Stolarz na swoim. Wytwarza trzonki i szczebelki

Państwo Młodawscy, rzecz jasna, podłogę w domu zamiatają miotłą z trzonkiem wytworzonym we własnej firmie.

– uśmiecha się pani Joanna, właścicielka firmy stolarskiej.

– dodaje. Jakość i przystępna cena, to wszystko wpływa na to, że od blisko 7 lat trzonki z gminy Krajenka trafiają do wielu polskich mieszkań, a nawet i w ręce niemieckich gospodyń. Popyt na tego rodzaju produkt, jak się okazuje jest ogromny. Gdyby tylko mała krajeńska firmy miała możliwości, mogłaby dziennie sprzedawać nawet tysiące sztuk.

– wyjaśnia Piotr Młodawski. W firmie nic się nie marnuje. Trzonki mają długość od 1 metra do 1,5. Tak więc gdy ten najdłuższy nie wyjdzie, bo np. pojawią się sęki, można docinać dalej i tak, aż do tej najniższej wartości. Oprócz trzonków, furorę robią także elementy do łóżeczek dla dzieci.

– dodaje pan Piotr. Nasi rozmówcy do końca nie są pewni w czym tkwi  fenomen szczebelków i trzonków. Oni również są zdziwieni, że jest na to aż tak ogromny popyt. Sprzyjającą sytuację na pewno jednak wykorzystali. W powiecie złotowskim nie brakuje przedsiębiorstw zajmujących się tego typu produkcją, zauważa stolarz, a mimo to nadal nie są one w stanie nasycić rynku.

Nie tak miało być

Państwo Młodawscy zajmują się jednak nie tylko szczebelkami i trzonkami. W ich ofercie jest także stawianie płotów, wiat, pergoli, a nawet renowacja mebli.  Jak zgodnie twierdzą da się z tego wyżyć, ale nie jest łatwo. Tym bardziej, że konkurencja w tej branży jest spora. Pierwsze lata były dla nich trudnym okresem. Już na samym początku swojej działalności musieli zmierzyć się z problemami rodzinnymi.

– wyjaśnia stolarz. Przez ponad 6 lat pan Piotr pracował w dwóch miejscach – u siebie i w jednej z okolicznych drukarni. Jego żona w związku z pojawieniem się na świecie syna, mogła zrezygnować nieco wcześniej. Mordercze tempo momentami było nie do wytrzymania. Jak się jednak powiedziało „A”,  siłą rzeczy przyszła kolej na „B”. Ostatecznie wolnym przedsiębiorcą stał się dopiero w tym roku.

– śmieje się P. Młodawski. Nie narzeka, choć rzeczywiście potwierdza, że małym firmom nie jest tak łatwo. Koszty utrzymania pracowników, budynków, maszyn itp. są ogromne.

– zapewnia małżeństwo.

– zauważa pan Piotr. W roli szefa czuje się całkiem dobrze. Wyznaje bowiem zasadę, że z ludźmi trzeba rozmawiać. To już nie te czasy, że pracownikom mówiło się: „Na twoje miejsce jest dwudziestu”. Pan Piotr też nie raz to słyszał. Dlatego stara się dobrze traktować  podwładnych, z należytym im szacunkiem.

– zauważa.  Szacunek, zaufanie i zwyczajna, ludzka rozmowa, na to stawiają Młodawscy. Obecnie na stałe zatrudniają jednego pracownika, starają się jeszcze o dwóch. Firma powoli, ale rozwija się. To napawa dumą, a zarazem zdziwieniem, bo życie stolarza miało wyglądać zupełnie inaczej.

Od trąbki do młotka

Pierwszą pasją naszego rozmówcy, jak się okazuje była muzyka. W wieku 8, albo 9 lat, dokładnie już nie pamięta, zaczął grać na trąbce w Orkiestrze Dętej Ochotniczej Straży Pożarnej w Krajence. Zaciągnął go tam wujek. Młody Piotr szybko połknął bakcyla, w orkiestrze  jest do dziś. Trąbkę zamienił jednak na puzon. Na próby, mimo pracowitego tygodnia, stara się zawsze znaleźć czas. – Uwielbiam to – podkreśla. Jako młody chłopak miłość do muzyki chciał zresztą połączyć  z zarabianiem pieniędzy. Jego pomysłem było wstąpienie do wojska, a tam gra na instrumencie w wojskowej orkiestrze. Komisja poborowa jednak nie była przychylna jego kandydaturze. Tym sposobem musiał zdecydować się na zawód numer dwa, czyli stolarza.  Daleko do szkoły nie miał. Uczył się bowiem jeszcze w Krajence, w szkole zawodowej przy zakładzie Pilskie Fabryki Mebli, mieszącym się przy ul. Władysław Jagiełły. To był początek lat 90.. W ówczesnym czasie wielu chłopców decydowało się na stolarstwo.

– wspomina czasy szkolne nasz rozmówca. Firma, w której zdobył wykształcenie, cieszyła się sporym uznaniem na rynku. Ponadto trafił pod opiekę samego majstra, zatem miał szansę nauczyć się bardzo wiele. Po zakończeniu edukacji, został zresztą pracownikiem zakładów. Gdy jednak upadły, jego stolarska kariera na chwilę się zatrzymała. Wszystko wróciło 7 lat temu. Co do marzeń o graniu w wojskowej orkiestrze? Ostatecznie się spełniło. Gdy 20–letni Piotr został wezwany na komisję poborową usłyszał, że jest zdolny do służby. Nie omieszkał jednak przypomnieć wtedy o tym, że gdy zgłosił się sam, z własnej woli stwierdzono, iż się nie nadaje. Powodem rzekomo był zły zgryz.

– mówi stolarz.

– wspomina. 

To się opłaca

Gdyby dziś stanął przed tym samym wyborem: wojsko albo stolarstwo. Bez wahania wybrałby to ostanie. Muzycznie spełnia się w krajeńskiej orkiestrze, to jemu wystarcza. Stolarstwo jest natomiast nie tylko sposobem na zarobienie pieniędzy, ale przede wszystkim okazją do robienia, tego co naprawdę lubi.

– zauważa

P. Młodawski. W tym zawodzie jest w swoim żywiole. Jego ulubionym zajęciem jest renowacja mebli.

– zauważa stolarz. Własna firma na pewno wymaga większego zaangażowania i odpowiedzialności, ale nie ma to jak być na swoim. W końcu tutaj nikt na ciebie nie krzyczy, jeśli przyjdziesz do pracy nieco później – a to jeden z tych plusów, który nasz rozmówca, momentami ceni sobie najbardziej.