Rodzice na medal

Robimy to dlatego, że jest taka potrzeba. Mamy dzieci w szkole i chcemy działać na ich rzecz.

I chcemy integrować nauczycieli, rodziców i dzieci. Żebyśmy byli jedną grupą, która razem podejmuje decyzje. I aby nikt nie czuł się odsunięty na dalszy plan.

Wbrew pozorom bardzo duży. Jeśli rada rodziców działa sprawnie, może niemal wszystko. Ktoś, kto nie współpracuje z rodzicami, nauczycielami i dziećmi zwykle ma dużo do powiedzenia, niestety w sensie negatywnym. A jeżeli przyjdzie do szkoły, porozmawia z nauczycielami i uczniami, to wiele spraw może wyjaśnić. Dzięki takiemu podejściu możemy uzyskać lepsze wyniki edukacyjne, a przecież o to w tym chodzi.

Reklama

W tej chwili już nie, choć kiedyś też podchodziłyśmy do nich z dystansem.
Iwona Gabarkiewicz: Wszyscy musieliśmy przekroczyć pewną granicę. Na szczęście otwartość obecnej dyrektor pani Ewy Polańskiej–Ciechanowskiej sprawiły, że również my – rodzice się otworzyliśmy.

Pani dyrektor była bodźcem do nawiązania współpracy między rodzicami i nauczycielami. Dzięki temu też wzięliśmy udział w ministerialnym projekcie „Szkoła współpracy, uczniowie i rodzice kapitałem społecznym nowoczesnej szkoły”. Na warsztaty do Bydgoszczy pojechali uczniowie, rodzice i nauczyciele. Tam mieliśmy okazję omówić nasze spostrzeżenia na temat funkcjonowania szkoły i przedyskutować pomysły na poprawę sytuacji. Z tego musieliśmy zrobić jeden wspólny projekt. To bardzo duży krok naprzód.

Reklama

My tę barierę przełamaliśmy, ale jest jeszcze wielu rodziców po tej drugiej stronie – nieufności. Powoli jednak coraz więcej z nich się przekonuje, że nauczyciel też człowiek, a rodzice swoją działalnością mogą mieć wpływ na funkcjonowanie szkoły.

Pracą, konkretnymi działaniami. Zrobiliśmy kąciki wypoczynkowe dla uczniów, klasę pod chmurką, szkolną kawiarenkę, teraz będziemy zagospodarowywać teren przed frontem szkoły.

Przykłady i efekty naszych działań są najlepszą zachętą do włączenia się w prace rady rodziców.

Reklama

Oczywiście, że nie. Przede wszystkim zależy nam na ciągłym ukierunkowywaniu dziecka. Poczynając od uczenia szacunku do innych, przez umiejętność budowania relacji z kolegami i nauczycielami w szkole, po osiągnięcia w nauce.

Reklama

Dzięki pracy w radzie nie mam obaw przed kontaktem z nauczycielami. Dzwonię do nich z problemami i pomysłami, a oni do mnie. Jesteśmy w stałym kontakcie. Ta współpraca na linii nauczyciel rodzic jest niezwykle potrzebna do uzyskania możliwie najlepszych efektów dydaktyczno-wychowawczych dzieci.

Że to są zwyczajni, fajni ludzie.

Wiemy, że wzajemne zrozumienie daje super efekty. Nauczyliśmy się, jak współpracować, jak wychodzić z pomysłami na zewnątrz, choćby przy budowie „klasy pod chmurką”.

Reklama

Uczniom brakowało miejsca, w którym mogliby spędzać czas między lekcjami i efektywnie wykorzystywać przerwy...

…a że był taki nieładny kawałek ziemi między szkołą a orlikiem, więc uznaliśmy, że można go zamienić w coś konkretnego. Iwona, z racji profesji [jest inżynierem architektury krajobrazu – red.] wymyśliła coś niesamowitego, pani dyrektor coś dorzuciła i tak powstała ta klasa. My też tam pracowaliśmy.

Chcemy tam jeszcze dobudować wiatę, by faktycznie była to klasa, z wyposażeniem, z dodatkowymi elementami edukacyjnymi. Właśnie szukamy pieniędzy na ten cel, ale myślę, że nam się uda. Będzie ładniej i ciekawiej dla uczniów.

Reklama

Jesteśmy razem trzeci rok. Mamy odważne pomysły, jak choćby zawiązanie stowarzyszenia, by pozyskiwać pieniądze z Lokalnej Grupy Działania. Mam nawet kilka osób, które mogłyby nam pomóc przy opracowaniu i potem prowadzeniu niezbędnej dokumentacji.
Niezaprzeczalnym sukcesem Rady Rodziców przy Zespole Szkół w Lipce jest to, że oddała głos uczniom. To w polskiej szkole wciąż rzadkość.

