Teatr to moje miejsce na Ziemi

Myślę, że wschodząca gwiazda teatru i kina to za dużo powiedziane. Na ten tytuł muszę jeszcze ciężko zapracować, ale jestem z tych osób, które uparcie dążą do celu i dla których nie ma rzeczy niemożliwych. Ostatnio na przykład, a dokładnie w zeszły piątek udało mi się zagrać trzy spektakle podczas złotowskich teatraliów, w międzyczasie chorując na zapalenie gardła i będąc na mocnym antybiotyku. A więc co mogę o sobie powiedzieć? Jestem nie do zdarcia i tę cechę bardzo w sobie lubię. Cechą, którą lubię u siebie najmniej jest spóźnialstwo, ale o tym chyba nie warto wspominać. Od dziecka marzę o byciu aktorką. Zawsze lubiłam występować, przybierać w wyobraźni różne maski, tworzyć w głowie nowych bohaterów i światy, w których żyją, kochają lub... zabijają. Wreszcie nadszedł czas, kiedy mogę owe wizje urzeczywistniać i wprowadzać w życie, a właściwie na scenę. To właśnie kocham i po to żyję. Żyję pasją.

„Nie uciekaj przed sobą. To, o czym myślisz, i tak Cię dopadnie.”

Reklama

I to jest bardzo dobre pytanie, ponieważ liceum wybrałam właśnie ze względu na Matysarek. Rozważałam naukę w liceach pilskich, aczkolwiek już wtedy czułam ogromny pociąg do teatru i wiedziałam, że ten teatr będzie strzałem w dziesiątkę. Ludzie działający w Matysarku to ludzie niezwykli, pełni pasji, ambitni i przede wszystkim kreatywni – a to w ludziach uwielbiam. Każdy z nich jest na swój sposób wyjątkowy, kolorowy, a razem tworzymy zgraną całość. Cieszę się, że w dzisiejszych czasach, gdy coraz więcej ludzi preferuje raczej szary, osiadły tryb życia, są osoby, które chciałyby dać z siebie coś więcej. Jeżeli chodzi o profesora Motaka, to aż brakuje mi słów, aby opisać, jak bardzo cieszę się, że spotkałam go na swojej drodze. Jest to osoba, która w tej dziedzinie pomaga mi najbardziej i poświęca bezinteresownie swój cenny czas, na próby i konkursowe wyjazdy ze mną. Profesor Motak zaraził mnie swoją pasją do teatru. Dzięki licznym wyjazdom na festiwale z Matysarkiem zrozumiałam, że teatr to moje miejsce na Ziemi. To osoba, która skrupulatnie dba o moją dobrą reprezentację na różnorakich występach i która zawsze służy radą, a także pomocą. No i wierzy we mnie – a to bardzo motywuje.

Po długim okresie rozmyślania nad tematyką monodramu, profesor Motak podsunął mi pod nos książkę Rolanda Topora, która bardzo przypadła mi do gustu – no i tak się zaczęło. Jest to utwór nieoczywisty, ale bardzo bogaty w przesłaniu. Lubię również odważne i szalone role, i taki właśnie jest Don Juan, czyli bohater mojego monodramu. Jako iż jestem kobietą, nie było mi łatwo wcielić się w mężczyznę, odkrywającego w sobie kobietę, ale lubię wyzwania.

Reklama

Każda inicjatywa związana z szerzeniem kultury w naszym mieście jest przeze mnie bardzo miło odbierana, a jeżeli już mowa o teatrze czy filmie to dla mnie cud miód malina. Teatralia w tym roku były ciekawe, ze względu na różnorodność repertuaru. Każdy mógł znaleźć coś dla siebie.

Była to ciekawa przygoda. Wcześniej kręciłam już jeden pewnego rodzaju teledysk z Kubą Piskullą i bardzo spodobało mi się występowanie przed kamerą. Z panem Jarką, z którym gram w teatrze „Drugie dno” wcieliliśmy się w role głównych bohaterów. Puenta była taka, iż nie warto kłótniami czy krzywdą uprzykrzać sobie życia i truć siebie nawzajem. Natomiast warto wybaczać i cieszyć się z każdego dnia.

Reklama

Myślę, że moim największym sukcesem ostatnimi czasy jest niespóźnianie się na próby i autobusy. A tak całkiem poważnie, ostatnio nawet dobrze idzie mi w konkursach recytatorskich. Udało mi się zdobyć 2. miejsce w Polsce w Połczynie - Zdroju i 2. miejsce w Wielkopolsce w Poznaniu. Biorę udział także w lokalnych konkursach. Wraz z moją dobrą koleżanką Agatą Koniarek uczęszczamy na konkursy teatralne, wystawiając nasze monodramy. Ostatnio otrzymałam wyróżnienie aktorskie na festiwalu w Poznaniu.

Nie interesuje mnie to. Najważniejsze jest to, iż bliskie mi osoby stoją za mną murem i ja sama wiem, czego chcę. To liczy się przede wszystkim, nie można dać się zwariować, a już szczególnie przesadnie przejmować się opinią innych.

Reklama

Moim największym marzeniem, póki co, jest dostanie się na studia aktorskie. To stanowi mój priorytet. Można powiedzieć, że porywam się z motyką na słońce. Gdzie mnie później los poniesie? Kto wie? Oby do teatru lub kina.

Mam wiele autorytetów w tej dziedzinie, ale absolutnym pionierem jest Jack Nicholson. Po obejrzeniu „Lotu nad kukułczym gniazdem” parę lat temu stałam się jego ogromną fanką. Chyba żaden inny aktor nie potrafi przy użyciu swojej twarzy oddać tak wielu emocji.

Wspierają mnie, co niezwykle mnie cieszy. Dużo osób we mnie wierzy, to jest bardzo miłe.

Reklama

Stać się dobrą aktorką i żyć dalej z pasją. No i umrzeć jako człowiek spełniony, szczęśliwy.

Ludzie w moim środowisku bardzo mi kibicują, co jest dla mnie niezwykle miłe i dodaje otuchy, gdy coś pójdzie nie tak, a to zdarza się często. Jednak najbardziej wspiera mnie moja najbliższa rodzina oraz chłopak Patryk, przyjaciółka Marta i kuzynka Natalia. To oni są ze mną, gdy czasem brak mi wiary w siebie i sił. Gdy twierdzę, że jestem na pozycji przegranej, oni przekonują mnie, że jestem w błędzie. Każdemu życzę takich przyjaciół.

Reklama

Skupiając się na tym, co tu i teraz, to z pewnością dostanie się na studia aktorskie. Około 1200 kandydatów na 24 miejsca to norma. Dla wielu osób niedostanie się na owe studia jest równoznaczne z końcem przygody aktorskiej. Dlatego też trzeba być nie do zdarcia i próbować, aż się uda.

Ciągnie mnie zarówno do teatru, jak i do filmu, więc wybieram dwie opcje.

Sława to zdecydowanie za dużo powiedziane, aczkolwiek przejawy rozpoznawalności odczułam już nie jeden raz, głównie jeśli chodzi o komentarze dotyczące moich występów czy mojego nieco zwariowanego stylu bycia – nie zawsze są one pozytywne, często spotykam się również z krytyką. Tak jak wspominałam, nie przejmuję się tym za bardzo. Ważne jest to, aby żyć w zgodzie ze sobą i nie dać się zwariować. No i się spełniać!

Reklama