Żyj tak jak chcesz

– pani Krystyna wstaje z fotela i zaczyna liczyć kroki.

– prezentuje jedną z figur tanecznych. Prościzna – dla młodych na pewno. W wieku 80–lat to już jednak swego rodzaju wyczyn.

– zapewnia. No i rusza się. Codziennie rano wychodzi na kilkukilometrowe spacery z psami, korzystała z zajęć samoobrony w ramach Akademii Seniora w Krajence, a nawet pół godziny przed ich rozpoczęciem, sama prowadziła taneczną rozgrzewkę dla uczestników, zresztą za ich namową. Po latach Krystyna Witkowska znowu wcieliła się w rolę swojego życia – animatora kultury.

Ze Lwowa do Złotowa

Pani Krystyna uradziła się we Lwowie, krótko przed II wojną światową. Była jedynaczką. Córka Franciszka i Anastazji Kolbuszowskich, na owe czasy dość majętnej rodziny.

– zauważa.

– wspomina 80–latka. Ze Lwowa wyjechali w lutym 1945 roku. W maju, po długiej podróży pociągiem, osiedlili się w pięknej, dwupiętrowej kamienicy w Krakowie. Mieszkanie niestety pełne było wesz i pluskiew, które przesądziły o kolejnej przeprowadzce, a że wuj pani Krystyny budował administrację samorządową na Ziemi Złotowskiej i zachwalał schludny, urokliwy Złotów, Anastazja Kolbuszowa zdecydowała o osiedleniu się właśnie tutaj.

– wyjaśnia. Ostatecznie trafili pod dach starszej Niemki przy ul. Zielnej. Oma Paula przyjęła ich trochę ze strachu. Dość szybko stała się jednak członkiem rodziny.

– mówi pani Krystyna. Życie w Złotowie płynęło powoli, ale dobrze. Tutaj również nasza rozmówczyni, mając niespełna 10 lat, zaczynała swoją przygodę ze sztuką. Do historii przeszły jej występy teatralne urządzane w sadzie za domem, gdzie za scenę służyła stara przyczepa bez kół. Mała Krysia zbierała wszystkie dzieci z okolicy i uczyła ich ról. Gdy wszystko było gotowe maluchy zapraszały rodziców i sąsiadów na premierę. Oczywiście goście musieli zakupić najpierw bilet za 2 zł. Dochód z tej sprzedaży przeznaczony był następnie na wizytę całej trupy teatralnej w miejskim kinie. Sztuka, a przede wszystkim poezja na poważnie zagościła dopiero w nastoletnim życiu naszej bohaterki. Miejscem, w którym wszystko się zaczęło był Zespół Szkół Spożywczych w Krajence, gdzie pani Krystyna przygotowywała się do pracy w młynarstwie.

– pani Witkowska wskazuje na zdjęcie w swojej prywatnej kronice.

– pani Krystyna opowiada o „Ożenku Gogola”, w której grała Agafię Tichonowną, a Stanisław Polański rolę kandydata do żeniaczki. Szkoła z pewnością była tym etapem, w którym nasza rozmówczyni odkryła swoją artystyczną duszę. To również moment, w którym zakochała się w Krajence, jak również koledze, który kilka lat później stał się jej mężem. 

To dopiero 40% atykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Agata i Ambroży zwiedzają Wałcz – Dorosłe życie pani Krystyna rozpoczęła w Rejonie Młynów Gospodarczych w Wałczu. Tutaj dostała pracę biurową, oczywiście...

Hulaj dusza, piekła nie ma – Praca z młodzieżą okazała się strzałem w dziesiątkę. – Dobrze przeżyłam życie. Robiłam to...

Za ladą – Krystyna Witkowska z animacją kultury i internatem rozstała się w 1996 roku, gdy do użytku oddany został nowy budynek szkoły przy ulicach Polańskiego i Domańskiego. Przez lata działała jednak...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

„Damy i Huzary” na zdjęciu Pani Krystyna, Krystyna Pietrzyńska i Violeta Trasenberg

Agata i Ambroży zwiedzają Wałcz

Dorosłe życie pani Krystyna rozpoczęła w Rejonie Młynów Gospodarczych w Wałczu. Tutaj dostała pracę biurową, oczywiście w wyuczonym zawodzie. Jak zaznacza, było to dobre zajęcie, ale czegoś jej w tym brakowało. Wieść o jej zamiłowaniach artystycznych rozeszła się dość szybko.

– wspomina. Dzięki temu trafiła do radiowęzła przy Powiatowym Domu Kultury.

