Nasz „village dream” w Głubczynie

Aby dojechać do państwa Cebulów, trzeba pokonać kilka kilometrów polną drogą. Latem nie jest to problem, ale zimą bywa już trochę gorzej. Po przejechaniu niespełna dwóch kilometrów, dach ich domu wyłania się zza gęstych świerków. I choć widać go z daleka, droga zajmuje nam jeszcze kilka minut. Gdy podjeżdżamy niemal pod same drzwi, na spotkanie wybiega nam wesoły berneńczyk, jak się później dowiadujemy, to Aron – członek rodziny, który jest zawsze i wszędzie.  Jako pierwszy po swojej posiadłości oprowadza nas oczywiście gospodarz – pan Rafał.    

Dzięki niemu niemal od razu poznajemy Rudą i Zulę, które zresztą radośnie witają nas swoimi mokrymi jęzorami. Małą ścieżką pomiędzy grządkami udajemy się dalej. Wchodzimy do pomieszczenia gospodarczego, a tam wita nas przyjemne ciepło bijące od kominka.

– pan Rafał woła żonę. Aron oczywiście bacznie obserwuje co się dzieje. Pani Iza, ubrana w fartuszek, wychodzi ze swojej małej pracowni. To właśnie tutaj eksperymentuje z mlekiem poznanych wcześniej jersejek  (ras krów – przyp. red.). Siadamy przy kominku...nasza podróż od Piły, poprzez Irlandię, a kończąc w małym domku, na wybudowaniu wsi Głubczyn, rozpoczyna się.

Od miłości do Irlandii

– zaczyna pan Rafał. Pierwszy to młodość. Nasi bohaterowie poznali się mając zaledwie po 17 lat. Może to i dobrze, bo dzięki temu, już tak wcześnie, zaczęli czerpać razem z życia pełnymi garściami. Rozsądku im jednak nie brakowało. Tym bardziej, że w ich życiu dość szybko pojawił się syn Mateusz. Pan Rafał wyszkolił się na zawodowego żołnierza, a pani Izabela zdobyła tytuł magistra z zakresu transportu i logistyki. Pracę znalazła w Wałczu, jako celnik. Oboje w mundurach, ze stałą, dobrą pracą. Coś gdzieś ich zawsze jednak ciągnęło... Impulsem było zamknięcie Posterunku Celnego w którym pracowała pani Izabela. W krótkim czasie zapadła decyzja: „Jadę do Irlandii, jak nie znajdę pracy w tydzień, wracam”. Jak powiedziała, tak zrobiła. Tymi słowami można powiedzieć, zakończył się ich pierwszy etap życia. Po wylądowaniu na Zielonej Wyspie rozpoczął się drugi. Pan Rafał do żony dołączył po kilku miesiącach. Syn dojechał po tygodniu, tam ukończył szkołę średnią i studia. Dziś z perspektywy czasu jego rodzice cieszą się, że właśnie tam mógł dorastać.

– mówi pan Rafał. A im?

– wspomina nasza rozmówczyni.

Państwo Cebulowie wyjechali w 2006 roku. Wyjazd w tamtym okresie, do płynącej mlekiem i miodem Irlandii, był dobrą decyzją. Niestety nasi bohaterowie poczuli również na swojej skórze kryzys, niemniej jednak i z niego potrafili wyjść obronną ręką.

– mówi pan Rafał. Polska nie dawała im jednak o sobie zapomnieć, tęsknota powoli zaczynała wdzierać się w ich życie. W 2014roku  postanowili wrócić, ale pod jednym warunkiem: „Musimy zamieszkać na wsi. Z dala od miejskiego zgiełku, otoczeni lasami i zwierzętami”. Tak zakończył się ich drugi, wspólny etap życia

W dalszej części przeczytasz jeszcze:

Mieszczuchy na wsi – Po niedługich poszukiwaniach, znaleźli swoją ostoję. Ich wybór padł na Głubczyn, a dokładnie na otoczony z każdej strony drzewami domek, znajdujący się dosłownie w polu...

