Z miłości do księdza. W buczkowskiej parafii wszystko jest inaczej

Pogrzeb. Tłum żałobników, córki zmarłej zawodzą, a tu księdzu grunt spod nóg ucieka. Z kropidłem wzniesionym ku niebu wjeżdża pod trumnę. Szok. Płacz się urywa, ksiądz krzyczy:

W domu sołtysa Ryszarda Glugli siedzimy we czwórkę, wszyscy zanosimy się od śmiechu.

– Jan Gołła z rady parafialnej rechocze najgłośniej. To on wyciąga duchownego z grobu. A ten to chłop na schwał, ponad sto kilogramów.

– pamięta sołtys.

Ksiądz Tadeusz Kolon trafia do Wielkiego Buczka z końcem wakacji 1990 roku. Ze Śląska. Robi wrażenie jako „piękny, uroczy i zgrabny mężczyzna”. Z czarnymi lokami. Zaskakuje parafian talentem muzycznym. W ruch idą gitara i akordeon, potem też bębny. Powstaje schola. Ale najbardziej zjednuje sobie ludzi na piłkarskim boisku. Prawie rok po objęciu parafii, podczas dożynek, sędziuje mecz piłkarski.

– opowiada Elżbieta Sikorska, która na co dzień pomaga księdzu.

– dodaje. Z początku ludzie mu czapkują, ale on woła do nich „cześć”.

Pierwszy zgrzyt przychodzi w 1991. Przez I komunię świętą. Uroczystą mszę proboszcz planuje na 8:00, więc rolnicy się buntują. A kto trzodę oporządzi? Kto krowy wydoi i na pastwisko wypędzi? A ksiądz chciał, by parafianie więcej czasu na świętowanie mieli.

– mówi R. Glugla. Miejscowi kwitują to krótko: wtedy jeszcze miasto z ks. Tadeusza nie wylazło. Teraz komunie są jak się należy, o 10–11.

To dopiero 30% artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

W buczkowskiej parafii wszystko jest inaczej. Kazania są tak krótkie, że zdawać by się mogło, że można je przeoczyć. – Nieraz dwie – trzy minuty trwają, a człowiek...

– Ludzie sobie to chwalą. Przedtem trzeba było ze dwie godziny czekać, wyglądać księdza, a teraz idą do kościoła na wyznaczoną godzinę i już...

Ksiądz całkiem wysiada przed Sylwestrem. Kilka lat temu. Nogi odmawiają mu posłuszeństwa całkowicie – taki rodzinny spadek. Na łóżku znajduje go...

– Beczą wszyscy jak cielaki – R. Glugla opisuje przyjazd księdza Tadeusza do domu, na chwilę, na 30–lecie jego święceń kapłańskich. Strażacy wnoszą go...

– Co? To je ksiądz?! W Buczku ksiądz jest tylko jeden, ksiądz Tadeusz. A reszta to są szczochy zdojone!...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

W buczkowskiej parafii wszystko jest inaczej.

Kazania są tak krótkie, że zdawać by się mogło, że można je przeoczyć.

– zapewnia sołtys Glugla.

– chwali się J. Gołła.

Komunię świętą chór dostaje na koniec mszy, więc ciszy w kościele nie ma. Przyjezdni się dziwią, ale po co ciało Chrystusa przy odgłosie szurania butów przyjmować, skoro można przy akompaniamencie chóru?

Kolędy ksiądz po niemiecku śpiewa dla tych, którzy z Wielkiego Buczka i okolic na Zachód za lepszym chlebem wyjeżdżają.

– mówi pan Janek. Bo ksiądz Tadeusz, Ślązak w końcu, doskonale mówi w języku Goethego. Niemieckich grzechów też wysłucha i Niemcowi rozgrzeszenie da. Gdy ci z Zachodu na święta do rodzin przyjadą, to wyspowiada ich choćby w domu lub na schodach, jest nawet na telefon. A przy okazji młodych żyjących na kocią łapę do ślubu namówi.

– twierdzi E. Sikorska.

– pan Gołła przypomina, że proboszcz Kolon jest ciężko chory. Sam kiedyś powiedział, że Jezus znacznie krócej niż on cierpiał...

Wreszcie w Wielkim Buczku ksiądz ma urlop. W wakacje choćby w domu siedział, to jedną mszę odprawia, a nie dwie jak normalnie. I to ludzie zaakceptowali.

