Tomasz Urbański - człowiek ze skały

Kamieniem oberwał na Zamarłej Turni w Tatrach. Zimą 2011 roku. W dolinie było  –8 ºC, a na szczycie +17. Tomasz lubi wspinać się w śniegu i lodzie. Latem ma gorszy styl, ale zimą radzi sobie doskonale. Nawet ze słabszym okiem.

– śmieje się z niebezpiecznej przygody.

Tomasz Urbański wspina się od dekady. Tak na poważnie, bo już jako dziecko wchodził w górach tam, gdzie rodzice zabraniali. Gdy miał 6 lat reprezentacja Polski w piłce nożnej po zwycięstwie 3:2 nad Francją zdobyła trzecie miejsce na mistrzostwach świata. Gole strzelili Andrzej Szarmach, Stefan Majewski i Janusz Kupcewicz. Ale on w sportach drużynowych był słaby.

– mówi, gładząc zebrane w kucyk włosy.

– mówi mając zdjęcia ze wspinaczki za plecami. Na tym pionowym Tomasz zdobywa ścianę w Dolinie Białej Wody. Idzie po lodzie. Na tym obok podchodzi pod Filar Świnicy. Na fotce nie widać, że wiało wtedy 120 km/h.

Życie pisze jednak swoje scenariusze. Zamiast pójść w ślady Jerzego Kukuczki, który jako drugi człowiek na Ziemi zdobył Koronę Himalajów i Karakorum (wszystkie 14 szczytów o wysokości ponad 8 tys. m), Tomasz Urbański siada na kasie. W aptece przy ul. Wojska Polskiego. Główną księgową jest tam jego mama, a firma potrzebuje kogoś zaufanego. Tomek właśnie skończył szkołę i myśli, co ze sobą zrobić.

– mówi, choć za biurkiem strasznie się nudził. I marzył. O górach. Pod ladą przeglądał branżowe gazety.

– twierdzi, rozsiadając się na kanapie wyjętej z volkswagena T4. Od kilku miesięcy w budynku wynajętym od Spółdzielni Mieszkaniowej „Piast” w Złotowie prowadzi bulderownię. To pomieszczenie, w którym można trenować wspinanie się po ścianach. Uczą się tego dzieci i dorośli. Podobne uchwyty Tomasz Urbański miał na balkonie mieszkania. Szkołę wspinaczki „Skała” założył 2 października 2012 roku. Krótko po zamknięciu apteki.

W dalszej części artkułu przeczytasz:

Żona na linie – Zima. Kazalnica. Śnieg zmiękcza surowy obraz Tatr. Tomasz z partnerem robią drogę Łapiński – Paszucha. On rusza na trawers z Nyży ze świeczką. W prawo i lewo skos do góry...

Efekt „wow” – Pamiętacie Państwo scenę z Mission Impossible 2, w której grający głównego bohatera Tom Cruise wspina się w górach? Gdy zjeżdża po skale, cudem zatrzymuje się na opuszkach palców...

Wiem, kiedy odpuścić – Matterhorn, droga Schmidtów. Noc. Samolot? Nie, to lawina kamieni. – Jeden mnie sięga. Stoję skosem pod ścianą. Rozwala mi plecak, sprzączkę, kurtkę puchową i po mnie idzie na dół...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Żona na linie

Zima. Kazalnica. Śnieg zmiękcza surowy obraz Tatr. Tomasz z partnerem robią drogę Łapiński – Paszucha. On rusza na trawers z Nyży ze świeczką. W prawo i lewo skos do góry.

– to kolejna przygoda, o której Tomasz nie od razu mówi żonie. Poturlał się dwadzieścia merów w dół, wstał jedynie posiniaczony.

– twierdzi, wyciągając przed siebie nogi w sportowych butach. Podobne, do wspinaczki, leżą na półce obok. Nad nimi wiszą woreczki na magnezję. To dzięki niej uchwyt na ścianie się nie ślizga.

Po Tatrach Tomek już biega. Teraz wyzwaniem są dla niego Alpy

Wracając do żony, to T. Urbański twierdzi, że lepiej trafić nie mógł.

– mówi z uśmiechem. Zaufanie kobiety powstrzymuje go przed zbytnim ryzykiem. Gdy wchodzi na skałę bez asekuracji, to w terenie, który zna. No i może tam, gdzie lina by go spowolniła. Bo czas to dla wspinacza ze Złotowa synonim stylu. Im szybciej stanie na „głowie” góry, tym lepiej. Dlatego tryptyk alpejski zamierza pokonać w ciągu tygodnia.

