Posłane z naszego powiatu - kobiety, a teraz siostry zakonne, które poświęciły swoje życie Bogu

– Po latach takiego życia człowiek wyzbywa się większości materialnych pokus – deklaruje siostra Marta

Siostra Marta – Edyta Falba – to zakrzewianka, która decyzję o wstąpieniu do zakonu podjęła jeszcze będąc niepełnoletnią. Nie miała skończonych osiemnastu lat, gdy zdecydowała się na zakon sióstr elżbietanek. Miała z nimi do czynienia od dzieciństwa. W rodzinnym Zakrzewie elżbietanki miały niegdyś zakonną placówkę.

– wspomina moment, gdy 23 lata temu złożyła zakonne śluby. Decyzja kiełkowała w niej przez wiele lat.

– siostra wierzy w powołanie. Jednych do życia w małżeństwie, innych do zakonnej codzienności. Jej siostra jest organistką w zakrzewskim kościele.

– wspomina dzieciństwo, w którym religijność zawsze odgrywała ważne miejsce.

Jeden głos, wielu pośredników

– Doświadczyłam Jezusa w przeróżnych sytuacjach życiowych, które mogę zostawić jedynie dla siebie – zapewnia siostra Urszula

Siostrę Urszulę Kacprzak z Nowych Potulic zainspirował polski papież. 

– wspomina słowa świętego Jana Pawła II do polskiej młodzieży duchownej, które na Jasnej Górze wypowiedział podczas pielgrzymki w 1979 roku. Dwa lata później dziewiętnastoletnia wówczas Urszula zadecydowała o wyborze zakonnej drogi życia. W 1984 roku wstąpiła do wspólnoty. Nie przywdziała charakterystycznego dla zakonnic stroju. Jest częścią bezhabitowej wspólnoty sercanek, którą tak samo obowiązują jednak złożone śluby. W tym wyborze też nie było przypadku. Jak sama podkreśla, głos wołania pochodził z samej góry, a to, co działo się po drodze było zaplanowane.

– podkreśla po latach.

– mówi siostra Urszula, która przynależy do Zgromadzenia Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny.

Różnymi drogami

Ćwierć wieku minęło od chwili, gdy przyżeczenia złożyła Maria Kędzia, od tego czasu siostra M. Elwira. Pochodzi z gminy Tarnówka. Wychowała się w okolicach Osówki, a jej rodzinny dom znajduje się obecnie w Piecewie.

Siostra Bernarda miała tylko jedną obawę – że w pewnym momencie usłyszy od sióstr przełożonych, że to nie jest jej miejsce

Czwarta z naszych bohaterek to siostra Bernarda, Bernadeta Cieślik. Podobnie jak siostra Marta pochodzi z gminy Zakrzewo. Wychowała się w Poborczu i w młodości także spotkała na swojej drodze siostry elżbietanki z Zakrzewa. Religijność wyniosła jednak już z domu.

– mówi o rodzinnej pobożności. We wrześniu miną 22 lata od chwili, gdy zaczęła sprawować zakonną posługę. Gdy się na nią zdecydowała miała 25 lat.

– wspomina okres poszukiwań. Jak sama przyznaje, paradoks polegał na tym, że wybrała zakon, który najmniej znała.

– ocenia.

Nie gniewaj się na Pana Boga

W żadnej z tych historii najbliżsi nie protestowali na dokonane wybory, choć niektórzy przestrzegali. 

– opowiada siostra Marta. Wśród znajomych siostry M. Elwiry o decyzji wiedziało niewielu. Słyszała od innych, że wybór jest trudny i marnuje sobie życie. Podpowiadano jej inną przyszłość: studia, praca, chłopak, później rodzina. Ona jednak wiedziała swoje. Siostra docenia życiową mądrość rodziców.

– wspomina.

– wspomina siostra. Po latach jest głęboko przekonana, że… 

Siostra Bernarda też miała tylko jedną obawę, że może się okazać, iż w pewnym momencie usłyszy od sióstr przełożonych, że to nie jest jej miejsce. Co by uczyniła, gdyby tak się stało?

– cytuje zapamiętaną radę.

Czas przynosi odpowiedź

Bo w zakonie, jak wszędzie w życiu, łatwo nie jest.

– mówi siostra Marta. Pewna jest jednak, że...

– przekonuje. I człowiek da radę, nawet w obliczu kryzysów. Jej również taki się przytrafił.

– mówi uśmiechnięta.

– przekonuje siostra M. Elwira. Siostra Bernarda kryzysowe chwile nazywa momentami krążących po głowie pytań.

– zapewnia.

– przekonuje, że niejednokrotnie doświadczała takich sytuacji.

Realniejsza wiara

W taki właśnie sposób również wiara staje się silniejsza.

– mówi o odczuciach. Wyjaśnia, że po latach zakonnego życia, gdy człowiek rzeczywiście dba o duchowość, wiara staje się realniejsza, mniej fruwająca w obłokach.

– wtóruje siostra Marta. Wstępując do zakonu, patrzała na wszystko bardziej idealistycznie, życie miało zabarwienie różowych okularów.

– mówi zakrzewianka. Przekonuje, że osobie pielęgnującej duchowość wiary to nie odejmuje.

– zapewnia.

– swoją teorię przedstawia siostra M. Elwira.

– przekonuje. Mimo pojawiających się od czasu do czasu pytań ani trochę nie zatraciła pewności, że gdyby dzisiaj miała powtórnie decydować o swojej przyszłości, postąpiłaby identycznie.

