Zaczęło się w garażu. Z pasji powstała duża firma

Wywodzimy się z gospodarstwa, a jak wiadomo na gospodarstwie zawsze jest coś do zrobienia. Trudno policzyć godziny, które spędzaliśmy, dłubiąc razem z tatą przy ciągnikach, przyczepach, maszynach. To były świetne czasy...

Motocykle nas kręciły! Motorynki, Komarki, WSK–i – trochę się tego przewinęło, a że te sprzęty się psuły, dłubanie przy nich zajmowało sporo czasu

Więcej było pchania niż jeżdżenia, jednak bawiliśmy się świetnie

Dzięki temu poznawaliśmy technikę, mechanikę

Dziś, jeśli ma się pieniądze, idzie się do sklepu – salonu i kupuje motocykl, np. cross’a, bo ten akurat nadaje się w teren. Ja cross’a zbudowałem sam, z WSK–i. Jak to latało po polach! Kiedy miałem dwanaście lat we wnęce, pod schodami naszego domu sam rozłożyłem i złożyłem silnik WSK–i. Do dziś nie wiem, jaki miałem cel, ale pewnym jest, że poznałem ten motocykl na wylot

Reklama

To było coś! Chociaż też się raz na jakiś czas psuł...

Był taki zwyczaj, który panuje chyba dalej, że na osiemnastkę w formie prezentu dostaje się pieniądze, by ten młody – dorosły człowiek sam mógł zdecydować, na co chce je wydać. Koledzy wydawali różnie: na auta, na imprezy. Ja postanowiłem, że kupię sobie nie zwykłą spawarkę, ale migomat

Reklama

Pamiętam to jak dzisiaj: był używany, przywieziony z Niemiec. Zapłaciłem za niego 1000 zł. To był wtedy cud techniki na skalę gminy, jeśli nie powiatu czy województwa!

To były czasy, gdy takie części, nawet nieoryginalne, były bardzo drogie. Taniej wychodziło pospawać i ludzie się na to decydowali, bo trwałość takiego zabiegu też była nienajgorsza

Reklama

Z dzisiejszego punktu widzenia można powiedzieć, że wróciłem na stare śmieci

Jeśli chodzi o maszyny rolnicze, to tak jak wspominałem – wiele razem z tatą robiliśmy na swoje potrzeby. Jednak w 2006 roku zjawił się kolega i zapytał, czy nie zbudowałbym mu ładowacza czołowego

Budowałem go przez miesiąc. Bez projektu, rysunku technicznego, bez obliczeń – wszystko miałem w głowie

Początki były właśnie takie, że robiliśmy głównie ładowacze do C330 albo C360, bo wszyscy je mieli. My także. Wiele z tych sprzętów pracuje nadal

Nazwa nie była długo obmyślania. Poszedłem do Urzędu Miasta i Gminy w Łobżenicy, gdzie zapytano mnie, jak się będzie firma nazywała... Wymyśliłem to na miejscu: Spaw–Met. Prosto, czytelnie, logicznie

To były najpiękniejsze, najprostsze czasy. Robiliśmy typowe rzemiosło. Elementy z arkusza stali wycinaliśmy ręcznie, szlifierkami. Trochę lepiej było, kiedy pojawiła się pierwsza kopiarka. Nie była jednak sterowana komputerowo, lecz pracowała w oparciu o model. Ten musiał być natomiast odpowiednio ustawiony. Błąd w obliczeniu, czyli np. ustawienie o 0,5 cm wzoru nie tak, powodował małą katastrofę. Wtedy już zamawialiśmy całego TIR–a stali raz na dwa miesiące

Reklama

W 2012 roku kupiliśmy wycinarkę CNC. Z czasem doszły jeszcze nożyce gilotynowe, prasa krawędziowa, wiele innych urządzeń, o których wcześniej nawet nie marzyliśmy. Produkcja rozkręciła się o 100% i rosła

Od tego momentu możemy mówić, że powstał u nas profesjonalny dział projektowy, działający w oparciu o komputery, programy do projektowania i obliczania. Kieruje nim Mateusz

Ten zakład ciągle działa. Chcieliśmy go rozbudować, jednak trafiliśmy na spory opór ze strony urzędnika w łobżenickim magistracie. Wydaje się to dziwne biorąc pod uwagę, że obecnie zatrudniamy ponad 50 osób, w tym sporą część właśnie z gminy Łobżenica. To był przełom 2014 i 2015 roku. Wtedy pojawiła się inna możliwość: przeniesienie do dawnego zakładu Konmetu w Kleszczynie. W gminie Złotów rozmowy w urzędzie poszły znacznie lepiej i teraz główna siedziba firmy mieści się w Kleszczynie

Ładowacze nie są już naszym głównym produktem

Niestety tam, w sporej mierze, nie działamy pod swoją nazwą. Taki jest wymóg firm, dla których pracujemy

Mnie nadal kręcą motocykle, quady – chętnie poświęciłbym więcej czasu na ten sport. Nie żebym narzekał na brak wolnego, ale jeśli byłoby go więcej...

Ja natomiast chętnie wyjechałbym na Alaskę, ale nie tak na chwilę, lecz na dobre, z całą rodziną. To raj dla wędkarzy, a wędkować uwielbiam. Tak, wyjechałbym na Alaskę!