Podczas warsztatów „Szkoły współpracy” uczniowie mówili, co by zmienili w szkole. Była mowa o muzyce na przerwach, kącikach wypoczynkowych, ale też zwrócili uwagę na to, że nie chcą mieć zadań domowych na weekendy.

Reklama

Dla nich to było bardzo ważne, by mieć ten czas zupełnie wolny od szkoły. To takie proste, ale my, dorośli, nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Podczas warsztatów, na neutralnym gruncie, uczniowie się otworzyli i opowiedzieli o swoich potrzebach. Dzięki temu udało nam się wypracować kompromis.

Podam przykład: podczas zajęć w „Szkole współpracy” jedna z nauczycielek tłumaczyła coś uczniowi. Ma być tak i już. Wtedy prowadząca szkolenie podeszła i powiedziała: ale niech pani posłucha również ucznia…

Reklama

Nauczyciele także muszą nad sobą pracować. Muszą udoskonalać relacje z uczniami i rodzicami, by osiągać jak najlepsze efekty.

Taka mała, ale ważna rzecz: zwróciliśmy uwagę, że podczas wywiadówek rodzice siedzą w ławkach tak samo jak ich dzieci, a to nie sprzyja dyskusji. Zmieniliśmy to i teraz siadamy przy jednym dużym stole, pijemy kawę i rozmawiamy bardziej partnersko. Skróciliśmy dystans. Oby tak dalej.

Tak, choć jednym z ważnych argumentów przemawiających za naszą wygraną było to, że pozyskujemy pieniądze z innych źródeł niż tylko składki rady rodziców.
Henryka Drobczyńska: Współpracujemy z wieloma partnerami, firmami, co zostało docenione.

Reklama

Niestety wiele rad rodziców nadal działa schematem: uzbierają pieniądze ze składek i na koniec roku ufundują nagrody książkowe dla najlepszych uczniów. I na tym ich rola się kończy. My działamy szerzej. Organizujemy Dzień Dziecka, Mikołajki, kawiarenki, wychodzimy na zewnątrz, zachęcamy do współpracy np. Nadleśnictwo Lipka czy też lokalne firmy. I wszyscy pozytywnie do nas podchodzą. Wiedzą, że pracujemy na rzecz szkoły za darmo i nam pomagają. Jesteśmy im za to bardzo wdzięczni.

Reklama

Zaczęło się od tego, że to wójt Przemysław Kurdzieko zaproponował, że zgłosi nas do Nagrody Powiatu. Nas? Byłam zdziwiona, ale przemyślałam to i zapytałam sama siebie: dlaczego nie? Pracowaliśmy, efekty są, więc warto spróbować.

Już sam fakt, że wójt uznał, że nasze zaangażowanie i działalność Rady Rodziców zasługuje na taką nagrodę było dla nas wielkim wyróżnieniem. A gdy wygraliśmy byliśmy bardzo szczęśliwi.

Jeszcze dziś nie mogę spokojnie usiedzieć na krześle. Chce mi się krzyczeć hurrra! A może nasza wygrana będzie motywacją dla innych rad rodziców?

Zrobimy wiatę, o której mówiłyśmy, ale też zagospodarujemy podwórko za szkołą na ulicy Gajowej. Dzieci narzekają, że nie mogą wyjść tam na zewnątrz, bo jest tam błoto. To też efekt tego, że rozmawiamy z uczniami, panią dyrektor i nauczycielami. Dzięki temu wiemy, co robić.

Ale dlaczego my nie możemy pomóc? Gmina cały czas inwestuje w szkołę, ale nie widzę powodu dla którego mielibyśmy nie pomagać. Szkoła to jest nasze wspólne dobro i musimy razem starć się o jak najlepsze jej funkcjonowanie. A skoro rodzice chcieli np. pomalować klasy swoich dzieci, to po prostu to zrobili.

Malkontenci też są potrzebni, bo gdy powiedzą, że to zadanie gminy, to może rzeczywiście samorząd da nam np. farbę?

Zostało nam jeszcze kilka lat wspólnej pracy, jeśli oczywiście rodzice nas do tej rady wybiorą. Myślę jednak, że nie jesteśmy niezastąpieni. W naszej społeczności szkolnej sporo ciekawych i aktywnych rodziców, którzy mogliby z nami współpracować i chętnie zagarnę ich do tego w przyszłym roku szkolnym.

Może nowi rodzice będą mieć wigor, nowe pomysły i zrobią jeszcze więcej niż my? Przyszłością się nie przejmujemy.

Z drugiej strony muszę powiedzieć, że czytam blogi rad rodziców działających w Polsce i wiem, że mamy jeszcze wiele do zrobienia.