Upadły anioł z sąsiedztwa. Dlaczego nęka sąsiadkę?

– pani Genowefa zaprasza do pokoju sąsiadującego z oprawcą. Próbowała odzyskać spokój przez policję i przez sąd. Teraz spróbuje przez gazetę.

– 79–latka błądzi wzrokiem po podłodze. Z rzadka patrzy w bok, na pana Andrzeja. Rosły, wąsaty mężczyzna bezradnie rozkłada ręce.

– roztrzęsiony mówi o mężczyźnie śpiącym za ścianą. Ten jeszcze nie wie, że za chwilę ktoś do niego zapuka.

L. od lat zajmuje mieszkanie na pierwszym piętrze komunalnej kamienicy. Wprost z odrapanej klatki schodowej wchodzi się do kuchni. Choć kuchnia to za dużo powiedziane. Kilka szafek, pół kaflowego pieca wystającego ze ściany (druga połowa ozdabia pokój), turystyczna butla gazowa z czajnikiem, dwa rowery oparte o ścianę. Za to z murów spływają kolory.

– złotowianin mieszkający w lokalu socjalnym pokazuje swoje malunki.

– uzasadnia obecność figur pod oknem. Na podłodze leży szafa z ułożonymi w niej na płasko ubraniami. Obok stolika schnie chleb, wszystko cuchnie moczem. Pytam o sąsiadkę. Mężczyzna zna jej dokładny wiek, twierdzi, że zabiła syna i męża. W rzeczywistości obaj zmarli na raka (białaczkę i nowotwór kości). Oskarża staruszkę o kradzież rzeczy, m.in. koszulki zespołu Metallica i spalenie jej w piecu. Do znęcania się nad nią się nie przyznaje. Przeciwnie, w jego odczuciu to sąsiadka wymyśla głupoty i zgłasza się z nimi na policję. Robić ma to, bo chce się go pozbyć i przejąć jego mieszkanie. Spór między sąsiadami trwa od kilku lat. W 2011 roku sąd uwierzył kobiecie i skazał L. za grożenie sąsiadce spaleniem mieszkania i pozbawieniem życia lub zdrowia. Za kratkami mężczyzna spędził osiem miesięcy.

– twierdzi recydywista. W przeszłości karany był za kradzież i zniszczenie cudzej rzeczy. W sumie odsiedział dwadzieścia miesięcy.

Żądam pomocy

Przez rok po powrocie z zakładu karnego L. jest spokojny. Nie chodzi za panią Genowefą, nie straszy jej aniołami, które ją zabiją, nie robi jej kawałów. Jednak z czasem wraca do prześladowania staruszki.

– 79–latce łamie się głos. Lekarzowi nie powiedziała, co spowodowało upadek. Nie chciała sąsiadowi robić rozgłosu.

– roni łzę.

– opowiada pan Andrzej, jeden z niewielu krewnych pani Genowefy.

– mężczyzna pociera kciukiem o palec wskazujący.

W 2016 roku ataki się nasilają i mieszkania sąsiadów coraz częściej odwiedza policja. 23 marca 2016 roku funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w Złotowie Jarosław Markowski notuje, że pani Genowefa zgłosiła psychiczne znęcanie się nad nią przez sąsiada. Miał kopać w jej drzwi, zatykać zamek, grozić, że wtargnie do jej domu i zrobi jej rewizję. Miesiąc później policjantce Monice Sieczkarek sąsiedzi pokrzywdzonej przyznali się, że wiedzą o znęcaniu się opiniowanego nad sąsiadką. Obecny przy tym L. stwierdził, że nie rozumie interwencji policji, a sprawiedliwość wymierzą anioły. Funkcjonariuszka zauważyła, że wypowiedzi opiniowanego były nielogiczne. Przy jednej z interwencji L. oświadczył policjantom, że musi rozebrać wszystkie podłogi, bo w budynku są drgania. W domu panował nieporządek i zapach rozpuszczalnika. Wezwano pogotowie, jednak lekarz stwierdził brak przesłanek do konsultacji psychiatrycznych. Sąsiadce miał mówić, że jest świętym obrazkiem, a na święte obrazki nie wzywa się policji, bo to grzech. – Po zeznaniach na policji wrócił, jak nogami w moje drzwi walił. Całe są zniszczone, dobrze że drogie były – kobieta splata ręce jak do modlitwy.