Wiejska sielanka – Pomysł na życie i interes jednocześnie. Trzeci etap życia państwa Cebulów, jak potwierdzają, jest najciekawszy i chyba, najbardziej satysfakcjonujący...

Etap numer 4? – Tutaj się spełniają. Praca na wsi daje im ogromną satysfakcję. – Nareszcie nauczyłam się gotować, kiedyś nie przywiązywałam do tego wagi[[pay]]

Mieszczuchy na wsi

Po niedługich poszukiwaniach, znaleźli swoją ostoję. Ich wybór padł na Głubczyn, a dokładnie na otoczony z każdej strony drzewami domek, znajdujący się dosłownie w polu. Najbliżsi sąsiedzi oddaleni są od nich o kilkaset metrów. Cisza i spokój.

– mówi pan Rafał. Te obowiązki to Zula, Ruda, Ferdek, Blanka, Aron – rzecz jasna i trzy koty. Jak zgodnie twierdzą nasi rozmówcy, posiadanie takiej wesołej gromadki, to jednak sama radość i co najważniejsze same, smaczne korzyści.

– mówi gospodyni.  

Pani Izabela w swoim żywiole. Obok niej Ferdek, Blanka i oczywiście Aron

Spróbowaliśmy i potwierdzamy. Rzeczywiście, coś w tym jest. Od zwykłej – łaciatej, smakują  inaczej. Naszym rozmówcom zresztą właśnie o to chodziło. Tym bardziej że państwo Cebulowie są smakoszami serów i znają się na rzeczy.

– tłumaczy pan Rafał. Jersejki wypatrzyli podczas podróży w okolicy Wałcza.

– z uśmiechem wspomina pani Iza.

– wyjaśnia. Atutem, który przeważył nad wyborem tej rasy, było też wyjątkowe mleko. To właśnie dzięki niemu możliwe jest tworzenie smakowitych serów.

Wiejska sielanka

Pomysł na życie i interes jednocześnie. Trzeci etap życia państwa Cebulów, jak potwierdzają, jest najciekawszy i chyba, najbardziej satysfakcjonujący.

– mówi. A co dopiero dojenie krów i odbieranie porodów? W tym roku Zula i Ruda doczekały się swojego pierwszego potomstwa. Mamy raczej niespecjalnie przejmowały się pojawianiem na świecie ich dzieci, pani Izabela wręcz przeciwnie.

– wspomina Pani Izabela.

– mówi.

Pierwszy cielak w rodzinie Cebulów pojawił się w deszczową noc, całkiem niespodziewanie jak dla pani Izy.

– wspomina. Podobnie było z Rudą. Blanka urodziła się także zupełnie niespodziewanie, oraz bez żadnych komplikacji. Po urodzeniu cieląt nareszcie mogła ruszyć produkcja domowych serów. Dojenie krów okazało się jednak dość trudną sztuką. Zdarzały się bowiem kopyta w wiadrze i wylane mleko. Oj działo się. Wychowana w mieście pani Iza, mimo to dała sobie z tym radę. Od miesiąca jest już łatwiej. Państwo Cebulowie tchnęli w swoje małe gospodarstwo powiew świeżości – zakupili dojarkę.

Etap numer 4?

Tutaj się spełniają. Praca na wsi daje im ogromną satysfakcję.

– mówi nasza rozmówczyni.

Poza tym to świeże powietrze, te poranki, piękne otoczenie natury. Czego więcej chcieć...

A jeszcze do tego pyszny swojski serek, z domową konfiturą z czerwonej cebuli (znana przede wszystkim w Irlandii jako „chutney”  przyp. red), popijany oczywiście domową nalewką z malin... Hm, można się rozmarzyć. Państwo Cebulowie docenili to, co swojskie. Z miasta uciekli na wieś, jak na razie korzenie zamierzają zapuścić tutaj na dłużej. Kto wie, być może ich sery rozsławią kiedyś nasz region? Na razie etap numer 4 nie wchodzi w grę. Nasi rozmówcy nie mówią jednak nie.

– mówi pani Iza.[[/pay]]