodzinnym gospodarstwie. Jej bratem był Edmund Horst, który w wojennej zawierusze trafił do obozu koncentracyjnego. Tam nabawił się gruźlicy, stąd po wojnie wrócił do Zakrzewa mocno schorowany. Chcąc jednak ulżyć siostrze w pracy na gospodarstwie, postanowił wybudować jej prądnicę.

– wspomina Artur. Brat jego babci obrobił topolę, na której miał zawisnąć zrobiony przez niego wiatrak. Edmund Horst zdołał wciągnąć konstrukcję na wysokość, ale silny wiatr ją strącił. Kolejne podejście już się nie udało i schorowany gruźlicą mężczyzna nie był w stanie dokończyć swojego dzieła.

Ta perspektywa może przyprawić o zawrót głowy

Wiatrak dla babci

Młody Gabriel dotrzymał słowa. Przed śmiercią babcia zobaczyła dzieło zrealizowane przez wnuka.

– opowiada dumny.

– wspomina nasz rozmówca. Prace trwały ponad rok. Skrzydła wirnika liczyły 2,6 metra średnicy, początkowo były wykonane z materiałów PCV. Nie sprawdziły się, więc młody konstruktor zamienił skrzydła na jesionowe. Sam je wystrugał, obrobił, pokrył kilkoma warstwami lakieru.

– wspomina inżynier. Wspomina, bo od jakiegoś czasu domowy wiatrak jest zdemontowany.

– wyjaśnia. Mówiąc wprost, wiatrak swojego autorstwa zamienił na te wielkie, które w coraz większej ilości pojawiają się również na terenie naszego powiatu. Nigdy nie sądził, że tak potoczy się jego zawodowa kariera, choć techniczna szkoła zawodowa, późniejsze studium, a w ostateczności studia czynią go kompetentnym do pracy przy tych okazałych budowlach.

W płatnej częśći przeczytasz:

NAJWAŻNIEJSZE PIERWSZE WRAŻENIE - Wiatrak, który stworzył, okazał się idealnym tematem pracy inżynierskiej. Oczywiście obronionej na pięć i opatrzonej komentarzem…

REKORDZISTA - W tej pracy sprawność fizyczna jest nieocenionym atutem. Nadwaga i przewlekłe dolegliwości właściwie z niej wykluczają. I w tym względzie Gabriel nie ma problemów...

EKSPRESOWO W DÓŁ - Stwierdzenie, że to niebezpieczna praca to oczywistość. U góry może nas dopaść pożar, napięcie elektryczne, może zabić wysokość, bo jak spadniesz, a nie masz zabezpieczeń, nie masz żadnych szans...

BŁĘDY, PECH, NIESZCZĘŚCIA - Strach? Był na początku. Już się przyzwyczaiłem, ale o rutynie nie ma oczywiście mowy – zapewnia zakrzewianin. Kabiny, w których pracują[[pay]]

Najważniejsze pierwsze wrażenie

Wiatrak, który stworzył, okazał się idealnym tematem pracy inżynierskiej. Oczywiście obronionej na pięć i opatrzonej komentarzem…

– wspomina profesorskie opinie. Krótko po tym postanowił poszukać pracy przy turbinach wiatrowych. Przejrzał oferty w internecie, trafiła się firma w Warszawie, do której należą wiatraki pod Margoninem, jednym z najbogatszych pod względem wiatraków obszarów naszego regionu. Tak Artur zawodowo związał się z Global Energy Service. Miło wspomina rozmowę kwalifikacyjną w stolicy.

– na te słowa pokazał przyszłym pracodawcom swój projekt. Ten sam, którym sfinalizował studia, a który teraz otworzył mu zawodową drogę.

– nie kryje dumy. Jakie postawiono przed nim wymagania? M.in. znajomość angielskiego w stopniu przynajmniej komunikatywnym, a jednocześnie z dobrym opanowaniem technicznego języka. Do tego znajomość schematów elektrycznych, hydraulicznych no i brak lęku wysokości. Artur nie kryje, że nie jest łatwo znaleźć ludzi do tej pracy.

– przyznaje zakrzewianin.