– dodaje łamiącym się głosem. Podkreśla, jak bardzo boi się nieobliczalnego mężczyzny.

To dopiero połowa artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Niech się wyleczy – Zaburzenia paranoidalne, prawdopodobnie wyższa nerwowość, poczucie braku bezpieczeństwa i niezrozumienia. Świat i innych ludzi...

Musi być przymus – Psychiatrzy orzekli, że L. wymaga leczenia w oddziale psychiatrycznym zamkniętym z terapią uzależnień. Po jego zakończeniu powinien...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Sąsiedzi 79–latki, małżeństwo z dołu, nie słyszało, by L. groził pani Genowefie śmiercią. Zdaniem pani P. pokrzywdzona czasem koloryzuje opowieści.

Mimo to w sierpniu 2016 roku policja kieruje do Sądu Rejonowego w Złotowie akt oskarżenia przeciwko L. Wszystko wskazuje na to, że staruszka znowu odpocznie od 40–latka. Tyle że nikt nie wie, co siedzi w jego głowie.

Niech się wyleczy

Zaburzenia paranoidalne, prawdopodobnie wyższa nerwowość, poczucie braku bezpieczeństwa i niezrozumienia. Świat i innych ludzi odbiera jako niewartych zaufania, nieprawdomównych – tak L. określają biegli psychiatrzy i psycholog, powołani przez sąd. Mężczyzna ma mieć zaburzenia schizofreniczne lub urojeniowe. A urojenia zaburzają jego myślenie i całkowicie uniemożliwiają mu pokierowanie swoim postępowaniem. Czuje się prześladowany przez panią Genowefę lub innych ludzi. Żyje w swoim świecie. Dlatego sędzina Monika Kuśmirek decyduje się zawiesić postępowanie do czasu ustąpienia przeszkody w prowadzeniu rozprawy. To znaczy do chwili wyleczenia oskarżonego o wypowiadanie gróźb karalnych.

– czytamy w aktach sprawy, udostępnionych przez L.

– stwierdziła sędzina.

Dzięki temu L. wrócił do swojego mieszkania i, jak twierdzi pani Genowefa, prześladowania jej. – Robi to za nic. On po prostu lubi zadręczać ludzi.

– pan Andrzej ma żal do wymiaru sprawiedliwości. Zarówno do policji, jak i sądu.

– pyta wściekły.

Musi być przymus

Psychiatrzy orzekli, że L. wymaga leczenia w oddziale psychiatrycznym zamkniętym z terapią uzależnień. Po jego zakończeniu powinien kontynuować leczenie pod nadzorem sądowym w poradni zdrowia psychicznego. Bo L. jest też uzależniony od środków odurzających.

– obrazowo opisuje to pan Andrzej. Zdaniem biegłych na chwilę badania prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przez niego czynu zabronionego w związku z chorobą psychiczną było wysokie. I pewnie takie jest nadal, bo w odurzaniu się mężczyzna nie widzi nic złego. Robi to od dwudziestu lat i, jak twierdzi, nic mu nie jest. Jedyne co zniszczył mu rozpuszczalnik, to zęby.

– stwierdzili biegli sądowi. Dlaczego więc L. nadal mieszka drzwi w drzwi ze staruszką, za znęcanie nad którą był skazany? Pytanie o to, czy sędzina podjęła dobrą decyzję, zawieszając postępowanie i nie wysyłając L. na przymusowe leczenie skierowaliśmy do rzecznika Sądu Okręgowego w Poznaniu. Odpowiedzi jak dotąd nie uzyskaliśmy, bo sędzia nie miał dostępu do akt sprawy. Nie wiemy, co zamierza w tej sprawie zrobić. Kierunek pokazuje kierujący Oddziałem Psychiatrycznym Szpitala Powiatowego w Złotowie Wojciech Czernaś.

– twierdzi psychiatra.

W tym przypadku takie przesłanki zdają się występować. Jeśli sędzina podejmie decyzję o umieszczeniu L. w zakładzie, sprawa przeciwko niemu zostanie zakończona.

– wyjaśnia lekarz. Decyzja należy do sądu.

Pani Genowefa na rozstrzygnięcie czeka wystarczająco długo. W ciągłym poczuciu zagrożenia.

– mówi drżącym głosem.

Podejmując decyzję sąd może pomóc dwóm osobom, bo L. także jej wymaga, choć nie zdaje sobie z tego sprawy. Im prędzej to nastąpi, tym lepiej.

[[/pay]]