Jeden kieliszek za dużo, tysiąc za mało - o walce z uzależnieniem opowiadają terapeuci H. Januchowsk

Nie wyróżniałbym w jakiś sposób Jastrowia, chociaż plotka powielana przez samych mieszkańców miasta głosi, że to najgorsze miasto jakie może być. Tam akurat główne punkty zboru osób uzależnionych są po prostu w miejscach widocznych, w tym przy przelotowej krajówce. Stąd jest to widoczne i często osoby uzależnione kojarzy się ze staniem pod sklepem, żebraniem, z degradacją, a niekoniecznie tak jest. W Złotowie ludzie uzależnieni nie stoją przy głównej ulicy, bo tych ulic i sklepów jest wiele i myślę, że ci ludzie są w podobnej proporcji co w Jastrowiu i innych miastach

Reklama

Alkoholik ma takie poczucie, że jak pije to nikt go nie widzi, i dopiero jak pójdzie do ośrodka albo terapeuty to oznacza, że ma problem

Od lat się spotykają i wspierają, są bardzo otwarci na nowe osoby. Jest to bardzo przyjazne miejsce. Jadąc tam wiem, że ktoś przychylny na mnie czeka.

Reklama

Alkohol niszczy życie, tylko niekoniecznie każdemu w ten sam sposób

Reklama

Zaprzeczają swojej chorobie, minimalizują swoje picie, tłumaczą to różnymi problemami albo tym, że to np. sąsiad się na nich uwziął i donosi, a oni tak naprawdę nie piją. Praca z takimi ludźmi jest trudna

Do 20 % pacjentów oddziałów terapii uzależnień stanowią osoby sądownie zobowiązane do leczenia, a statystyka dotycząca skuteczności oddziaływań terapeutycznych na tych pacjentów nie odbiega zbytnio od statystyki związanej ze skutecznością terapii wobec pozostałych osób. Nieważne z czym przychodzisz do terapii, z jaką motywacją. Ważne jest z czym wychodzisz.

Jeden kieliszek może wywrócić życie alkoholika do góry nogami. Jest takie powiedzenie: jeden kieliszek za dużo, a tysiąc za mało

Choć każdy powrót do choroby jest efektem zaniechań pacjenta, to nie mówiłbym o jego winie za to, lecz jedynie odpowiedzialności. Taka jest natura tej choroby. Nowotwory też mają nawroty. Nigdy zresztą nie byłem zdziwiony tym, że ktoś wrócił do picia. Oni nie są winni swojemu uzależnieniu ani powrotom do picia, ale ponoszą  odpowiedzialność za leczenie. Nikt przecież nie wpadł na taki pomysł: będę pił żeby się uzależnić

Reklama

To tak jak z samochodem, w którym olej powinno się zmieniać co 10 tys. km, a zmieniamy co 30. Musimy się wtedy liczyć z tym, że ten samochód będzie niedługo do kapitalnego remontu. Jednak nawet jeśli ktoś kilka dni po wyjściu z ośrodka znowu się napije, to on już wie gdzie szukać pomocy i jest szansa, że kolejny okres trzeźwości będzie dłuższy.

To są osoby, które widujemy w miastach na placach, pod sklepem, żebrzący o jakieś 2 zł na wino. Tak jak powiedziałem, nie ma ludzi przegranych, ale wyprowadzić taką osobę z nałogu jest bardzo ciężko. Alkohol niszczy mózg, układy krwionośny i nerwowy.  Są ludzie tak zniszczeni, że dla nich informacja, że powinni nie pić, to tak jakbym opowiadał o ludkach z kosmosu. Przepili wstyd, przepili węch, wyczekując na te parę groszy nie krępują się już. Jeżeli nikt z zewnątrz nie przymusi ich do zmiany, to umierają, a że te osoby najczęściej spotykają się z pogardą i wszyscy najchętniej omijają szerokim łukiem, to nie ma kto im pomóc

