To dla dobra dzieci!

Para z Łońska uważa, że kurator, który ma dozór nad ich rodziną, przekracza swoje kompetencje. Rzecznik sądu jest innego zdania

Łońsko. Dom z zewnątrz wygląda na zaniedbany, ale w środku oznaki niedawnego remontu: nowe okna, płytki i nowe meble w kuchni, centralne ogrzewanie. Jednak sporo jeszcze do zrobienia. Tu mieszkają Edward Grzegorzewski z konkubiną Bożeną Kowalik. Wychowują czwórkę dzieci, najstarsze chodzi do szkoły podstawowej. Rodzina ma dozór kuratorski.
Pani kurator czepia się wszystkiego. Zagląda nam do lodówki, pyta, co zrobiliśmy z pieniędzmi za sprzedaną ziemię, każe nam pokazać wyciąg z banku – żali się pani Bożena. Kobieta pochodzi ze Szczecina, tam poznała swojego przyszłego partnera, za nim przyjechała do Łońska. Zamieszkali w domu jego matki.

[[reklama]]

W domu bieda, od pewnego czasu żyją tylko z zasiłków. – Jak pracowałem w delegacji, to pani kurator kazała, żebym wrócił bliżej rodziny. To wróciłem. Tutaj nie ma pracy, od czasu do czasu ktoś mnie na trochę zatrudni, ale na czarno. Teraz każe mi znowu szukać pracy – mówi pan Edward. Przyznaje, że sprzedał trochę ziemi, za uzyskane pieniądze zrobił remont, ale nie do końca, na resztę nie starczyło. – Chyba lepsze to niż miałbym je przepić – oświadcza.
Kurator Hanna Trela rodzinę z Łońska ma pod swoim dozorem od trzech lat. – Od początku była do nas negatywnie nastawiona. Nawet mój tata nie może do nas przyjechać w gości, bo ta kobieta zaraz ma pretensje. Kupiliśmy dzieciom trampolinę, to też było źle. Dzieciom zabawek mam żałować? – tłumaczy młoda matka. - Najgorsze jest to, że pani kurator ciągle straszy, że odbiorą nam dzieci. Jak tak dalej będzie, to sprzedamy dom i się stąd wyprowadzimy. Innego wyjścia nie ma. Chcemy żyć w spokoju – oświadczają.

To tylko fragment artykułu Ryszarda Mikietyńskiego z AL 48/2013, s.24