Iza czyni cuda

Na całego ta sztuka wciągnęła mnie jakieś siedem lat temu. Wcześniej niewiele, żeby nie powiedzieć nic o makijażu, wizażu, stylizacji czy charakteryzacji nie wiedziałem

Uwielbiałam i uwielbiam malować, rysować, z niczego tworzyć coś, ale malowanie siebie? Bardziej zachwycała mnie szkatułka, w której mama trzymała kosmetyki. To, jak była wykonana. Z tamtego czasu pamiętam, że była w niej schowana czarna kredka do powiek, jakaś paleta z podstawowymi kolorami – cieniami, różami i szminka

Wcześniej w ogóle się nie malowałam. Makijaż, który zrobiłam sobie na studniówkę, to nie było nic specjalnego – totalny standard: oko, podkład, szminka i tyle

Reklama

Wiedziałam, że chcę wyjechać do Poznania. Tam złożyłam też papiery na techniki dentystyczne. Indeks gwarantował wysoki wynik z matury i egzamin wejściowy. Ten drugi składał się z rysunku technicznego oraz wykonania rzeźby w glinie

Reklama

Na te studia przyjmowanych jest około czternaście–piętnaście osób co roku, aplikuje kilka razy tyle. Później okazało się, że musiałabym mieć na świadectwie 100% wyniki, by się dostać

Pomysł, żeby pójść do teatralnej szkoły wizażu, charakteryzacji i perukarstwa w Poznaniu, podsunęła mi mama. Nauka miała trwać rok, stwierdziłam więc, że spróbuję, traktując to bardziej jako zabawę, czas przejściowy

Reklama

To była szkoła weekendowa. Co ciekawe, to nie była po prostu nauka malowania twarzy. Uczyłam się np. jak wyglądał makijaż, peruki, stroje w różnych epokach. Ponadto trzeba też było opanować branżowy język angielski. Gdy tylko kończyła się teoria, przechodziliśmy do praktyki

Część teoretyczna to był test. Po nim, niczym w programie kulinarnym, gdzie o miano najlepszego rywalizują szefowie kuchni, każdy losował inny temat – motyw przewodni i w nawiązaniu do niego musiał przygotować make–up swojej modelki. Całość oceniali nauczyciele. Ostatnia z części egzaminu polegała na przedstawieniu własnej pracy, gdzie od początku do końca robiłyśmy stylizację według dowolnego, wcześniej wybranego przez siebie tematu

Reklama

Po głowie nadal chodziły mi techniki dentystyczne, skończyłam studia biologiczne, jednak coraz mocniej zaczęłam wkręcać się w makijaż. Śledziłam trendy, czytałam blogi, oglądałam poradniki, by jeszcze dopełnić tego, czego nauczyłam się wcześniej

Niezapomnianym przeżyciem była dla mnie praca przy teledysku do piosenki Marii Komasy – Lost Me, gdzie główną rolę zagrała Anja Rubik – jedna z polskich topmodelek. To bardzo miła i bardzo profesjonalna w tym co robi kobieta. Zdjęcia trwały dwa dni, przez dziesięć godzin dziennie

Od siedmiu lat obserwuję to, jak zmienia się w Polsce podejście do makijażu. Przysłowiowa tapeta może kojarzyć się z sytuacjami, gdzie panie przesadzają z ilością kosmetyków. Takich przykładów jest jednak coraz mniej. Mnie osobiście najbardziej przerażają przerysowane brwi, np. wykonane z pomocą makijażu permanentnego, który jest formą tatuażu. Naprawdę niewiele osób potrafi to zrobić dobrze. Polki coraz bardziej o siebie dbają, chcą ładnie wyglądać, wiedzą, jak zadbać o skórę, jak ją pielęgnować, jak podkreślić swoją urodę. Duża w tym zasługa internetowych portali video i portali społecznościowych, gdzie można znaleźć mnóstwo inspiracji czy poradników

Chcą wiedzieć, jak się malować, jakich kosmetyków używać, a czego unikać. Doceniają to też panowie. Miałam taki przypadek, gdzie wykonywałam makijaż dla pewnej zapracowanej mamy. Gdy spotkałyśmy się po dwóch tygodniach powiedziała mi, że zmianę dostrzegł jej małżonek, któremu bardzo spodobał się jej nowy wizerunek. Od tamtej pory zawsze stara się znaleźć chwilę, by zadbać o cerę, delikatnie podkreślić oko. W końcu kobieta to płeć piękna

Pracuję nieszablonowo. Jeżdżę po całej Polsce, np. ostatnio, ponieważ mamy teraz sezon ślubny, byłam na Mazurach robić makijaż pannie młodej. Do Łobżenicy też często zaglądam. Lubię to co robię, sprawia mi to niesamowitą frajdę i satysfakcję. O byciu technikiem dentystycznym przestałam już myśleć, chcę się rozwijać jeszcze bardziej w tym co robię