Hitem parafii jest jednak kolęda. Proboszcz Kolon od lat walczy z chorobą nóg. Ta w końcu sadza go na wózek, więc duchowny nie może odwiedzać wiernych. Wpada na inny pomysł – niech oni przyjdą do niego. I przychodzą. Jednego dnia, na z góry ustaloną godzinę. Siadają w ławkach, ksiądz mówi „pokój temu domowi” i zaczynają rozmawiać. Co kogo boli, komu trzeba pomóc, jakie remonty czekają parafię. Ci bardziej skryci po mszy rozmawiają z proboszczem w cztery oczy.

– opowiada pan Janek.

– mówi pan Ryszard, a pani Ela dodaje:

I też by tak kcieli.

Elastyczność księdza zjednuje mu parafian. I ten jego dar przekonywania... Nagłośnienie, posadzki, ogrzewanie w kościele w W. Buczku, budowa kościoła w Czyżkowie, zalewu za plebanią – prawie wszystko robią wierni.

– śmieje się sołtys.

– dodaje J. Gołła.

A czasem, jak na św. Floriana, rzuci strażakom tacę i powie: idźcie sobie porządźcie.

Ksiądz całkiem wysiada przed Sylwestrem. Kilka lat temu. Nogi odmawiają mu posłuszeństwa całkowicie – taki rodzinny spadek. Na łóżku znajduje go E. Sikorska. Duchowny dziwnie mówi, znowu nafaszerował się tabletkami przeciwbólowymi. Bo od lekarzy ks. Tadeusz najchętniej opędzałby się święconą wodą. Zawołani na pomoc mężczyźni wynoszą go z domu, do karetki. Pani Ela podsłuchuje coś o sepsie. Parafia zastyga w strachu. Duszpasterz najpierw trafia do szpitala w Pile. Któregoś dnia odwiedzają go strażacy. Siadają w jego izolatce, ksiądz pali papierosy.

Jan Gołła znowu zanosi się śmiechem.

– relacjonuje słowa lekarza. Z Piły ks. Tadeusz jedzie do Złotowa, na oddział paliatywny.

– zaznacza sołtys Glugla. W szpitalu nie ma dnia bez odwiedzin.

– mówią parafianie.

Oni odwdzięczają się, trzymając kasę parafii w ryzach. To co ludzie płacą za śluby i pogrzeby idzie na konto zastępcy proboszcza, który przyjeżdża z innej parafii. Reszta ma zostać w Buczku. Ksiądz „zastępca”: Nie ma pieniędzy z tacy, gdzie ten pan?! Zawołać mi go! Gdy staje przed nim skarbnik woła:

– R. Glugla opisuje przyjazd księdza Tadeusza do domu, na chwilę, na 30–lecie jego święceń kapłańskich. Strażacy wnoszą go na wózku do kościoła. On jedzie między ławkami wiernych, odwraca się, wydusza „Witam was moi kochani” i wybucha płaczem. Łzy leją się strumieniami przez kilkanaście minut. Z młodych i starych oczu. Parafian i przyjezdnych.

– twierdzi pan Ryszard, któremu proboszcz Kolon przyjmował dzieci do komunii i udzielał im ślubu. Zżył się z mieszkańcami parafii przez te dwadzieścia siedem lat.

A że długo na wózku albo na motorku jeździ i nawet na podniesieniu podczas mszy nie wstaje? A pod wózkiem, za ołtarzem jest kałuża, tak mu się te nogi „pocą”? Większości to nie przeszkadza. Nasi rozmówcy twierdzą, że niepełnosprawny więcej im daje niż niejeden zdrowy. Choć cierpi, to chce być wśród nich.

– podkreśla Jan Gołła, który już się boi, co to będzie, gdy ksiądz Tadeusz przejdzie na emeryturę.

– żartuje Elżbieta Sikorska.

– uważa pan Jan. Na dowód, jakim przywiązaniem darzą księdza Tadeusza Kolona mieszkańcy sołtys przytacza historyjkę sprzed lat: Na plebanii gości oaza. Miejscowi chłopcy, trochę łobuzy, palą ognisko nad zalewem, popijają i co jakiś czas idą na panny ze Śląska. Ksiądz, który opiekuje się dziewczętami, przegania ich, a oni znowu próbują. W końcu przychodzi do ich ogniska, straszy policją.

– pyta miejscowy, rzadko zaglądający do kościoła, rozrabiaka, patrząc na mężczyznę z krótkich spodenkach i podkoszulku.

– uspokajają go koledzy.

Znowu wszyscy wybuchamy śmiechem.

– rzuca Jan Gołła, podtrzymując nasze rozbawienie.

Od tego czasu przywiązanie do proboszcza jeszcze wzrosło. Ks. Tadeusz zaczyna chodzić, więc parafianie mają nadzieję, że zostanie z nimi na lata.

– mówią chórem.

[[/pay]]