Welcome to Zagroda Krajeńska

Na terenie niegdysiejszej Wyspy Pokrzywnickiej doskonale znają potrzeby swoich gości:

– zaczyna Zygmunt Lenc, regionalista i pracownik Zagrody Krajeńskiej. Oprowadzanie rozpoczyna od rekonstrukcji osiemnastowiecznej chałupy ze Starej Świętej. W środku poznamy nie tylko tradycje i obyczaje tamtych czasów, ale też zastosowanie przedmiotów wypartych z czasem przez cuda techniki. Narzędzi można dotknąć, obrócić i samemu domyślić się sposobu użycia, co sprawia frajdę zarówno zwiedzającym jak i gospodarzom. Następnie Zygmunt Lenc wykonuje swój popisowy numer:

– pyta. Sprawdzamy i wychodzimy cali i zdrowi.

Sporo jest odwiedzających?

– przyznaje Z. Lenc. W kronice widnieją wpisy gości z Nowej Zelandii, Stanów Zjednoczonych, Kuby, Etiopii i prawie całej Europy. Nie sposób wymienić wszystkich miejsc. Oprócz zdjęć turystów i zagranicznych historyków jedno zdaje się być szczególne. Widnieją na nim ukraińskie dzieci, osierocone w trakcie konfliktu z Rosją.

W międzyczasie za naszymi plecami ktoś rozpala w piecu, by i mały chłopiec mógł poznać tajemnice komina. Gości przybyło, a my z trudem wychodzimy z chatki:

– wskazuje na narożny podcień, dawne miejsce wypoczynku. Na tabliczce przed wejściem rozpisane są godziny wstępu, lecz panowie często urzędują poza godzinami pracy. Mniejsze zainteresowanie jest tylko w poniedziałek, gdy ludzie wracają do pracy.

Na zewnątrz robi się gwarno, biegają dzieci, a my stoimy przed kronikami miasta Złotowa, mając za tło piękne makiety i wyróżnione na konkursach prace plastyczne o tematyce złotowskiej. Obok znajduje się wypożyczalnia rowerów, która również ma się całkiem dobrze:

– tłumaczy historyk. Istotnie, podczas mojej wizyty wypożyczonych zostało 5 rowerów, wszystkie na czas znacznie dłuższy niż potrzebne na przejechanie promenady 15 minut.

W drodze do kuźni natrafiamy na… grządki z warzywami. Gdy Bolesław Piotrów, gospodarz skansenu usłyszał od dzieci, że warzywa biorą się z Biedronki, postanowił, że sam będzie edukować maluchy. Za wspomnianą kuźnią, wyposażoną w kowalskie narzędzia i idealnie nadające się na grilla palenisko, zamontowano niespełna miesiąc temu młyńskie koło. Obu panom marzy się, by drewniane koło produkowało prąd.

W pewnym momencie podchodzi do nas pani, chcąc wypożyczyć rowery. Przysłuchuję się rozmowie. Potrzeba kilku chwil i stwierdzenia, że pochodzi z Krakowa, by uzmysłowić sobie, że rozmówcy nie są spokrewnieni i prawdopodobnie widzą się pierwszy raz. I to chyba w tej rodzinnej atmosferze tkwi sekret Krajeńskiej Zagrody.

Mateusz Konitzer