Nie jestem zła

Natalia Budziewicz stara się o odzyskanie dziecka. Po apelu o pomoc przy remoncie mieszkania spadła na nią fala krytyki. – Dlaczego ludzie tacy są? – pyta.

Kulisy sprawy przedstawialiśmy na łamach „Aktualności Lokalnych” w wydaniu 14, w tekście „Liczą, że dziecko wróci do domu”. Kobiecie odebrano kilkutygodniowego syna Fabiana, bowiem warunki lokalowe w jej rodzinnym domu wzbudziły obawy pracowników opieki społecznej. Dziecko trafiło do pogotowia opiekuńczego, a sprawą zajął się sąd. Szansą na odzyskanie dziecka jest poprawa warunków mieszkalnych. Rozpoczął się remont, który był wyzwaniem dla bardzo skromnie żyjącej rodziny. Chociaż jest on już na finiszu, w mieszkaniu nadal brakuje wielu rzeczy, na które nie ma pieniędzy.

Nie jestem zła

W kwietniu Natalia Budziewicz stanęła przed sądem. Ten przesłuchiwał ją w sprawie, wydał też wytyczne wskazujące kobiecie, co ma zrobić, jeżeli chce odzyskać dziecko.

– Wszystko ma się rozstrzygnąć w czerwcu. Sprawdzą, czy poprawiliśmy warunki mieszkaniowe, pod uwagę będzie brana opinia sąsiadów, wyniki badania psychologicznego – mojej więzi z Fabianem, opinia kuratora, pracownika socjalnego i dyrektora Miejsko–Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łobżenicy – wylicza Natalia Budziewicz. Jej rodzinny dom przeszedł w ciągu ostatnich miesięcy niemal całkowitą metamorfozę.

Kuchnia przeszła remont. Potrzebne są jeszcze do niej meble, choćby używane

– Większość tego remontu wykonaliśmy sami. Część rzeczy została kupiona, część otrzymaliśmy od ludzi, którzy chcieli nam pomóc. Szczególnie za pomoc dziękuję Iwonie Wutke, pani dr Izabeli Gruchalskiej, rodzicom, Leszkowi Walosowi oraz asystentkom rodziny z MGOPS w Łobżenicy, paniom Wioletcie i Monice za pomoc w trudnej dla mnie sytuacji – wyjaśnia kobieta. W odmalowanej kuchni pojawiły się płytki. Stare linoleum w pokojach, do których wykuto w ścianie osobne wejścia, zastąpiły panele, nowe są też okna. Na montaż czeka piec centralnego ogrzewania i kaloryfery.

– Tu już potrzeba fachowca, sami tego nie zrobimy. Mam deklarację ze strony władz gminy, że oni w tym pomogą za sprawą ZGKiM. Ufam, że tak będzie – mówi Natalia Budziewicz. Pozostaje jednak problem wyposażenia mieszkania.

– Większość rzeczy trzeba było wyrzucić. Na nowe nas nie stać, bo musimy uregulować jeszcze pozostałą część należności za materiały budowlane. Podobnie jak wcześniej zwracamy się z prośbą o pomoc do osób, którym coś może jest już zbędne i chcieliby się tego pozbyć. Nie wyciągamy rąk po pieniądze – dodaje Natalia Budziewicz. Rodzinie przydać mogą się głównie szafki kuchenne, stół, krzesła, szafa na ubrania, meblościanka i łóżeczko dziecięce.

– Z Fabianem widziałam się kilka razy przez ostatnie miesiące. Bardzo przeżywam te wizyty, zwłaszcza, gdy już trzeba wracać do domu. Chciałabym móc wracać razem z nim. Zawsze staram się coś mu przywieźć, żeby coś ode mnie przy nim było. Regularnie odwiedzam też starszych synów Błażeja i Krzysztofa. Tu sytuacja ich powrotu także jest zależna od warunków lokalowych. Mam nadzieję, że gdy zrobimy już to mieszkanie, znów wszyscy będziemy razem – wzrusza się pani Natalia. Dodaje też, że boli ją hejt, którego doznała, opowiadając o sprawie publicznie.

Przez ostatnie tygodnie warunki w mieszkaniu, gdzie mieszka pani Natalia uległy znacznej poprawie. Kobieta liczy na to, że dzięki temu jej synowie wrócą do domu

– Komentarze w internecie to jedna sprawa, ale zostałam też publicznie wyzwana przez jakąś kobietę w sklepie. Udawałam, że tego nie słyszę, ale nie mogłam się później uspokoić. Dlaczego ludzie tacy są? Co wiedzą o mnie, o tym, co czuję? Dlaczego mnie oceniają? Nie mówię, że nie popełniałam w życiu błędów, ale chcę je naprawić. Nie jestem zła. Robię, co mogę, by mieć tę szansę. Jeżeli coś będzie nie tak, Fabian trafi do rodziny zastępczej – mówi Natalia Budziewicz. Dodaje przy tym, że nie ma oporów przed pójściem do pracy.

– Jestem osobą niepełnosprawną, ale pracowałam, chcę i mogę pracować. Byłam kelnerką, pomagałam w kuchni, pracowałam w ogrodnictwie, zajmowałam się dziećmi. Największym problemem jest dojazd, bo z naszej miejscowości trudno się gdziekolwiek dostać bez samochodu, ale rozważę każdą propozycję pracy – wskazuje.

Fabian – zdjęcie wykonała pani Natalia podczas wizyty u syna

Szansa jest

Starania rodziny dobrze ocenia dyrektor Miejsko–Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łobżenicy.

– Przez ostatnie miesiące dużo się tam zmieniło. Pani Natalia ma też dobrą opinię jeżeli chodzi o stanowisko pogotowia opiekuńczego. Przyjeżdża zawsze przygotowana, zajmuje się dzieckiem. Jesteśmy z nią w stałym kontakcie i pomagamy w miarę naszych możliwości – wyjaśnia Anna Gryniewicz, dyrektor MGOPS. Dodaje jednak, że lepiej byłoby, gdyby kobieta znalazła własne, niezależne od rodziców mieszkanie.

– Argumentowane jest to sytuacją rodzinną, która budzi pewne wątpliwości. Osobne mieszkanie dawałoby jeszcze większe szanse na powrót wszystkich dzieci – stwierdza krótko A. Gryniewicz.

Chętni, którzy chcieliby pomóc rodzinie Budziewiczów, mogą kontaktować się z MGOPS w Łobżenicy pod numerem telefonu: 67 286 47 97 od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7:30 do 15:00.

Sz. Chwaliszewski