Charyzmaty

Jak zgodnie podkreślają nasze rozmówczynie, konsekrowane życie pomagają umiejętnie prowadzić charyzmaty danego zgromadzenia. To dzięki nim łatwiej odnaleźć swoje zakonne miejsce. Siostra Marta pracuje obecnie w Toruniu, w tamtejszej kurii i Domu Biskupim. Elżbietankom nie są też obce szpitale, przedszkola i szkoły.

– mówi o jednej z misji swojego zakonu. Siostra Urszula Kacprzak sprawuje posługę w Nowym Mieście nad Pilicą.

– mówi siostra Kacprzak. Obok modlitwy jej codzienność stanowi praca w szkole.

– opisuje. Czym jest dla niej zakonne życie?

– odpowiada. Czuje, że dotychczas poznała Go lepiej, ale nie całkowicie.

– zapewnia.

Z mocą wśród ludzi

Zgromadzenie siostry M. Elwiry nie jest klasycznym zakonem, choć jego członkinie noszą maryjną suknię.

– wyjaśnia siostra. Szensztacki Instytut Sióstr Maryi – to nazwa zgromadzenia, które siostra M. Elwira poznała w 1986 roku, a do którego wstąpiła w 1989 roku. Wybór wspólnoty nie był przypadkowy, decydował o nim właśnie charyzmat.

– podkreśla.

Do zgromadzenia wstąpiła w Polsce, tutaj przeżyła też czas formacji. Po tym przez rok sprawowała posługę na placówce w Sopocie, a później przez czternaście lat służyła na Białorusi. Po powrocie przez rok była w domu prowincjalnym zgromadzenia, następnie przez sześć lat sprawowała funkcję przełożonej w Bydgoszczy. Od trzech lat pracuje w Niemczech – w Szensztat, w miejscu powstania Dzieła Szensztackiego, koło Koblencji.

– opisuje.

Wyzbyć się pokus

Zgromadzenie siostry Bernardy to Siostry Małe Misjonarki Miłosierdzia Orionistki. Obecnie zmienia miejsce posługi na dom prowincjalny pod Warszawą. Miała pomysł na inne życie niż zakonne, bo przez długi czas myślała o pielęgniarstwie.

– wspomina chwilę wyboru zakonnej drogi i zgromadzenia, które, paradoksalnie, spośród wszystkich poznanych miało przed nią najwięcej tajemnic. Dało jednak możliwość połączenia drogi modlitwy z chęcią pomagania chorym.

– zauważa. Chociaż jej posługa miewa także inny charakter, to właśnie praca z chorymi i posługa dla potrzebujących jest w tej wspólnocie szczególnie ważna.

Wspólnota – to jedno z kluczowych słów opisujących styl życia sióstr. Dzielenie się materialną stroną życia, odrzucenie bogactwa, a wręcz wybór ubóstwa.

– zapewnia siostra Marta.

Potrzeba powołań

Zakrzewianka ze smutkiem potwierdza, że kryzys powołań dotyczy nie tylko księży. Żeńskie zgromadzenia także są nim dotknięte. Zakonnica z troską obserwuje, jak „starzeje się” jej zgromadzenie. Trudno jej określić przyczynę, ale ma wrażenie, że kiedyś bardziej uduchowione było życie w rodzinach. W jej domu podtrzymywanie chrześcijańskich wartości, regularna modlitwa i obecność w kościele były oczywistością. Rzeczywistością, w której wyrosła.

– ocenia.

– zachęca do wstępowania na zakonną drogę.

Jednocześnie podkreśla, że zakony nie mogą być miejscem przypadkowych wyborów. Siostra M. Elwira także przestrzega, że nie tędy droga.

– wtóruje siostrze Marcie.

– zapewnia siostra M. Elwira. Sama czuje swój duchowy rozwój. Jest przekonana, że nie byłaby na takim etapie duchowym, gdyby nie decyzja podjęcia drogi życia konsekrowanego.

Czy siostry czują się mniej doceniane niż księża? Czy ich posługa jest mniej wartościowa?

– mówi zdecydowanie siostra Marta. Choć przyznaje, że w odróżnieniu od zakonnej posługi kobiet kapłaństwo jest sakramentem.

– wyjaśnia siostra Bernarda.

– ocenia siostra Urszula.

Inaczej, ale razem

Wybrały jedno, straciły drugie. Co myślą, gdy widzą przytulających się małżonków, uśmiechnięte dzieci, szczęśliwe rodziny? Czy wyobrażają sobie inną wersję swojego życia?

Odpowiedzi są różne. Siostra Bernarda zapewnia, że nie, a pojawia się wtedy dziękczynienie za różnorodność form życia. Siostra Marta:

– przyznaje, choć zapewnia, że nie są to żadne ciężkie przemyślenia w kategoriach porównywania i ważenia dokonanych i niepodjętych wyborów. Najzwyczajniej – swobodne myśli.

– mówi siostra Urszula.

– przekonuje sercanka.

– mówi siostra M. Elwira, która przyznaje, że w jej przypadku przez jakiś czas w grę wchodziły oba życiowe warianty.

– mówi o chwili, w której podjęła decyzję.

– porównuje do tych, z którymi mogłaby dzielić rodzinną miłość i tych, z którymi rodzinę tworzy od urodzenia.

– przekonuje, mówiąc o swojej silnej relacji z Jezusem.

Co jest dalej? Jaki jest cel zakonnego życia?

– mówi siostra Bernarda.

Fot. P. Steffen oraz arch. prywatne sióstr