Szacunek do drabiny

Pracuje w kilkunastoosobowej ekipie, która obsługuje sześćdziesiąt wiatraków pod Margoninem i kolejnych kilkadziesiąt na innych obszarach kraju. Stąd raz na jakiś czas zdarzają się kilkudniowe wyjazdy w odleglejsze miejsca, ale najczęściej Artur pracuje w naszym regionie. Wyjazd przed szóstą rano, kilkudziesięciominutowy dojazd na godzinę siódmą pod Margonin, kolejnych kilka godzin pracy na wiatrakach i powrót do domu w okolicach szesnastej–siedemnastej. Tak wygląda tydzień jego zawodowych obowiązków. Tylko do pracy i z powrotem pokonuje łącznie blisko sto pięćdziesiąt kilometrów. Do tego dochodzą odległości przejeżdżane między wiatrakami. A na nich nie tylko usuwanie awarii, ale też regularne przeglądy. Niekiedy daje to pięć–sześć wejść i zejść dziennie na wysokie konstrukcje. Pracują w cztero–, a minimum dwuosobowych zespołach.

– zastrzega. Na każdym wiatraku są po kilka razy w roku. Najwyższe konstrukcje, na których pracuje zakrzewianin, mają po sto dwadzieścia metrów. Są w nich windy, ale często nie można z nich korzystać. Zostają drabiny.

– przyznaje nasz rozmówca.​

Młody inżynier we wnętrzu pomieszczenia, w którym kryje się główna część mechaniki turbiny (prywatne archiwum A. Gabriela)

​Rekordzista

W tej pracy sprawność fizyczna jest nieocenionym atutem. Nadwaga i przewlekłe dolegliwości właściwie z niej wykluczają. I w tym względzie Gabriel nie ma problemów. Swego czasu trenował sporty walki, regularnie chodzi na siłownię, a od jakiegoś czasu jego pasją są biegi ekstremalne. Tylko rodzinne i zawodowe obowiązki sprawiły, że nie wziął udziału w pierwszej edycji biegu Rage Run, który kilka dni temu odbył się w Łąkie. Jego umięśniona, wysportowana sylwetka najlepiej potwierdza, ile czasu poświęca zdrowemu trybowi życia.

– opisuje z uśmiechem. Przyznaje, że nikt tam nikogo nie ściga. Wchodzi się spokojnie, ale nawet jeśli ktoś ma przyzwoitą kondycję taka wspinaczka i tak potrafi zająć sporo powyżej dziesięciu minut. Czasami próbują bić w tym względzie rekordy. Aktualny w firmie należy od jakiegoś czasu do Artura. Na jeden z wiatraków pod Margoninem wszedł w niecałe... trzy minuty!

– wspomina początkowy okres pracy, którą wykonuje od czterech lat. Zapewnia też, że obecnie nie byłby w stanie powtórzyć tego wyniku.

– przyznaje. Tym bardziej wyczyn ten nawet dla niego ma swoją wartość.

Ekspresowo w dół

Stwierdzenie, że to niebezpieczna praca to oczywistość.

U góry może nas dopaść pożar, napięcie elektryczne, może zabić wysokość, bo jak spadniesz, a nie masz zabezpieczeń, nie masz żadnych szans. Dlatego nie kryje, że sam również woli pracować ze sprawnymi osobami. Takimi, które w razie potrzeby mogą pomóc, ale też takimi, o które sam jest spokojniejszy.

– mówi o specjalnych mechanizmach, które pozwalają w krótkim czasie bezpiecznie zjechać na ziemię.

– mówi Artur.

Podkreśla też, że na wiatraki nie można wchodzić, gdy trwa produkcja prądu, jedynie podczas testów.

– opisuje wrażenia.

Błędy, pech, nieszczęścia

Strach?

– zapewnia zakrzewianin. Kabiny, w których pracują na szczycie wiatraków, tylko z dołu wyglądają niepozornie. W rzeczywistości mają wielkość niedużego pokoju. Artur i jego koledzy często pracują na ich dachach. Przebywając na nich są zabezpieczeni trzema linami. W razie spadnięcia i zawiśnięcia na zabezpieczeniach mają maksymalnie kilkanaście minut na wciągnięcie przez partnerów na górę lub opuszczenie na ziemię.

– uzmysławia.

Wypadki w tej pracy to niestety nie tylko teoria.

– zakrzewianin opisuje znane mu przypadki.​

Artur nigdy nie lekceważy niebezpiecznej pracy. W domu czeka przecież rodzina (fot. Piotr Steffen)

​Dlatego Artur nigdy nie lekceważy obowiązków. Nie ma mowy o tym, żeby do pracy wybrać się przemęczonym, niewyspanym. W domu czeka przecież rodzina. Niedawno zresztą powiększona, gdyż od kilku dni obok małżonki i pięcioletniego syna tworzy ją również córeczka.

– mówi głowa tej czteroosobowej rodziny. Wśród bliskich jest też rodzeństwo i rodzice. To właśnie od taty, który w Zakrzewie prowadzi prywatny warsztat samochodowy, Artur uczył się podstaw mechaniki.

[[/pay]]