– opowiada o dwóch z trzech ścian do zdobycia. Tę drugą 8 marca 2015 roku Brytyjczyk Tom Ballard pokonał w 3 godziny 20 minut. Ale cztery dni później polski zespół w składzie: Marcin Księżak, Wojtek Ryczer i Rafał Waldorf–Zając potrzebował na to około 24 godzin.

– zapewnia właściciel „Skały”.

To co jednych przeraża, innych napędza. Tomasz Urbański uwielbia zimową wspinaczkę

Efekt „wow”

Pamiętacie Państwo scenę z Mission Impossible 2, w której grający głównego bohatera Tom Cruise wspina się w górach? Gdy zjeżdża po skale, cudem zatrzymuje się na opuszkach palców, a potem, robiąc obrót przez plecy, zmienia uchwyt? Podczas prawdziwej wspinaczki takich rzeczy się nie robi.

– pyta alpinista.

– ocenia. Sam nie popisuje się na skałach, choć ręce ma mocne. Jego opuszki przypominają palce żaby. Grube i zaokrąglone wyglądają jakby były stworzone do przyklejania ciała do ściany.

– Tomasz przypomina o ekstremalnych warunkach w górach. Mrozie, śniegu, ale też ostrym słońcu. I to niezależnie od pory roku.

– wyjaśnia, zdając sobie sprawę z tego, jak zabawnie muszą wyglądać po rozebraniu się.

Tomasz Urbański od czterech lat jest instruktorem wspinaczki. Zdobywał góry zimą i latem, w deszczu i śniegu, z asekuracją i bez. I wie, że wcale nie ręce są w tym sporcie najważniejsze.

– zdaniem miłośnika wspinaczki sport ten uprawiać może każdy.

– zapewnia.

Po treningu w bulderowni można przejść poziom wyżej - na skałki

Patrząc na zdjęcia Tomasza w górach, gdy np. pokonuje 1200 metrów po stromej skale mierzącej w sumie ponad 4 kilometry, trzeba zadać pytanie, dlaczego to robi. Po co tak ryzykuje.

– odpowiada jednym tchem. Dopiero na wierzchołku opadają emocje. Ale T. Urbański zadowolony jest dopiero, gdy zatrzyma czas. Jeśli jest niezły, to mówi, że zrobił coś w dobrym stylu. Tym, co go napędza, jest stały rozwój.

Wiem, kiedy odpuścić

Matterhorn, droga Schmidtów. Noc. Samolot? Nie, to lawina kamieni.

– ze wspinaczki w Alpach złotowianin przywozi różne wspomnienia. Te, kiedy otarła się o niego śmierć wryły się w pamięć najmocniej.

– mężczyzna śmieje się niepewnie, bo wie, że był o krok od tragedii.

Z tą ścianą wiąże się jeszcze jedna anegdota. Wyczyn, za który Tomasz z kolegą zostali wyróżnieni przez środowisko wspinaczy. Panowie ustanowili niechlubny rekord – na ścianie byli przez pięćdziesiąt godzin.

– opowiada złotowianin.

– dokładniej ze zjazdem, bo w trudnym terenie po tylu godzinach na skale panowie nie ryzykowali schodzenia. Zwłaszcza, że przez ponad dwie doby wypili po pół litra wody. To wówczas Tomasz doświadczył czegoś, o czym dotąd jedynie czytał w relacjach himalaistów.

– przypomina sobie szef firmy wspinaczkowej.

Na szczęście i ta przygoda skończyła się dobrze. Można powiedzieć, że tragedia była blisko, ale Tomasz Urbański twierdzi, że wie, kiedy odpuścić. Przykładem jest wrześniowa wyprawa na Mount Blanc. Z czwórką znajomych postanowił zdobyć mierzący 4808 metrów Dach Europy. Po spacerku i nocy w winter roomie (otwarty pokój, gdzie można się przespać; czasami są tam gąbki, materace, koce, a bywa, że nic) weszli na 3200 metrów. Niektórzy mieli już płytkie oddechy, ale po odpoczynku ruszyli dalej. Minęli Wielki Kuluar na ścianie Goutera, na którym kamienie śmierci sypią się jak płatki śniegu zimą. Powyżej odpadły pierwsze dwie osoby.

– wspomina „Skała”. Pozostali panowie zrezygnowali przy 4200 metrów. Cofnęli się do schroniska, odpoczęli i zaatakowali następnego dnia.

– w tej sytuacji doświadczenie Tomka wzięło górę nad chęcią pokonania góry przez jego kolegów. A może jemu łatwiej było zrezygnować, bo już był na szczycie najwyższej góry Alp? 

– mówi człowiek ze skały.[[/pay]]