Bez takiej świadomości to już bym sobie pewnie w głowę strzelił

To jest złudne poczucie, że jak mąż przestanie pić, to wszystko się zmieni na dobre w domu. Nie raz zaczynają się wtedy pojawiać poważne problemy w relacjach. Alkoholik jak przestaje pić to mocno skupia się na sobie. Chodzi na mityngi, do terapeuty, podejmuje różne aktywności. A żony wcześniej sądziły, że wszystkie problemy, które dotykały rodziny wynikały z jego picia. Bywa też, że dalej wypominają im to picie. Np. gdy mąż chce podjąć jakąś decyzję, coś zmienić w domu, to żona wytacza od razu takie działo: a gdzieś ty był przez ostatnie 20 lat? Teraz nagle cię to obchodzi? Po co się wtrącasz? I wtedy osoba, która jest dumna z faktu, że nie pije, jest chwalona na spotkaniach a wraca do domu i jest takim nikim. Wtedy bywa, że dochodzi do rozwodów. Natomiast żony zadziwiająco potrafią trwać przy mężczyznach, którzy piją. Szukają sposobów żeby przestali pić. Czują się ważne, mają w swoim mniemaniu misję, że muszą im pomóc i czują się potrzebne. Tak naprawdę pomagając często pomagają im w piciu. Bo oni najczęściej nie pracują, a żony ich utrzymują

Reklama

Alkoholik traci kontrolę nad piciem, a osoba współuzależniona traci kontrolę nad uzależnionym. W życiu wygląda to tak, że np. żona mówi do męża: to jest ostatni raz jak ci pomagam. Okazuje się, że za jakiś czas znowu mu pomaga. Albo: jeszcze raz i biorę z tobą rozwód, po czym rozwodzi się 20 lat. Nie dotrzymuje słowa. Tak jak alkoholik mówi: kochanie już więcej nie będę pił, to był ostatni raz i tych ostatnich razy jest dziesiątki, setki a nawet tysiące. Współuzależnieni bywają nadopiekuńczy lub agresywni wobec uzależnionych, co prowadzi do rozwodów. Terapia polega na rozpoznawaniu mechanizmów współuzależnienia i ich pacyfikowaniu. Także na odpowiedzeniu sobie co mam robić ze sobą skoro partner wytrzeźwiał

Rodzice uczą swoje dziecko picia i to nie tylko w rodzinach patologicznych. Mamy święta, różne okazje, to co się wtedy dzieje w domach? Sobie rodzice kupują szampana, wódkę czy inne napoje alkoholowe a dziecku piccolo. To już jest uczenie dziecka picia. Nalewanie dziecku w kieliszek i wznoszenie razem toastu kształtuje nawyk i skojarzenie, że na takich imprezach alkohol trzeba pić. Często też dziecko 15–17 lat jest już częstowane piwem, bo w mniemaniu wielu osób piwo to przecież nie alkohol. Proszę mi uwierzyć, że około 90% dorosłych ludzi uzależniło się w wieku między 14 a 18 rokiem życia

Nie bez powodu w Stanach Zjednoczonych sprzedaje się alkohol po 21 roku życia. Jeżeli ktoś wcześniej tylko sporadycznie pił lub palił marihuanę, to potrzeba kilku lat bardzo intensywnego picia żeby się uzależnić. Po 25 to już 6–8 lat, po 30 od 8–12

Nawet gdy mamy lat 40 czy 60 to taka perspektywa jest przerażająca. Dlaczego? Bo takiego życia bez alkoholu się nie zna. Jak od młodych lat używa się alkoholu, to nie poznaje się wartości płynących z trzeźwego życia. Nawet nie ma się do czego wrócić. Jak ktoś zaczyna pić intensywnie w wieku 40 lat, to pół biedy. On ma jeszcze jakieś zasoby z przeszłości

Do Złotowa jeżdżę już 18 lat. Na początku przychodziły do mnie jedna, dwie osoby. W ciągu kilku lat Złotów stał się miejscowością, w której była największa skuteczność leczenia alkoholizmu

Osoby kończące program podstawowy w Piecewie lub w poradni w Złotowie, które podjęły dalszą rehabilitację, w zdecydowanej większości nie wracają do picia alkoholu. Natomiast osoby, które kończą terapię podstawową i nie podejmują dalszego leczenia w zdecydowanej większości wracają bardzo szybko do picia alkoholu. Bardzo ważną rolę w życiu osób uzależnionych odgrywa rehabilitacja polegająca na nabywaniu umiejętności potrzebnych do utrzymania abstynencji, do konstruktywnego radzenia sobie w sytuacjach stresujących. Takie umiejętności można nabyć poprzez kontynuację leczenia w poradni, klubach abstynentów oraz udział w mityngach AA. Na terapii podstawowej pacjent ma szansę utożsamić się z chorobą alkoholową, uświadomić sobie destrukcję picia i poznać kilka prostych sposobów radzenia sobie z głodem alkoholowym. To może nie wystarczyć do utrzymania trwałej abstynencji, stąd konieczność dalszej pracy nad sobą. Sumienne podejście pacjenta do pracy nad sobą daje, na kolejnym etapie życia, szansę na samorealizację, trzeźwe życie