Jej audycje cieszyły się popularnością. Pani Krystyna stworzyła m.in. fikcyjną parę – Agatę i Ambrożego, którzy krytykowali, ale czasami też chwalili, co dobrego dzieje się w okolicy. Ponadto w wałeckiej placówce kulturalnej prowadziła zespoły żywego słowa, teatr poezji oraz kabaret. Pracowała również w Klubie Oficera. Wspólnie z żołnierzami stworzyła poetycką grupę teatralną, której działalność odbijała się szerokim echem w całym ówczesnym województwie koszalińskim. O sukcesach młodej animatorki dowiedzieli się i w Krajence. W 1961 roku, na 15–leciu szkoły dyrektor Polański zaproponował pani Krystynie, aby wróciła do nich, potrzebują bowiem kogoś takiego. Decyzja była trudna, przeważyły jednak problemy zdrowotne pana Tadeusza. W młynie przy ul. Chełmińskiej, w którym był zastępcą dyrektora do spraw produkcji, od 3 lat nie miał czasu na urlop. Stres i przemęczenie zaczęły mu doskwierać coraz bardziej. Decyzja o przeniesieniu się na spokojniejsze stanowisko wydawała się zatem słuszna. I tak we wrześniu 1961 roku pani Krystyna rozpoczęła pracę jako kierownik zajęć pozalekcyjnych oraz wychowawca w krajeńskim internacie (w 1976 r. stała się jego kierownikiem ). Jej mąż został instruktorem młynarstwa, a następnie kierownikiem warsztatów szkolnych.

Pani Krystyna, a w tle dyrektor Polański. Aktorzy grają sztukę „Niemcy”

Hulaj dusza, piekła nie ma

Praca z młodzieżą okazała się strzałem w dziesiątkę.

– wspomina pani Krystyna. Liczne zajęcia teatralne, żakinady (bale przebierańców) z okazji Dnia Dziecka, występy jako Królewna Śnieżka, rajdy rowerowe, piesze wędrówki, wycieczki, zajęcia nauki tańca towarzyskiego – nasza bohaterka była w swoim żywiole.

Za swoją pracę i zaangażowanie otrzymała zresztą liczne wyróżnienia. W czym tkwił sekret jej sukcesów? Otóż w tym, że przede wszystkim zawsze była sobą i postępowała w zgodzie z własnymi przekonaniami. Czasy, w których tworzyła, nie były najłatwiejsze, mimo to, jak podkreśla, potrafiła się podporządkować, ale tylko drobnostkom, w większych kwestiach zdarzał się jej bunt.

Lata pracy w kulturze nauczyły panią Krystynę bardzo wiele. Gdy dziś wspomina tamte czasy nie mówi, że było lepiej. Jej zdaniem jest jak jest i tak musi być. Nie ma zatem sensu zmienianie faktów historycznych, bo one się przecież wydarzyły i to jest bezdyskusyjne.

– zauważa. Być może dzięki właśnie takiemu podejściu zawsze udawało się jej realizować to, do czego się urodziła.

– mówi nasza rozmówczyni. Oczywiście zdarzały się słowa krytyki, ale tej głupiej, zresztą, jak zaznacza 80–latka, przez te wszystkie lata nie zaznała innej. „Unikaj głupich ludzi. Współczuj im, ale unikaj. Z mądrymi idź, mądry cię nie zaatakuje, cię nie obrazi, a głupcom współczuj i nie podejmuj z nimi dyskusji” – tę życiową mądrość małej Krysi wpoił ojciec. Dziś dorosła już kobieta potwierdza, że warto ją stosować. Dzięki niej mogła żyć tak jak chciała i nie przejmować się tymi nieżyczliwymi, których współcześnie, w dobie Internetu, nie brakuje.

– zauważa. Szczerość, życzliwość, ale i stanowczość to wszystko jest podstawą pracy pedagoga oraz animatora. Pani Krystyna do dziś jest w kontakcie z byłymi wychowankami, którzy często przypominają jej o tym, co przeskrobali. Ona pamięta jednak tylko te dobre zdarzenia. Zawsze starła się być wyrozumiała, czego dzisiejsi pedagodzy nie zawsze praktykują. 

– mówi pani Krystyna.

Próba montażu poetyckiego „Pomniki jak żywe” w Krajeńskim Ośrodku Kultury

Za ladą

Krystyna Witkowska z animacją kultury i internatem rozstała się w 1996 roku, gdy do użytku oddany został nowy budynek szkoły przy ulicach Polańskiego i Domańskiego. Przez lata działała jednak w komitecie organizacyjnym zjazdu absolwentów. Po zakończeniu kariery animatora zaczęła pracę w sklepie u córki. Tam spędziła prawie 20 lat, do czasu jego zamknięcia. Przez chwilę miała jeszcze kilka epizodów artystycznych i pedagogicznych. Za namową swoich byłych wychowanek wspólnie prowadziły kolonie dla dzieci poszkodowanych w powodzi w 1997 roku. W marcu 2017 roku pani Krystyna stanęła naprzeciwko spragnionych nauki seniorów.

– mówi Krystyna Witkowska.[[/pay]]